Home / THINKDROPS / EDITORIAL / Εγώ, εσύ και το ποτέ

Εγώ, εσύ και το ποτέ

6

Κάπως μεσημέρι, λίγο κουρασμένη, δευτερόλεπτα μόλις πριν κλείσω τον υπολογιστή μου. Μια μελωδία, κι αυτή αχνή έπαιζε με τα σύννεφα της σκέψης μου.

«Σκέφτομαι εμένα, εσένα και το ποτέ» Ε;;;; Ναι, ναι αυτό. Αυτό θα είναι το στάτους μου. Αφού το ένιωσα και το σκέφτηκα θα το γράψω, αποφάσισα.

Και τότε κάτι συμβαίνει και πριν κλείσεις τον υπολογιστή βλέπεις την πρώτη δήλωση αρέσκειας στη σκέψη που έγινε στάτους.

Δε δίνεις σημασία, πέφτεις κοιμάσαι.

Και μετά έρχεται ένα μήνυμα στο κινητό…

Κι όταν ανοίγεις πάλι τον υπολογιστή  βλέπεις κι άλλους δηλωμένους, ως φανς του στάτους σου.

Κι έναν ακόμη που σε ρωτάει «πότε ή ποτέ».

Και τότε σκέφτεσαι ότι υπάρχουν τρεις κατηγορίες οπαδών της σκέψης του «ποτέ». Ξεκινώντας από το τέλος είναι εκείνος που το διάβασε γρήγορα (γιατί εγώ τόνο είχα βάλει στο «ε») Εεεεεεεεεε μ’ ακούς εσύ ο τελευταίος;; Για το ποτέ μίλησα! Πήγες σχολείο; Σου έμαθαν ότι εκεί που μπαίνει ο τόνος δίνουμε έμφαση;  Ποτέ λοιπόν! Για εκείνο το ποτέ μιλούσα που ο Καρβέλας λέει ποτέ μη λες ποτέ; Ε αυτό! Θέλοντας όμως να μην σε αποπάρω και να απαντήσω στην ερώτηση σου, θα σου πω ότι το «πότε» γίνεται «ποτέ» ω-σω-νού-πο. Θέλεις να στο εξηγήσω κι αυτό; Ή θα είναι η εργασία σου για το σπίτι και το συζητάμε μια άλλη φορίτσα;

Η δεύτερη κατηγορία είναι εκείνοι που νομίζω ότι μάλλον συμπάσχουν. Χωρισμένοι που δεν πιστεύουν σ’ ένα φαντασμαγορικό ή έστω επεισοδιακό καμ μπακ, γιατί καμ μπακ να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι ή ακόμα ακόμα κι εκείνοι οι άλλοι που γουστάρουν αλλά πιθανότητα επιτυχίας (κάποια δείγματα φαντάζομαι θα ‘χουν –δεν είναι επειδή είναι φύση και θέση απαισιόδοξοι-) όσες να κάτσει η μπίλια της ρουλέτας στον αριθμό 55.

Όσο δε για σένα που έστειλες μήνυμα ρωτώντας με  «ποτέ….τι;;;;» θα σου πω ότι ο έχων τη μύγα να την αφήσει λεύτερη γιατί σε μια βδομάδα έχουμε και την εθνική επέτειο και ας λευτερώσουμε τουλάχιστον τη μύγα, αφού δεν μπορούμε να λευτερώσουμε συναισθήματα και θέλω.

Γιατί αν εκφραζόμασταν αγαπητοί μου δεν θα συμπιέζονταν τα εγκεφαλικά μας κύτταρα σε σκέψεις όπως «τι ήθελε να πει ο ποιητής!;» Δεν θα χρειάζονταν εργατοώρες με φίλους και γνωστούς να συζητάμε για το τι αισθανόμαστε, πώς θα γίνει, πότε το «πότε» θα γίνει «για πάντα» ή «ποτέ». Και δεν θα στέλναμε μηνύματα διασαφήνισης περιεχομένου των στάτους που γράφει ο κάποιος.

Γιατί ο έρωτας, το πάντα και το ποτέ του είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης. Μην προσπαθείς, λοιπόν, να βρεις τα όρια τους,  αλλά κι όταν νομίζεις ότι τα βρήκες ξεπέρασέ τα. Άλλωστε τα μόνα όρια που ζεις είναι αυτά που θέτεις εσύ.

Και για σένα που ακόμη αναρωτιέσαι θα σου πω ότι κανένα από τα τρία δεν έχουν όρια. Ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε και το ποτέ μας.

Rate this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

10 + 3 ερωτήσεις στον αστροναύτη Scott Kelly

Έχω -περίπου- 3 μήνες που παρακολουθώ μανιωδώς έναν κυριούλη. Πριν προλάβεις να καλέσεις την αστυνομία και τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος, ...