Home / THINKDROPS / CINEMA / Sci-Fi: Love It or Hate It

Sci-Fi: Love It or Hate It

Sci-Fi: Love It or Hate ItΔεν ξέρω τι είναι αυτό που με τραβάει τόσο πολύ στην επιστημονική φαντασία. Υπάρχει κάτι αόριστα ρομαντικό στην εξερεύνηση των πιθανοτήτων της ζωής. Ξεκινάω βαριά, το ξέρω, αλλά μην αγχώνεσαι και μου κλείσεις το άρθρο. Θα σου μιλήσω -πολύ λίγο, μη νομίζεις- περί επιστημονικής φαντασίας και στα μετέπειτα θα σου προτείνω μερικές ταινιούλες να δεις για να καταλάβεις τι εννοώ. Όπως όλα τα αφιερώματα, έτσι και αυτό θα χωριστεί στα δύο (γιατί η διάρκεια προσοχής σου κρατάει όσο ένα τσιγάρο). Πάμε…

Καταρχήν, γνωρίζω ότι δεν μπορείς να συγκρίνεις τις γραφές του Isaak Asimov και του William Gibson με οποιαδήποτε μεταφορά τους, ή εμπνευσμένο σενάριο, στη μεγάλη οθόνη. Η γραπτή επιστημονική φαντασία ήταν, είναι και θα είναι εξωπραγματική -και εξωσωματική- εμπειρία από μόνη της. Δεν έχει να κάνει ούτε με το μεταφυσικό, ούτε με τις εκρήξεις, ούτε με πιστολίδια στο διάστημα. Έχει να κάνει με το “what if”, κοινώς, τι θα συνέβαινε “αν” και δίπλα συμπληρώνει καθείς συγγραφεύς ό,τι του κάνει κέφι.

Επειδή όμως δεν είμαστε όλοι μαζοχιστές και δε σε ενδιαφέρει η ακαταλαβίστικη εισαγωγή μου, πάμε στο ζουμί. Μια χούφτα ταινίες που θα σε κάνουν να ερωτευτείς το genre. Δεν έχει σημασία αν θα το αγαπήσεις ή θα το μισήσεις, μιας και όλοι ξέρουμε ότι ο έρωτας με την αγάπη και το μίσος είναι άσχετα πράγματα. Έχω μισήσει εγώ έρωτες… τέσπα, τι λέγαμε; Α, ναι, οι ταινίες…

1. Πρώτη και καλύτερη το Mr. Nobody

Mr NobodyΌταν διάβασα την υπόθεση αυτής της ταινίας είπα στον εαυτό μου «Α, μια ωραία εξπρεσιονιστική ταινία για να ευχαριστηθώ σκέψη και ταυτόχρονα να γουστάρω φουτουρισμό». Δεν περίμενα όμως να ανατιναχθεί το μυαλό μου σαν piñata που την χτύπησαν πυροτεχνήματα. Το Mr. Nobody έχει αρκετές δόσεις υπαρξισμού οι οποίες αφενός θυμίζουν Beckett και αφετέρου συνδυάζονται με την θεωρία των χορδών για να φέρει ένα τεράστιο ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι σου. Τι είναι η ύπαρξη; Τι είναι ο Θεός; Είναι το μέλλον, το παρόν και το παρελθόν μια ευθεία, αδιαπέραστη γραμμή; Ή μήπως η σχέση που υπάρχει μεταξύ τους δεν μπορεί να εξηγηθεί με την έννοια του χρόνου όπως την ξέρουμε και καθορίζεται από το νου και μόνο;

Η θεωρία των χορδών –μεταξύ άλλων– διαπραγματεύεται την ιδέα των 10 διαστάσεων από τις οποίες εμείς γνωρίζουμε μόνο τις 4, επειδή ζούμε σε ένα σύμπαν που –μετά το Big Bang– κατασκευάστηκε πάνω σε αυτές. Σε άλλα παράλληλα σύμπαντα, μπορεί να υπάρχουν περισσότερες διαστάσεις ή και λιγότερες. Ή ακόμα, μπορεί να υπάρχουν αυτές οι 4, να υπάρχει ένας παρόμοιος κόσμος, να υπάρχεις εσύ και να τα έχεις με εκείνη την τύπισσα από το πανεπιστήμιο που πάντα ήθελες, αλλά ποτέ δεν της μίλησες. Και καταλαβαίνεις πού το πάω και, κυρίως, πού το πάει η ταινία.

Επιστήμη, προβληματισμός, έρωτας, χρόνος, παιδικές αναμνήσεις, απεριόριστες πιθανότητες, ανικανότητα να αποφασίσεις και ένας κύκλος που οδηγεί από το Big Bang στο Big Crunch και πάλι πίσω. Εκεί που μπαίνει το αστείο είναι η τοποθεσία του Nemo Nobody (ή όπως εγώ θα τον αποκαλούσα, Anybody) σε ένα όχι και πολύ μακρινό μέλλον (2092), όπου είναι ο τελευταίος θνητός σε μια ανθρωπότητα που έχει γίνει αθάνατη (και δεν κάνει και σεξ πια).

Παρά το φαινομενικά βαρύ περιεχόμενό της, η ταινία είναι πολύ ευχάριστη και ελαφριά με δόσεις αρρωστημένου χιούμορ και πολύ καλή κινηματογραφία. Δίνει πολύ ρεαλιστικά την αντιμετώπιση του χρόνου από το νου. Παρουσιάζει την πραγματικότητα (και την ευθύτητα αυτής της πραγματικότητας) ως κάτι σχετικό, κάτι που δεν έχει τόσο να κάνει με τις ίδιες τις πράξεις μας, αλλά με τη σκέψη του που θα οδηγήσουν αυτές. Και το καλύτερο είναι, ότι μέσα σε όλο αυτό το υπαρξιστικό χάος προσφέρει ρομαντισμό.

2. The Fountain

The Fountain

Darren Aronofsky (πριν την επικείμενη διασημότητα του Black Swan), Hugh Jackman και Rachel Weisz συναντιούνται σε μια ταινία με τρία διαφορετικά σενάρια. Τρεις ιστορίες, τόσο διαφορετικές και τόσο άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους, που δεν μπορείς παρά να αφεθείς και να σε συνεπάρει το κυνήγι για την αναζήτηση της πηγής της αιωνιότητας.

Το μόνιμο κυνήγι του ανθρώπου και, κυρίως, του ανθρώπου που ρισκάρει και έχει να χάσει, είναι η αθανασία, η αιωνιότητα, η πηγή της νιότης και της αιώνιας ζωής. Στην ταινία δε βλέπεις τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από αυτό το κυνήγι, αποτυπωμένο σε τρεις διαφορετικές πλοκές: ένας Conquistador που τρέχει στις άπατες και άγνωστες Αμερικές, με την ελπίδα να βρει την πηγή της ζωής, ένας Yogi που ταξιδεύει στον χρόνο και στο σύμπαν, αναζητώντας την εσωτερική πληρότητα μέσω του διαλογισμού και την αιώνια ευτυχία μέσω της νίκης κατά του θανάτου. Και τέλος, ένας σύγχρονος γιατρός που προσπαθεί να σώσει την γυναίκα του, η οποία έχει καρκίνο στο κεφάλι.

Ξέρεις, είναι η τραγικότητα της αποτυχίας, η εικόνα του “τρέχω να προλάβω, αλλά σκοντάφτω και πέφτω και το σύμπαν με προσπερνάει” που δίνει αυτόν τον ηττημένο ρομαντισμό στην ταινία. Η αλήθεια είναι πως κατακράχτηκε στο Φεστιβάλ της Βενετίας, αλλά τι μιλάνε και αυτοί, σε λίγα χρόνια δε θα υπάρχουν. Μήπως τελικά χτύπησε φλέβα η ταινία; Ε; Βενετσιάνοι μακαρονάδες;

Το λοιπόν και στο θέμα μας, γιατί σα να τραβάει πολύ: στο IMDB κατέχει ένα ποταπό και μιαρό 7.3, εγώ θα του έβαζα αδιαμφισβήτητα ένα 8.7, με πολύ φειδώ κιόλας. Πρόκειται για μια ταινία-ποίηση, η οποία προβάλει την αγάπη, την κυκλικότητα της ζωής καθώς και την παροδικότητα του θανάτου και σα να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται και η πανέμορφη μουσική από πάνω και σου διαλύει το μυαλό.

Πρόκειται για δύο εξαιρετικές ταινίες οι οποίες θα σε βάλουν στο κλίμα της επιστημονικής φαντασίας επί οθόνης, μπας και καταλάβεις την διαφορά μεταξύ του “έχει εκρήξεις στο διάστημα, είναι sci-fi” και του “έχει υπαρξιακά προβλήματα, μπλέκει μέσα την επιστήμη και την εξέλιξη της ζωής και μιλάει για τον άνθρωπο μέσα από την μοντέρνα πραγματικότητα της τεχνολογίας“. Ουφ, πολύ το βάρυνα, πάρε μια σειρά από φώτος με τις πρωταγωνίστριες.

rachel-weisz-gq rachelwpic
 diane_kruger_20091211_0596_1280x800 kruger7

 

 

Δες εδώ το β’ μέρος!

 

Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Οι 50 κορυφαίες ταινίες του 2017 σύμφωνα με τον Guardian

Οι 50 κορυφαίες ταινίες του 2017 σύμφωνα με τον Guardian

Το 2017 φτάνει στο τέλος του και είναι η ώρα να κάνουμε τους απολογισμούς μας: της προσωπικής μας ζωής, της ...