Home / THINKDROPS / EDITORIAL / Τι όνομα να σου δώσω;

Τι όνομα να σου δώσω;

nnΤις καλύτερες σκέψεις,  τις μεγαλύτερες εμπνεύσεις και τις πιο «δυνατές» απορίες μου, τις έχω όταν οδηγώ.

Κάποιος  θα μ’ έλεγε ανισόρροπη, οδηγώντας, σ’ αυτήν την χωρίς μελωδίες πόλη που όλοι τρέχουν πάντα κάτι να προλάβουν,  να καταφέρνω να σκέφτομαι και να «ταξιδεύω». Καμιά φορά,  η αλήθεια είναι,  ότι με ξυπνάει η κόρνα του από πίσω στο φανάρι. Δεν αργώ όμως να ξεκινήσω μωρέ. Ε και τι να κάνουμε. Εσένα δεν σου ‘χει τύχει ποτέ αυτό!

Στο προκείμενο όμως.

Έτσι καθώς κυλιόμουν μια μέρα, μαζί με τους άλλους οδηγούς,  στους δρόμους και τις λεωφόρους, σκέφτηκα ότι «κάτι» στη ζωή μου δεν έχει όνομα και τα στοιχεία της ταυτότητάς αυτού του «κάτι» ξεκινούν μετά το ονοματεπώνυμο.

Γιατί είναι από εκείνες τις σχέσεις

Που δημιουργούνται έτσι ξαφνικά με αιτία ή χωρίς

Που σε κάνουν να χαμογελάς στη σκέψη της.

Που θέλεις να αγκαλιάσεις, έτσι απλά, χωρίς ίχνη.

Που σου θυμίζουν εκείνον τον έρωτα στο Δημοτικό που το μόνο που υπήρχε είναι αυτό, το να τον δεις την επόμενη μέρα στο σχολείο και να περιμένεις έτσι και την επόμενη και την επόμενη και κάθε μέρα και αυτός να είναι ο πιο αγαπημένος λόγος σου για να πας σχολείο.

Που έχεις κάτι παραπάνω να σκέφτεσαι και να ονειρεύεσαι κάθε φορά που τελειώνει μια συζήτηση.

Που νιώθεις ασφαλής, ενώ δεν είναι ποτέ δίπλα σου σε καμία δύσκολη στιγμή σου.

Που δεν ανησυχείς τα βράδια, γιατί ξέρεις ότι είναι κάπου ήσυχα και περνάει όμορφα.

Που δεν σε φρικάρει το γεγονός ότι δεν σου έστειλε μήνυμα ή ότι δεν σε πήρε τηλέφωνο, αλλά πάλι

Που σε κάνει και χαμογελάς όταν ακούς τον ήχο κλήσης που έχεις επιλέξει ιδιαίτερα και ειδικά για τη δική του εισερχόμενη. (Να το κάνουν και στα mail οι εταιρείες θα παρακαλούσα)

Που ορισμένες φορές σου λέει πράγματα που κάνουν το Έσω Φρενών σου άνω κάτω και το Έσω Φρενών δεν γίνεται Έξω Φρενών κι αυτό δεν σε εξοργίζει.

Που να, συμβαίνουν όλα τα παραπάνω κι άλλες τόσες ανακόλουθες καταστάσεις.

Και μπερδεύομαι.

Και δεν ξέρω τι όνομα να δώσω.

Και είναι η μοναδική περίπτωση που η οδήγηση δεν βοηθάει.

Αλλά τελικά γράφοντας το έσω φρενών μου σκέφτηκα ότι δεν είναι ανάγκη να δώσω όνομα. Και γιατί στην τελική να δώσω; Ο παράδρομος της Κηφισίας είναι γνωστός με όνομα; Όχι. Είναι απλά ο παράδρομος της Κηφισίας. Οι δρόμοι στο χωριό μου έχουν όνομα; Και πάλι όχι. Όμως εκεί είχα τις πιο τρυφερές αναμνήσεις μου.

Έτσι, λοιπόν,  θα σε αφήσω στην πολιτεία της ζωής μου. Σαν έναν δρόμο χωρίς όνομα που όμως ΘΕΛΩ να καταγράψει το GPS του χρόνου της.

 

Rate this post

2 comments

  1. ….και που όλο αυτό δεν μπορείς να το φανταστείς σε μία “κανονική” συνθήκη που δεν νομίζεις να σε νοιάζει πραγματικά το “κανονικό”, που δεν σε πολυνοιάζει καν αν είσαι κάτι για τον άλλον (δεν μιλάω καν για αντίστοιχο, απλά “κάτι”). Που το μόνο που σε νοιάζει, ίσως γιατί αυτό μπορεις να διαχειριστείς, είναι οτι είσαι ο ίδιος άξιος να ζεις σε αυτό το παράλληλο γλυκό σύμπαν σου συγγραφέας και σκηνοθέτης. Μην σου πω οτι έχεις συνηθίσει τόσο την έλλειψη του πρωταγωνιστή στο πλατό που αν ήταν εκεί μπορεί και να σου χάλαγε την ταινία και δεν θέλεις…
    (Πολύ ωραία το άρθρο σου)

    • Και που παρόλο που είναι έτσι εσύ το ζεις και σ’ αρέσει γιατί σ’ “εκείνη τη σφαίρα” το όλον ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. Και είναι η μοναδική περίπτωση που μπορείς να το πεις.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

10 + 3 ερωτήσεις στον αστροναύτη Scott Kelly

Έχω -περίπου- 3 μήνες που παρακολουθώ μανιωδώς έναν κυριούλη. Πριν προλάβεις να καλέσεις την αστυνομία και τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος, ...