Home / THINKDROPS / CINEMA / Luc Besson: The Man and the Legend

Luc Besson: The Man and the Legend

Θυμάμαι την πρώτη ταινία που είδα ποτέ μου. Ήταν του Luc Besson. Λεγόταν Le Grand Bleu. Ήταν υπέροχη.

Luc Besson

Ο Besson ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένος με το γαλλικό κινηματογραφικό κίνημα ονόματι Cinema du Look και πριν κλείσεις το άρθρο εξηγώ: ένα κίνημα που ήρθε στην Γαλλία λίγο μετά το Νέο Κύμα, υπολόγιζε δηλαδή μέσα του 1980 με αρχές 1990. Το κίνημα αυτό είχε να κάνει κυρίως με escapism, εξηγώ πάλι, μη κλείνεις: νέους ανθρώπους στα περιθώρια της κοινωνίας, καταδικασμένους εραστές, άτομα χωρίς οικογένειες, άτομα χωρίς χρήματα, σπίτι, σκύλο και όμορφη γυναίκα, εν ολίγοις, άτομα που ήταν τα αποτελέσματα μιας κοινωνίας που, συνοπτικά, ήταν μπουρδέλο. Μη ξεχνάς ότι μιλάμε για την Γαλλία στις αρχές του 1990. Δεν θα δώσω background, αλλά σίγουρα έχεις δει το La Haine. Ξέρεις.

Και που λες, αυτά τα άτομα, όπως παρουσιάζονταν στις ταινίες, ήταν χαρακτήρες που δεν έδειχναν το πρόβλημα, δεν πολεμούσαν το πρόβλημα, απλά ήθελαν να φύγουν από αυτό. Εξ ου και οι τάσεις φυγής που έδωσαν το όνομα στο θέμα του συγκεκριμένου κινήματος. Το τελευταίο γενικό πρήξιμο που θα φας περί εποχής είναι πως ο Luc ήταν αντιπρόσωπος αυτού του κινήματος, χωρίς να το έχει επιδιώξει πάντα, μαζί με άλλους δύο σκηνοθέτες της εποχής, τον Beineix (Diva) και τον Carax (Les Amants Du Pont-Neuf). Και οι τρεις ήταν υπέροχοι.

Ο Besson όμως ξεχωρίζει γιατί, κατά τη γνώμη μου, έχει κάνει κάτι φοβερό: έχει παντρέψει το Hollywood με τον Ευρωπαϊκό κινηματογράφο με έναν τόσο αριστουργηματικό τρόπο που εμένα με αφήνει άφωνη. Όπως ανέφερα στην αρχή, είδα στα 5 μου το Απέραντο Γαλάζιο, μια ταινία που ακόμα και σήμερα με επηρεάζει απίστευτα. Δεν είναι κάτι ασυναγώνιστο, ούτε θα σου αλλάξει την ζωή. Όμως έχει όλη την ουσία του κινηματογράφου που ήθελε να κάνει ο Besson. Μια γεύση απλησίαστης ελευθερίας, που σε βγάζει έξω από τα κοινωνικά στάνταρντ, χωρίς να σε περιθωριοποιεί. Απλά σου δείχνει αυτό που θα ήθελες να μπορείς να κάνεις. Και δεν τον μισείς γι’ αυτό (όχι πολύ τουλάχιστον).

Το επόμενο χαρακτηριστικό που κάνει τον Besson τον αγαπημένο μου σκηνοθέτη, ακόμα και μετά το Adele (the fuck was that παρεμπιπτόντως;), είναι η μίξη των στοιχείων που θεωρούνται «high class» με στοιχεία ποπ κουλτούρας. Έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να συνδυάζει στυλ, χαρακτήρες, εικόνες και χρώματα που απλά σε μαγεύει. Δεν θα μιλήσω για το Νικήτα αλλά θα περάσω κατευθείαν στο ψητό μιας και το άρθρο είναι ήδη στη μία σελίδα και δεν έχω πει τίποτα ακόμα. Leon λοιπόν.

Leon

Το Leon το είδα στα 7 μου. Παραμένει και θα είναι για πάντα η αγαπημένη μου ταινία. Και θα σου εξηγήσω λεπτομερώς το γιατί (μη κλείσεις το άρθρο γιατί θα χώσω κατάρα που την έριξε γιαγιά που γεννήθηκε Σαββάτο). Θυμάσαι όλο αυτό το πίρι πίρι που σου είπα στην αρχή, για το κίνημα what’s-its-name με τις τάσεις φυγής (και τα ψυχολογικά προβλήματα); Ε, αυτή η ταινία είναι η πλέον αποκορύφωση αυτού του κινήματος, συνδυάζοντας Ευρώπη και Αμερική με βρωμιά, παράνοια, ανεκπλήρωτο έρωτα (και απαγορευμένο ταυτόχρονα), εκδίκηση, απώλεια αθωότητας, λύτρωση, αίμα, δάκρυα και ιδρώτα (πολύ ιδρώτα).

Τι άλλο θες πια; Πιθανότατα δεν υπάρχει άτομο που να μην έχει δει αυτήν την ταινία (και αν υπάρχει δε θέλω να το ξέρω), παρόλα αυτά δε θα κεράσω spoilers και το μόνο που θα πω είναι πως ο Luc έχει έναν μοναδικό τρόπο να ξεγυμνώνει τους χαρακτήρες του και τις καταστάσεις γύρω από τις οποίες κινούνται, ώστε να δίνει όχι μόνο συναίσθημα χωρίς μελόδραμα, αλλά και σενάριο, πως το λένε ρε παιδί μου, διασκέδαση, χωρίς ξεφτίλα, φτήνιες και clichés. Ο τύπος είναι ιδιοφυΐα. Και δεν υπάρχει άλλη ταινία σαν το Leon, από το κάστινγκ, στα πλάνα, στο σενάριο, στην φωτογραφία, στην μουσική, πιθανότατα το Leon είναι το αποκορύφωμα της καριέρας του.

Συνεχίζω. To Fifth Element ήταν η επόμενη ταινία του ως σκηνοθέτης. Ε, όλοι ξέρουμε πως πήγε αυτό. O Luc έριξε την Milla Jovovich (internet fist bump). Σοβαρά τώρα, μπορεί αυτή η ταινία να ήταν και η αιτία που έγινα φαν της επιστημονικής φαντασίας. Γενικά, όπως έχεις καταλάβει, δε θα βρεις μεγαλύτερη groupie του Besson από εμένα, όμως αντικειμενικά μιλώντας, το άτομο το ‘χει. Απλά, όπως η δική μου (και η δική σου) σκέψη λειτουργεί με λέξεις, άαααντε και με εικόνες που και που, η σκέψη του Luc λειτουργεί με κινηματογραφικές γωνίες, μουσική και awesomeness.

Angel-AΤελειώνει η δεύτερη σελίδα και δεν έχω μιλήσει ακόμα για το Angel-a. Το Angel-a ήταν μια ταινία που, πραγματικά, δεν περίμενα να μου αρέσει. Και, πραγματικά, μου άρεσε τόσο πολύ. Παρίσι, γέφυρα, γυναικάρα έτοιμη να πηδήξει και ένας low-lifer, gangster-wannabe με χρέη στα πιο λάθος άτομα, τυχαίνει να βρίσκεται δίπλα της, έτοιμος να τελειώσει την ζωή του. Και τελικά σώζει την δική της. Και όχι, όλα αυτά δεν είναι spoilers, είναι μόλις η αρχή. Δεν ξέρω αν έχεις πάει στο Παρίσι, αλλά είναι η καλύτερη πόλη για να γυρίσεις ταινία. Και ο Besson, από το Subway ακόμα, το εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Στο Angel-a έχει ακόμα μια πανέμορφη ιστορία καταδικασμένων εραστών, συνυφασμένη με πολλά πολιτιστικά στοιχεία, με φόντο ένα γκρίζο Παρίσι και ένα έξυπνο, καλογραμμένο σενάριο που πάλι φέρει την υπογραφή αυτού του μοναδικού στυλ της «high» και της «low» κουλτούρας σε remix, μαζί με την χολιγουντιανή γκανγκστερίλα και την Ευρωπαϊκή «φοράω-monocle-και-τα-σπάω» συμπεριφορά. You just came, didn’t you?

Επειδή όμως κανείς δεν είναι τέλειος, έχω κάτι να καταλογίσω στον Luc. Μέχρι τώρα έχω αναφέρει ταινίες που σκηνοθέτησε. Γι’ αυτό νιώθω την υποχρέωση να αναφέρω και μερικές στις οποίες ήταν παραγωγός ή σεναριογράφος. Εκτός από αυτές που ανέφερα (στις οποίες ήταν επίσης παραγωγός και σεναριογράφος), έχουμε τα εξής: Joan D’Arc (και σκηνοθέτης), Banlieue 13, Taken, Taxi, Danny the Dog, Fanfan la Tulipe, Transporter, I Love You Philip Morris, Arthur et les Minimoys, From Paris With Love. Ως επί το πλείστον, μιλάμε για ταινιάρες. Πώς γίνεται λοιπόν, το άτομο που έγραψε, σκηνοθέτησε και ήταν παραγωγός σε τέτοιες ταινίες που, προσωπικά, σχημάτισαν την κινηματογραφική αισθητική μου, να πάει και να μου βγάλει το Adele;

Les Aventures Extraordinaires d’Adele Blanc-Sec

Αναφέρομαι στο Les Aventures Extraordinaires d’Adele Blanc-Sec το οποίο είδα στον κινηματογράφο και η παλάμη μου γνώρισε πολύ καλά το μέτωπό μου. Μπορώ να πω πως σαν ταινία, δεν ήταν και τόσο κακή. Όμως δεν ήταν Luc Besson. Ο Luc, για μία –και ελπίζω μοναδική– φορά, με απογοήτευσε. Όχι ότι τον νοιάζει βέβαια, απλά μετά από όλο αυτό το fangirl άρθρο που μοιάζει με βωμός λατρείας στον έναν και μοναδικό σκηνοθέτη της καρδιάς μου, οφείλω να σπάσω την μονοτονία και να πω: ΓΙΑΤΙ; Εντάξει, δε σκηνοθέτησε το παιδί, απλά ένα σενάριο έγραψε, απλά είχε κάτι από τραβηγμένη χολιγουντιανίλα (η σκοτεινή πλευρά της Δύναμης) που δε με άρεσε.

Κλείνοντας επιτέλους (τέλος τρίτης σελίδας), έχω να πω ένα πράγμα: ο Luc Besson είναι ένας από τους σκηνοθέτες που επηρέασαν τον τρόπο που φτιάχνονται (αλλά και βλέπονται) οι ταινίες σήμερα. Έδωσε έναν αέρα στην Ευρωπαϊκή κουλτούρα ώστε να είναι πιο ελαφριά, πιο προσιτή και ανοιχτή σε ένα ευρύτερο κοινό, ενώ ταυτόχρονα έφερε στο Αμερικανικό κοινό δυνατά σενάρια με ενδιαφέροντες χαρακτήρες που δε μένουν στην επιφάνεια. Όλες του οι ταινίες έχουν κάτι να πουν. Και όλες το λένε με τον πιο απλό και έξυπνο τρόπο. Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω για τον τυπά, απλά τον αγαπάω. Πιθανότατα έχεις δει ταινίες του και δεν το ήξερες. Πιθανότατα τον αγαπάς και συ και δεν το ξέρεις. Well, ορίστε η ευκαιρία σου να το μάθεις. Τώρα μπορείς να κλείσεις το άρθρο.

 

Rate this post

2 comments

  1. Καταπληκτικό άρθρο!! Μπράβο!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Κώστας Βουτσάς

Ο «αιώνιος έφηβος» Κώστας Βουτσάς δεν τα κατάφερε

Ο Κώστας Βουτσάς, ο άνθρωπος που για δεκαετίες σκόρπιζε το γέλιο μέσα από τις ταινίες, τη θεατρική του παρουσία και ...