Home / THINKDROPS / ΧΙΟΥΜΟΡ / ΓΟΟΓΛΣΕΡΤΣ / Ήταν ένας γάιδαρος

Ήταν ένας γάιδαρος

ko1η επιλογή της γοογλομηχανής στην εβδομαδιαία αναζήτηση “ήταν”.

Ήταν ένας γάιδαρος…

…με κανονικά αυτιά, ξαπλωμένος στο διπλανό κρεβάτι. Στο θάλαμο κάποιου νοσοκομείου, με τις ασπρουλιάρικες πιτζάμες του και το χειριστήριο της τηλεόρασης που ποτέ δεν έμαθε να χειρίζεται. Ολόκληρη μάχη κάθε φορά που ήθελε να χαμηλώσει την ένταση. Αντί για το «-» πατούσε το «+». Άλλοι έτρεχαν πανικόβλητοι μέσα στο θάλαμο να του δείξουν πώς χαμηλώνει (θα το έκανα εγώ αλλά δεν μπορούσα να κουνηθώ με τον ορό) κι άλλοι έξω στους διαδρόμους άκουγαν τον Κιάμο κι έριχναν νταλκαδιάρικες στροφές. Αυτό κατάλαβα, τουλάχιστον, γιατί είδα στιγμιαία μια τύπισσα με παντόφλες να στριφογυρίζει έξω από την πόρτα. Ίσως, βέβαια, από τα χιλιάδες ντεσιμπέλ να έπαθε βλάβη ο λαβύρινθος του αυτιού της, με αποτέλεσμα να έχει χάσει την αίσθηση της ισορροπίας και να στροβιλίζεται ασταμάτητα.

Ομολογώ ότι στην αρχή χάρηκα, που θα είχα για παρέα έναν άνθρωπο στο δωμάτιο. Την προηγούμενη φορά είχα παραδίπλα τον κυρ-Βασίλη, μεγάλος άνθρωπος κι εκείνος, ένα κομμάτι μάλαμα! Γλυκός σαν γιουβαρλάκι. ΟΚ, δεν είναι γλυκά τα γιουβαρλάκια, αλλά καταλάβατε τι εννοώ.

Μα αυτός εδώ! Αυτόν τον άτιμο από την πρώτη στιγμή τον έκοψα: τη στιγμή κιόλας που μπήκε στο δωμάτιο με ύφος αφήστε-με-τα-ξέρω-όλα κι είπε στη νοσοκόμα «Έι! ΕΣΥ! Στο μεσαίο θα με βάλεις, ΑΚΟΥΣ;», σκέφτηκα «Καλό μαλάκα φορτωθήκαμε».

Στο πεντάλεπτο άρχισε τα τηλέφωνα. Πρέπει να πέρασαν από το κινητό του όλοι οι άνθρωποι που γνώριζε από την παιδική του ηλικία. Ακόμα και οι πεθαμένοι – γιατί σε κάποιο νούμερο θυμάμαι ότι καλούσε και δεν έπαιρνε απάντηση. Φώναζε σαν κάφρος, λες και δε βρισκόταν σε νοσοκομείο αλλά σε αγώνα ποδοσφαίρου, ενώ ανάμεσα στις ασυναρτησίες του έχωνε και άθλια σαχλογκομενικά χωρατά· ξέρεις, αυτά που λένε οι γέροι για να πουλήσουν μούρη και θέλεις να τους βρίσεις αλλά σέβεσαι τα χρόνια τους κι επιπλέον φοβάσαι πως αν σου ανταπαντήσουν θα τους ρωτήσεις 7-8 φορές: «το ξαναλές γιατί δεν κατάλαβα τι είπες;», μέχρι να σου σπάσουν τα νεύρα.

Το χειρότερο όμως ήταν ο τρόπος που μιλούσε στη γυναίκα του. Κυρα-Μαρία, δεν ξέρω από ποιο προξενιό το φορτώθηκες αυτό το κελεπούρι, αλλά θα πας στον παράδεισο που δεν τον έστειλες να βλέπει τα ραδίκια ανάποδα, έτσι όπως σου μιλάει.

30 λεπτά και κάπου 84 τηλεφωνήματα αργότερα, γύρισε προς το μέρος μου. «Χριστέ μου, δεν πρόλαβα να κάνω πως κοιμάμαι», σκέφτηκα. Ήταν πλέον αργά. Μου έπιασε την κουβέντα. Τα μισά τα κατάλαβα και τα μισά όχι, πάντως από αυτά που έπιασα μου έλεγε για μια γκόμενα που είχε στον τρίτο όροφο – κοίτα φαντασία το ραμολιμέντο – και για μια απαράδεκτη «γκαρσόνα» που τόλμησε να τον ρωτήσει στο ΚΑΠΗ πώς πίνει τον καφέ του γιατί δε θυμόταν. Η «θρασύτατη νεολαία».

Πριν κλείσω, επιτρέψτε μου να εξηγηθώ προτού παρεξηγηθώ: Όλοι οι ηλικιωμένοι έχουν παραξενιές και το καταλαβαίνω. Αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος, όμως, δεν έγινε έτσι στα γεράματα. Ήταν προφανές από τον τρόπο του, πως όλη του τη ζωή έτσι μιλούσε, έτσι απαιτούσε, έτσι φώναζε. Το λοιπόν, σε όλη του τη ζωή ήταν ένας γάιδαρος. Με κανονικά αυτιά, αλλά μεγάλο στόμα.

Τέλος, πείτε με κακό, αλλά δε δίνω άφεση σε κανέναν απολίτιστο – γιατί ο πολιτισμός και ο σεβασμός δεν είναι θέμα ηλικίας, αλλά επιλογής…

Rate this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

A man for all seasons

A man for all seasons, το θέμα που μου έλαχε, και παρόλο που είμαι σίγουρος ότι θα είναι πάλι κάποιος ...