Google+
Αρχική / THINKDROPS / ΧΙΟΥΜΟΡ / ΓΟΟΓΛΣΕΡΤΣ / Πώς να βάλω κιλά

Πώς να βάλω κιλά

Θέλεις να βάλεις κιλά; Σε νιώθω όσο δε φαντάζεσαι. Εγώ θα σου πω το πώς.

Πώς να βάλω κιλά

Ποτέ δεν ήμανε κοιλούμπας. Ένα Πάσχα μόνο, θυμάμαι, δυσκολεύτηκα να φορέσω κάτι παντελόνια. Ύστερα όμως έκανα λίγη γυμναστικούλα κι επανήλθα ταχύτατα στη νορμάλ περίμετρο.

Τυχερός; Είμαι. Ο μεταβολισμός μου είναι εξαίσιος, θαυμάσιος, υπέροχος. Όταν πήγαινα στο δημοτικό ήμουν ένα ανθρωπάκι-μινιόν, που σε ανέμους άνω των 6 μποφόρ κινδύνευε να ταξιδέψει άθελά του. Η καθηγήτρια των αγγλικών με ζάλιζε «τρώγε βρε, τρώγε! Τσιλιβήθρα!». Πού να εξηγώ ότι έτρωγα κανονικά, χόρταινα αλλά αυτό ήταν το σουλούπι μου;

Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να βάλω κιλά. Κατά καιρούς έκανα διάφορες προσπάθειες, αλλά κρατούσαν συνήθως 1-2 μέρες. Έτρωγα, έτρωγα συνέχεια μέχρι να φτάσω στο αμήν. Το αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό: βαρυστομαχιά. Κι ό,τι έπαιρνα σε βάρος το έχανα τόσο εύκολα, όσο εύκολα χάνεις τα λόγια σου μπροστά στη Μόνικα Μπελούτσι –ακόμα και στα 49 της χρόνια. Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πανεύκολα.

Να μη λέω πολλά, η κατάσταση συνεχίστηκε δίχως μεγάλες διαφορές, εκτός από την περίοδο που ήμουν φοιτητής κι έτρωγα στη Λέσχη του Πανεπιστημίου. Κι αυτό γιατί είχα έναν συμφοιτητή που έτρωγε γρήγορα, σα να επρόκειτο να τον πλακώσουν στις σφαλιάρες αν δεν έτρωγε μέσα σε 5’ και με παρέσερνε κι εμένα. Μάλιστα, αν έβλεπε ότι άφηνα κάτι στο πιάτο με ρωτούσε «αυτό θα το φας;» κι εγώ από πείσμα φώναζα «ΝΑΙ» και το έτρωγα. Κι έτσι πήρα κιλά.

Lemur eating bananaΑργότερα που ξαναγύρισα στο home sweet home, όπως καταλαβαίνεις τα έχασα ξανά. Κι άντε πάλι στο ψάξιμο. «Τρώγε μπανάνες», διάβασα κάπου. Έτρωγα. Όταν άρχισα να κρεμιέμαι από τα πολύφωτα και να βγάζω ουρά χωρίς να έχω ακόμα πάρει κιλά, κατάλαβα ότι η μέθοδος είχε αποτύχει και την παράτησα. Αλλού διάβασα ότι πρέπει σε κάθε γεύμα να προσθέτω παχυντικά υλικά. Μαγιονέζες, κρέμες γάλακτος, βούτυρα, γάλατα και δε συμμαζεύεται. Και μόνο στη σκέψη ότι για να παχύνω θα φτάσω τη χοληστερίνη μου στο 860, απέρριψα τη μέθοδο. Και δοκίμασα άλλες. Καμιά πεντέξι.

Μόνο όταν έμεινα επιτέλους μόνος μου και άρχισα να μαγειρεύω, έβαλα κιλά. Όχι πολλά, μη φανταστείς, αλλά έφκιαξε κάπως η κατάσταση. Από τη μια το τσιμπολόγημα κατά την ώρα της προετοιμασίας, από την άλλη οι γενναίες ποσότητες ποσότητες μαγειρεμένου φαγητού ώστε να μη χρειαστεί να μαγειρέψω και αύριο –πράγμα που οδηγεί αυτομάτως στη φιλοσοφία τύπου «τόσο κόπο έκανα να το μαγειρέψω, ας αδειάσω την κατσαρόλα με το ζόρι για να την πλύνω κιόλας»– έκαναν το θαύμα τους.

Θέλεις να το δοκιμάσεις; Ξεκίνα να μαγειρεύεις για πάρτη σου. Έτσι θα εκτιμήσεις το φαγητό, θα λυπηθείς τον κόπο σου και θα το φας όλο. Και θα πεις κι ένα τραγούδι. Α, και μην αγχώνεσαι! Χαλαρά. Το φαγητό δεν είναι αγγαρεία, είναι απόλαυση! Θα ήταν καλό να κάνεις και κάποια επιτηδευμένα «μμμ» και «πωωω είναι τέλειο» κατά την ώρα της κατανάλωσης, μπας και πείσεις τον εαυτό σου ότι πρέπει να το εξαφανίσεις από προσώπου γης.

Κι αν βρε αδερφέ το παρακάνεις και γίνεις τοφαλάκι, θα γυρίσεις εδώ και θα διαβάσεις το άλλο άρθρο, το «Πώς να χάσω 5 κιλά». Για σένα δουλεύουμε, κατάλαβέ το.

 

Σχόλιο

Η διεύθυνση email σας δε θα δημοσιευθεί.Τα πεδία με αστερίσκο πρέπει να συμπληρωθούν *

*

Scroll To Top