Home / THINKDROPS / CINEMA / Man of Steel

Man of Steel

Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Τι κριτική να γράψει μια κοπέλα για τον Σούπερμαν; Εκρήξεις, εκρήξεις, εκρήξεις, βαρέθηκα! “Πόσο πρέπει να το δω” είναι η αντίδρασή σου. Και ναι, έτσι είναι, πρέπει να το δεις.

Man of Steel

Από πριν: Ακούς Chris Nolan στο σενάριο και πωρώνεσαι. Ακούς Zach Snyder πίσω από την κάμερα και τρελαίνεσαι. Ακούς Hans Zimmer στη μουσική και να πονάει. Βλέπεις και στο τρέιλερ τον Henry Cavill και σου πέφτει το σαγόνι α λα Μάσκα εν έτει 1994. Τι άλλο πια να ζητήσεις;

Η ίδια η ταινία πώς ήταν; Σωστή ερώτηση και η απάντηση έχει ως εξής:

1. Tο σενάριο

Το σενάριο είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, επειδή σε στέλνει σε ένα ταξίδι σχετικά με την ταυτότητα και την προέλευση του Καλ-Ελ. Εγχώριο προϊόν δεν είναι και το ξέραμε. Από πού μας ήρθε όμως; Πώς κατέληξε ο σωτήρας ενός είδους; Γιατί δεν έχει την μπούκλα στο μέτωπο; Η γέννηση, λοιπόν, και η ανατροφή ενός υπερανθρώπου ανάμεσα σε ανθρωπάκια. Βέβαια, με πατέρα τον Kevin Costner και τον Russell Crowe, πόσο λάθος να βγεις πια; Σε γενικές γραμμές ήταν πολύ καλό, δουλεμένο και ενδιαφέρον και ειδικά αν τα γεννητικά σου όργανα κρέμονται θα περάσεις εξαιρετικά. Αλλά και αν δε κρέμονται, θα έχεις πάντα τον Henry να σε κρατήσει 140 λεπτά σε μια καρέκλα.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι πως μου θύμισε αρκετά το Superman 2 με τον Christopher Reeve, ακολουθώντας τα χνάρια της προέλευσης. Επιπλέον, οι εξηγήσεις που δόθηκαν όσον αφορά το γιατί ο Ατσαλένιος Άνθρωπος είναι αυτός που είναι και γιατί οτιδήποτε από τον Κρύπτον  τον κάνει τρωτό ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικές, με τεκμηρίωση, με ενδιαφέρον, με τα όλα του.

Το συνολικό αίσθημα; Τραβάει αρκετά και προς το τέλος κουράστηκα. Ο απέθαντος κακός εξωγήινος έχει γίνει πλέον must σε οποιαδήποτε ταινία και η αλήθεια είναι πως περίμενα κάτι λιγότερο κλισέ, αλλά και πάλι πιστεύω πως το χειρίστηκαν καλά και αξίζει με τα χίλια να το δεις. Στο κάτω κάτω, αν δεν δείξει εξωγήινους στον Σούπερμαν πού θα τους δείξει, στις Νοικοκυρές σε Απόγνωση;

2.  Mικρή μάχη με υπέρ και κατά

Man of SteelΥπέρ: πολλά Easter eggs με υπόνοιες για Σούπερμαν 2, Justice League, κλπ, έχε τα μάτια σου ανοιχτά, μετράνε. Εξαιρετικά πολλή δράση, σε σημείο που φαίνεται ως fan service, δε πρόκειται ούτε να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου. Το CGI ήταν πολύ καλό, με εξαίρεση κάνα δυο σημεία, αλλά ας μη ξεχνάμε ότι η υπογραφή του Snyder είναι τόση υπερβολή στο CGI όση έχει 15χρονο κοριτσάκι που ανοίγει πρώτη φορά το Photoshop. Τέλος, το καστ ήταν καταπληκτικό. Εκτός από την υπεργυμνασμένη έκδοση του Dan Humphrey, είχαμε και βλέπαμε τον Kevin Costner, τον Russell Crowe, τον Christopher Meloni και τον Lawrence Fishburn. Δηλαδή ο Ρομπέν των Δασών με τον Μονομάχο, τον Έλιοτ Στέιμπλερ και τον Μορφέα, όλοι σε μια ταινία. Π@$#!@α όλα! Bonus οι εμφανίσεις των Alessandro Juliani, Tahmoh Penikett και Harry Lennix.

Κατά: δεν έχει ιδιαίτερο love story, το οποίο δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία βέβαια, απλά δεν πληροί το τρίπτυχο εκρήξεις-βυζιά-εξωγήινοι και είναι κρίμα, τόσο κοντά στο όνειρο. Η Λόις Λέην είναι σχεδόν αδιάφορη όσον αφορά τον ερωτισμό και βρήκα το όλο θέμα μεταξύ τους ξενέρα σκέτη. Λογικά κρατάνε τον παράφορο έρωτα για το 2. Επιπλέον, δεν υπάρχει ιδιαίτερο χούμορ, παρά τις αμελητέες προσπάθειες να Whedonιάσουν α λα Avengers.

3. Και κάτι έξτρα, για τον αχόρταγο αναγνώστη (καμάρι μου εσύ)

Ο Σούπερμαν είναι το είδος του ήρωα που τραβάει το περισσότερο κοινό, καθώς δεν πρόκειται για έναν απλό γκατζετάκια πλούσιο -γκουχ iron man γκουχ batman γκουχ- αλλά για έναν εξωγήινο ουσιαστικά, ο οποίος στάλθηκε στη Γη χωρίς να γνωρίζει γιατί και έχει υπερδυνάμεις από φυσικού του, όχι γιατί του το επιτρέπει η επιστήμη και η τεχνολογία. Είναι ακριβώς αυτό που λέει η λέξη: υπεράνθρωπος. Και αυτό τον κάνει όχι μόνο ενδιαφέρων, αλλά και ξεχωριστό. Ένας άντρας καλύτερος εκ φύσεως από τους άλλους. Όπως δηλαδή βλέπει κάθε άντρας τον εαυτό του (και μη πεις όχι, τουλάχιστον 3 φορές τη μέρα λες “έχω δίκιο” και το πιστεύεις κιόλας).

Ο ίδιος περνάει από μια απομυθοποίηση μέσα στην ταινία, καθώς δε γνωρίζει τίποτα για τον εαυτό του και έρχεται αντιμέτωπος με την απόρριψη από το ανθρώπινο είδος. Όχι από το γυναικείο φύλο (ποια τρελή και αλλοπαρμένη θα έλεγε όχι, πραγματικά), αλλά από τον κοινωνικό του περίγυρο. Επιπλέον, το γεγονός ότι χάνει τον πατέρα του (δεν είναι σπόιλερ, το ξέραμε και απ’το Smallville) όχι από φυσικά αίτια, αλλά από κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποτρέψει και δεν το έκανε γιατί επέλεξε να περάσει την ζωή του ως κανονικός θνητός, τον φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στον καθημερινό άντρα (οκ, ας μην υπερβάλλουμε, παραμένει υπεράνθρωπα όμορφος).

Είναι ήρωας για σκληροπυρηνικά κεφάλια, είναι αυτός που θέλεις να γίνεις όταν είσαι μεθυσμένος, είναι ο Σούπερμαν. Yeeehaww.

Rate this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Μαθήματα Κινηματογράφου με τον Ανδρέα Κατσικούδη

Eντατικός Τρίμηνος Κύκλος | Μάρτιος – Μάιος 2020 Τα μαθήματα κινηματογράφου είναι ακριβά; Απαιτούνται πολλά χρόνια σπουδών; Είναι μόνο θεωρητικά; Απαιτούν ...