Home / THINKDROPS / EDITORIAL / Το περιτύλιγμα του Snickers

Το περιτύλιγμα του Snickers

lolΌμορφη μέρα η σημερινή! Ο ήλιος στα ψηλά λάμπει, η διάθεση ανεβασμένη, οι δρόμοι έχουν λίγη παραπάνω κυκλοφορία αλλά δε με ενοχλεί, διότι άι φιλ γκουντ. Κι όταν άι φιλ γκουντ, είμαι σαν τη Γιάννα την Αγγελοπούλου τη Δασκαλάκη. Με χαμόγελο σαν αυτοκόλλητο σιδερωμένο στα μούτρα.

Δραπετσώνα, φανάρι κόκκινο μπροστά, μια μικρή ουρά από αυτοκίνητα μέχρι το σκουτεράκι μου, σταματώ και περιμένω με χασμουρητά. Γενικά, δεν πολυ-χώνομαι. Θα μπορούσα να προσπεράσω την μπροστινή μερσεντέ (sic) προσπαθώντας να στριμωχτώ ανάμεσα στο όχημα και τον κάδο απορριμάτων – αλλά γιατί να παιδευτώ; Είπαμε, δε βιαζόμαστε. Έτσι, καθώς περιμένω πίσω από τη μερσεντέ, σκέφτομαι χίλια δυο πράγματα, όπως π.χ. τι περνάει η Κύπρος τελευταία και πόσο πολύ μου αρέσει το χαλούμι(ν) και πόσα χρόνια έχω να φάω και θυμάμαι ότι μας είχε φέρει κάποτε ο διπλανός μας στην πολυκατοικία, ο κύριος Χριστόφορος και τι να κάνει τώρα άραγε αυτός, χαχα θυμάσαι ήταν ο μοναδικός στη γειτονιά με το τιμόνι στα δεξιά κ.τ.λ. Τέτοια, ασύνδετα, αλλοπρόσαλλα.

Και τώρα δες πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να σου ξεκολλήσει το αυτοκόλλητο.

Η κυρία. Συνοδηγός στη Μερσεντέ, μαντάμ με τα ούλα της· μαύρο γυαλί, μούρη σενιέ πενιέ, βαμμένο μαλλί και το νυχάκι να λαμποκοπά στην ήλιο τον ηλιάτορα. Η μανίτσα, λοιπόν, ανοίγει παράθυρο. Βγάζει χέρι με κουτί τσιγάρων. Ανοίγει χέρι. Κουτί τσιγάρων πέφτει χάμω.

[Παρένθεση] Σε γενικές γραμμές, είμαι ένθερμος οπαδός της φιλελεύθερης άποψης ότι ο καθένας μπορεί να κάνει στο σπίτι του ό,τι γουστάρει. Να ρίχνει κέτσαπ στους τοίχους, να πετσοκόβει τους καναπέδες, να ρίχνει μπανανόφλουδες στα χαλιά. Ό,τι θέλει ρε παιδί μου. ΟΜΩΣ. Όταν βγαίνει έξω από το τσαρδάκι του, ισχύουν άλλοι κανόνες, κοινοί για όλους και θεωρητικά αποδεκτοί από τους περισσότερους. Μεταξύ αυτών είναι κι εκείνος που λέει «Μην πετάς σκουπίδια όταν οδηγείς γαμωταμυαλαπουκουβαλάς» ή κάπως έτσι, δε θυμάμαι την ακριβή διατύπωση. Πάντως το γαμωταμυαλαπουκουβαλάς υπάρχει σίγουρα. [Λήξις παρενθέσεως]

Ακούω μια απόκοσμη σειρήνα να ουρλιάζει μέσα στο μυαλό μου, αντάμα με ήχους από σφυρίγματα τρένων και κραυγές πολέμου των Μαορί. Αυτό ήταν, φρικάρω, σκοτώνω άνθρωπο δίχως πολλά-πολλά. Και συγκεκριμένα, γυναίκα με μαύρο γυαλί. Ανοίγω το κράνος και χώνομαι πια γιατί θέλω να ψάλλω δυο φωνήεντα – επιλέγω τα «Α» και «Ω» (συνδυασμένα με Γ και Μ)…

…Αλλά δεν προφταίνω! Την ώρα που φτάνω δίπλα στην απερίγραπτη, έχει ήδη ανάψει πράσινο κι η μερσεντέ φεύγει, μαζί και η σενιέ πενιέ καρακαηδόνα με τα βαμμένα μαλλιά και τα βλαμμένα μυαλά.

Ένιγουεϊ, τριάντα λεπτά και τριάντα αράδες βρισιές αργότερα, αποφασίζω ότι πρέπει να το ξεχάσω και να σβήσω από το νου μου ό,τι έγινε. Πηγαίνω στη δουλειά μου, τρώω ένα κρουασάν και ένα Snickers, στριμώχνω τα περιτυλίγματά τους μέσα στο άδειο χάρτινο ποτήρι του καφέ που περίμενε υπομονετικά να ξεπληρώσει το χρέος του προς την κοινωνία και τα ρίχνω στα σκουπίδια, όπως πάντοτε. Όπως κάθε μέρα.

Διότι βλέπεις… το πού θα καταλήξει το περιτύλιγμα του Snickers καθορίζει και το επίπεδο του πολιτισμού που φέρεις μέσα σου.

Rate this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Ένα αντίο στον Μηνά

Κάθε φορά που σιγοτραγουδάμε το “Αναστασία” είτε αυθόρμητα είτε για να κάνουμε πλάκα σε κάποιον δικό μας, δεν θυμόμαστε πως ...