Home / THINKDROPS / EDITORIAL / Παρασκευή ονειρεύτηκα τη φυγή

Παρασκευή ονειρεύτηκα τη φυγή

ppΠαρασκευή απόγευμα. Ονειρεύτηκα τη φυγή. Τη φυγή από τη χαμηλοτάβανη πολιτεία που ζούμε χωριστά και ονειρευόμαστε μαζί. Και τότε είναι που σκέφτηκα ότι σε κάποια άλλη προηγούμενη ίσως ζωή μου έκανα αυτό που έκανα και τούτη τη φορά και μ’ έσωζε. Δεν άργησα. Δανείστηκα μερικά χρήματα και περίμενα το επόμενο πρωί να επιβιβαστώ στο πλοίο της φυγής. Ήθελα και αναζητούσα τη σωτηρία μου, άλλωστε.. Στο μέρος που θα συναντούσα τις αναμνήσεις και τα όνειρά μου.

Αντιμετώπη με τη βαλίτσα και τη ντουλάπα μου βούτηξα ό,τι νόμιζα ότι ταίριαζε στη διάθεση, τον καιρό και την περίσταση. Εθνική επέτειος γαρ. Τα δίπλωσα όπως όπως και περίμενα.

Το πρωί ήταν κοντά. Άλλη μία λάθος εκτίμηση του χρόνου. Πω, πω δεν τα πάω καθόλου καλά μ’ αυτό το αρσενικό! Γιατί ναι το πρωί ήταν κοντά αλλά ήρθε με τις μπερδεμένες σκέψεις μου και τις άτσαλες χωρίς πρόγραμμα κινήσεις μου που μ’ έφεραν λίγα λεπτά πιο μακριά από τη φυγή.

Με την ψυχή στο στόμα όπως και  η απόφαση του ταξιδιού μου φτάνω στο καράβι, πετάω τις βαλίτσες και τρέχω να προλάβω τις ήδη πιασμένες «καλές» θέσεις. Ουφ! Στριμώχνομαι δίπλα σ’ ένα ερωτευμένο ζευγάρι. Πάει κι αυτό, σκέφτηκα. Προσπαθώ να χαλαρώσω. Ξέρω ότι δεν γίνεται και ξέρω και το γιατί. Και ίσως τελειώνοντας αυτό το ταξίδι να δικαιώθηκα τελικά.

Τη τζαζ διάθεση των συνταξιδιωτών κουκουλώνει ένα παλιό αγαπημένο μου τραγούδι «κολλημένο» στα ακουστικά του mp3 μου μέχρι τη στιγμή που έφτασα. Κι εκεί που φτάνεις το σημάδι που έχουν οι μόνοι γίνεται πιο αχνό. Άνθρωποι αγαπημένοι, μούτρα χαρούμενα, γέλια αχνιστά, το σβήνουν, μέχρι το επόμενο πρωί, που αναρωτιέσαι τι έγινε το προηγούμενο βράδυ.

Ξέρω ότι δεν είμαι καλά από τις εικόνες που ανακαλώ όταν πέφτω στο κρεβάτι, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, αλλά τώρα ήπια και λίγο παραπάνω κι αυτό μ’ έκανε και ξέχασα τα λιγοστά που από κάποιο σημείο και μετά θυμόμουν. Το φανταστικό όταν πίνω είναι ότι μπορεί να μη θυμάμαι γεγονότα, το καταγραφικό όμως της ψυχής θυμάται τις στιγμιαίες διαθέσεις και τα συναισθήματά τους. Πίνω μια γουλιά καφέ και μια δεύτερη και μια τρίτη. Χρειάζομαι λίγο χρόνο παραπάνω.

Τα φαντάσματα, οι πρίγκιπες και τα ξωτικά μπορούν να ζωντανέψουν στα έρημα σοκάκια του νησιού της επιλεγμένης μου φυγής, σκέφτομαι καθώς συνειδητοποιώ και φτιάχνω το παζλ των στιγμών της προηγούμενης νύχτας. Ποτά και λόγια που ειπώθηκαν με τρεμάμενη φωνή, απόλυτη αδιαφορία σε ό,τι έχει να κάνει με επιτυχία, χρήμα και πραγματικότητα, ένας παράδεισος από λύπη και ανάγκη, καταφυγή των όντως εξόριστων της κεντρικής λεωφόρου, που μισώ κάθε φορά που χρειάζεται να τη διασχίσω. Τόσο μακριά από τον δικό μου ήσυχο δρόμο…

Νιώθω ότι θέλω να ξαναφύγω, να το σκάσω, αφήνοντας τους όλους άφωνους. Να πάμε μαζί σε μια παράλληλη πραγματικότητα χωρίς φαντάσματα, πρίγκιπες και ξωτικά. Σε μια πραγματικότητα που θα υπάρχουμε μόνο εμείς και οι όμοιοι μας. Δεν το κάνω όμως αυτή τη φορά.

Η επόμενη μέρα ήταν τόσο κοντά. Άλλωστε πάλι θα έφευγα. Θα έκανα πάντα αυτό που μ’ άρεσε πολύ για ακόμη μία φορά. Χωρίς σημείωμα που να εξηγώ τους λόγους, τις αιτίες και τις αφορμές.

Επιστρέφω μ’ ένα ίδιο καράβι στην πολιτεία που το μοναδικό πράγμα που μοιραζόμαστε είναι η κίνηση στους δρόμους της. Κι αυτό ορισμένες φορές είναι αρκετό όμως.

Και εις την επόμενη κοινή μας φυγή τα σπουδαία! Don’t let your dreams be dreams!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

10 + 3 ερωτήσεις στον αστροναύτη Scott Kelly

Έχω -περίπου- 3 μήνες που παρακολουθώ μανιωδώς έναν κυριούλη. Πριν προλάβεις να καλέσεις την αστυνομία και τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος, ...