Home / THINKDROPS / ΧΙΟΥΜΟΡ / ΓΟΟΓΛΣΕΡΤΣ / Πού να ‘σαι τώρα

Πού να ‘σαι τώρα

a1

7η επιλογή της γοογλομηχανής στην αναζήτηση “που να…”

 

Που να σαι τώρα παλιά μου αγάπη;

Σε άφησα να φύγεις και οι στοίβες απ’ τα πιάτα στο νεροχύτη έχουν σχηματίσει τον πύργο της Βαβέλ. Θυμάμαι που έτρωγα πίτσες με τους φίλους μου στο καθιστικό και συ με χάζευες με βλέμμα πλάνο, σαν αεροπλάνο των Καμικάζι έτοιμο να πέσει πάνω στο κεφάλι μου.

Που να σαι τώρα γλυκιά μου αγάπη; 

Εσύ και τα σουτζουκάκια σου, τα ωραία κεφτεδάκια σου. Σου πήρα δώρο δυο κιλά κιμά να φτιάξεις γιουρβαλάκια, εσύ μια σκούπα BOSCH να καθαρίζω στα ρεπό τάπητες και χαλάκια. Μου πες ότι ήθελες στο γάμο μας παλάτια κι εγω σου υποσχέθηκα να έρθω με σακάκια.

Το ξέρω, εκείνη την Gucci τσάντα την έχεις ακόμα άχτι, αλλά ‘γω σου πήρα Louis Vouiton απ’ το Μοναστηράκι. Με είπες κάθαρμα, βρωμιάρη και καθίκι, γιατί της φίλης σου της Δέσποινας της έφτιαξα το σπίτι.

Που να ‘σαι τώρα μωρό μου;

Στις αγκαλιές ενός λεχρίτη; Θα σ΄αγοράζει αρώματα, στριγκάκια και διαμάντια. Και στης Μυκόνου τα στενά θα λες ότι ‘σαι η Λάτση.Μες στη Σκουφά θα κάθεσαι σαν να ‘σαι γκομενάκι κι όταν θα σε κοιτούν καλά, θα νιώθεις Μενεγάκη. Τα μπράτσα του καινούριου σου δεν τα ‘χω ακόμα φτάσει, αλλά οι τρίχες στην πλάτη μου θυμίζουν σκαντζοχοιράκι.

Που να ‘σαι παλιά μου αγάπη,

να δεις τι έφτιαξα εχθές τη νύχτα στο φουρνάκι. Πατάτες γεμιστές και σκόρδα απ΄τη Χίο, με λίγο από κείνο που ΄βαζες, το έλεγαν και τζίντζερ. Δεν θέλω να σου πω πόσο πολύ μου λείπεις, αλλά όταν στην τελεβιζιόν χαζεύω Μπαρτσελόνα, εύχομαι να ‘σουνα εδώ να μου προσφέρεις μπύρες και τα κομμάτια πίτσας μου να φέρνεις μες στο στόμα. Και όταν για επιβράβευση ζητάς μες στο κρεβάτι μας να είμαι επιβήτορας, ο μέγας ο Γκουζγκούνης, εγώ σαν από έτοιμος από παλιά για τα μεγάλα κόλπα, θα σε αφήσω άναυδη και μόνη ν΄αναρωτιέσαι: πώς ο αφέντης άντεξε και δίχως να κομπάσει, έκανε τα δυο λεπτά να φαίνονται αιώνας; Όλα αυτά βέβαια σου φαίνονται ένας μύθος, μιας κι επέλεξες μωρή να πας με έναν μύθο.

Που να ‘σαι παλιά μου αγάπη; 

Σε εκείνον τον μαντράχαλο δεν του χρωστάς αγάπη. Τις νύχτες που περνάγαμε μες στις μακαρονάδες, θα ενθυμήσε και θα κλαις, θα λες «τι έχω κάνει;». Και τα στριγκάκια τα Triumph και τα σουτιέν Armani θα σκίσεις σαν παλιόχαρτα, σαν παλιοκουρέλια. Δεν θες εσύ πολλά πολλά, δεν θες τις πολυτέλειες. Μονο έναν άνδρα σαν εμέ με μαύρες τις αφέλειες.

Που να ‘σαι παλιά μου αγάπη;

Έχω ανάψει τον θερμοσίφωνα εδώ και μία ώρα και βαριέμαι να σηκωθώ να τον κλείσω.

 

Rate this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

A man for all seasons

A man for all seasons, το θέμα που μου έλαχε, και παρόλο που είμαι σίγουρος ότι θα είναι πάλι κάποιος ...