Home / THINKDROPS / CINEMA / Cinema VS Θέατρο: Battle Royale

Cinema VS Θέατρο: Battle Royale

Τελευταία διαβάζω πολύ θέατρο. Και λέω διαβάζω επειδή οι παραστάσεις που παρακολουθώ είναι ελάχιστες, όμως έχω την τύχη να σπουδάζω Ανθρωπιστικές Επιστήμες και άρα να διαβάζω λογοτεχνία και θέατρο “αναγκαστικά”. Τώρα, εγώ δεν είμαι άνθρωπος του θεάτρου για δύο λόγους: α) Εάν κάτι δεν έχει sci-fi εφέ με διαστημόπλοια ή τουλάχιστον αίματα και splatter, δεν αξίζει να το δω –άρα το θέατρο με απογοητεύει οικτρά στην ανικανότητά του να τα αναπαραγάγει· και β) Το θέατρο έχει αληθινούς ανθρώπους. Ίου.

Κατά σύμπτωση όμως ένας καθηγητής μου μού άνοιξε τα μάτια, λέγοντας ότι ο σκοπός του θεάτρου δεν είναι να σε παρασύρει σε μια ρεαλιστική απεικόνιση του σήμερα όπως κάνει το σινεμά, αφήνοντας σε στην ησυχία σου να συνδεθείς, να απορροφηθείς, να γουστάρεις και να νιώσεις την ποθητή κάθαρση και ευτυχία στο τέλος. Σκοπός του θεάτρου, τουλάχιστον του μοντέρνου θεάτρου, είναι να σε ταρακουνήσει από την θέση σου, να σε βγάλει από τον οικείο κόσμο σου και την ερμηνεία του, να σε εκθεμελιώσει ρε αδερφέ. Γι’ αυτό και το θέατρο θεωρείται υψηλή τέχνη. Επειδή ο σκοπός του δεν είναι να ικανοποιήσει τους ορίζοντες των προσδοκιών σου, αλλά να προκαλέσει τα όρια της κατανόησής σου. Δέσε την ζώνη σου λοιπόν, cuz bricks are about to be shat.

Σκεφτόμουν, λοιπόν, σε μια μάχη μεταξύ θεάτρου και σινεμά, ποιος θα κέρδιζε θριαμβευτικά αποβάλλοντας –όχι και τόσο διακριτικά– σωματικά υγρά πάνω στο πτώμα του χαμένου; Προσωπικά δε με νοιάζει και τόσο όσο θα έπρεπε, απλά θέλω ένα καλό θέαμα για να φάω τα ποπ κορν μου με την ησυχία μου. Οπότε άρχισα να φαντάζομαι τα υπέρ και τα κατά της κάθε τέχνης. Και ιδού πού έχω καταλήξει ως τώρα.

Theater

Κεφάλαιο I: Παράδοση VS Newbie

Το δράμα είναι μια πανάρχαια τέχνη που δημιουργήθηκε όταν ο Τέτοιος αποκόπηκε από τον Χορό και άρχισε να διαλέγεται μαζί του (όλοι πήγαμε τρίτη γυμνασίου, θυμάσαι). Έχει στην πλάτη του χιλιετίες καλλιέργειας από αυνάνες του κόσμου που ασχολήθηκαν με την τέχνη τούτη. Το να κάνεις θέατρο ήταν μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα, εξ ορισμού αντρική δουλειά. Οπότε όλα τα τρελά μυαλά με υπαρξιακά προβλήματα δημιούργησαν μια παράδοση, που έφτασε στο αποκορύφωμά της με τους υπαρξιστές τύπου Beckett. Όταν έχεις όλα αυτά στην πλάτη σου, τότε εξυπακούεται ότι θεωρείσαι υψηλή τέχνη.

To cinema είναι το μικρό αδερφάκι του δράματος, που ξεπετάχτηκε ένα πρωινό και αποφάσισε να του φάει την γκόμενα. Τι εννοώ: το σινεμά δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και γνώρισε μεγάλη δόξα πολύ γρήγορα, χωρίς όμως να έχει καμιά ουσιαστική παράδοση. Μιλάμε χοντρά χοντρά για 130 χρονάκια παραγωγής ταινιών. Και όσο συναρπαστικό και να είναι ως τέχνη, παραμένει φρεσκαδούρα ανάμεσα στις τέχνες. Δε γίνεται λοιπόν να λέμε ότι το cinema είναι καλύτερο από το θέατρο, μιας και εμείς ως γενιά δε γνωρίσαμε καλό θέατρο και δε μας ενδιαφέρει να το γνωρίσουμε αν και είναι ο προπάτορας του κινηματογράφου. Παρότι το Hollywood είχε κάποτε γνωρίσει μεγάλες δόξες, το Broadway παραμένει το όνειρο κάθε ηθοποιού, σεναριογράφου και σκηνοθέτη, και σε αυτό το γεγονός φαίνεται το αβαντάζ του θεάτρου πάνω στον κινηματογράφο.

Θέατρο – Σινεμά: 1 – 0

 

Μείνετε συντονισμένοι… Η μάχη συνεχίζεται!

 

Cinema VS Θέατρο: Battle Royale
3.3 (66.67%) 3 vote[s]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

«Βραδιές Αυτοσχεδιασμού» στο Athens Improv Factory

«Βραδιές Αυτοσχεδιασμού» στο Athens Improv Factory

Καλώς ήρθατε σε έναν κόσμο όπου όλα είναι πιθανά! Σε αυτόν τον κόσμο όπου μπορείς να μεταφερθείς από τη δεκαετία ...