Γαβ Γαβ Style

6η γοογλερική επιλογή στην εβδομαδιαία αναζήτηση “γαβ”

Γαβ γαβ style

Δηλαδή συγνώμη, αλλά κάποιος είχε την απορία τι θα βγάλει το γοογλε στο auto-complete αν γράψεις “γαβ”; Τέσπα, το προσπερνάω και εμμένω στο θέμα μας: γαβ γαβ στάιλ. Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ορδές από μπουζουκόβιους να κοπανιούνται στους δρόμους με Πάολα ζητωκραυγάζοντας με απόλυτη ευτυχία “Oppan Γαβ Γαβ Style!” Ξέρω, είναι πολύ νωρίς το πρωί (και στο σύμπαν) για μια τέτοια εικόνα…

Με οδήγησε όμως να φέρω στην επιφάνεια το αιώνιο ερώτημα που καίει τα σωθικά μου από την τρίτη γυμνασίου που πήγαμε πενθήμερη στην Αθήνα (ο ΠΑΟΚ δεν πεθαίνει κλπ. κλπ.) και επέμενε όλο το μπουλούκι να πάμε στα μπουζούκια. 15 χρονών. Στα μπουζούκια. Να κάνουμε τι ακριβώς μάνα μου; Ούτε να πιούμε θα μας άφηναν, δεν είναι περίπτερο, ούτε καλά θα περνούσαμε (που δεν περάσαμε) γιατί τα μπουζουκομάγαζα, όπως και να το κάνεις την τρέλα μου μέσα, είναι σαν τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ: Θα σας χωρέσουμε όλους σε έναν μικροσκοπικό χώρο, θα πληρώσετε πολύ ακριβά για τις υπηρεσίες μας ΚΑΙ θα βρωμάτε όλοι σαν ξαλμυρισμένοι μπακαλιάροι.

Μετά το ωστικό κύμα από το hatin’ μου, θα κάνω μια ειλικρινή και καλοπροαίρετη παράκληση: όποιος πηγαίνει ακόμα και στις μέρες μας σε μπουζουκλερί, ας μου εξηγήσει παρακαλώ πάρα πολύ πού ακριβώς βρίσκεται η απόλαυση, η διασκέδαση, η καλοπέραση; Είναι ακριβώς όπως κάνουν τα 20χρονα και κάτω στις μέρες μας: πάμε σε ένα μέρος, κάνουμε check-in, βγάζουμε και φώτο να ανεβάσουμε στο προφίλ μας και αυτό ήταν, περάσαμε καλά. Να ‘χαμε, να λέγαμε, εν ολίγοις, μια τακτική που χαρακτηρίζει όλο το έθνος μας, αλλά ας μη το βαρύνω, για χούμορ είμαστε εδώ.

Γαβ γαβ styleΠραγματικά, οι άνθρωποι που περνάνε καλά στα μπουζούκια με τρομοκρατούν. Μπορώ να καταλάβω να περνάς καλά σε τίποτα κλαμποκαταστάσεις που γίνεσαι φραπέ από το χτύπημα, μιας και εκεί μπορείς να πας ήδη κόκαλο, να πάρεις ένα ποτό για να σβήσεις και να κωλοχτυπηθείς σα να μην υπάρχει αύριο, εφόσον υπάρχει ο κατάλληλος χώρος (όχι ότι σου το προτείνω να το κάνεις, χίλιες φορές ντισκοτέκ). Αλλά στους μπόγιες (για τα σκυλιά ντε!) δεν μπορείς να χορέψεις, δεν μπορείς να μιλήσεις (ισχύει και για το κλαμπ 100%), δεν μπορείς να κουνηθείς, απλά στέκεσαι, θαυμάζεις τον αοιδό να τραγουδάει τον πόνο του (σεβαστό) και πίνεις, πίνεις, πίνεις να ξεχάσεις πού βρίσκεσαι.

Και δε λέω, μερικά λαϊκά και μερικά σκυλίσια τραγούδια έχουν πόνο να δώσουν, όχι αστεία, το “στους καπνούς να πνιγεί και εντελώς να κρυφτεί απ’τα ρούχα μου το άρωμά σου” δεν είναι “γουφ-γουφ, θέλω να παίξω με την μπάλα μου!” κατάσταση. Αλλά χάθηκε ένα καλό ρεμπετάδικο, να πιεις την ουισκάρα σου/ρακομελιά σου/απαγορευμένη ουσία σου και να ρεμπελιάσεις;

Ίσως τα μπουζούκια να είναι πλέον μια χαμένη τέχνη. Ίσως δεν τα κατάλαβα ποτέ. Ίσως οι ορδές από γαβ γαβ στάιλ να με κυνηγάνε στους εφιάλτες μου (σίγουρα). Όπως και να ‘χει, το γάβγισμα ήρθε για να μείνει, και μετά από τόσα χρόνια φουρνίσματος, δε νομίζω να το αποτάξουμε από πάνω μας για πιο -όχι ποιοτικές, αλλά- ολοκληρωτικές μορφές διασκέδασης. Μέχρι τότε σε παραπέμπω σε στίχο Ημιζκούμπρια: “Κάθε μέρα χαμαλίκι μα το Σάββατο Τσαλίκη“.

 

One comment

  1. Avatar

    Σα να το έγραψα εγώ! +1000

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

A man for all seasons

A man for all seasons, το θέμα που μου έλαχε, και παρόλο που είμαι σίγουρος ότι θα είναι πάλι κάποιος ...