Home / THINKDROPS / ARCHIVES / Προσόψεις / Αλεξάνδρα Τσόλκα: Η καυστική δημοσιογράφος

Αλεξάνδρα Τσόλκα: Η καυστική δημοσιογράφος

Χρειάζονται συστάσεις και προλογικά σημειώματα για την Αλεξάνδρα Τσόλκα; Αμφιβάλλω! Ποιος δεν ξέρει μία από τις πιο καυστικές πένες της ελληνικής δημοσιογραφίας; Ποιος δεν έχει διαβάσει στήλες της σε εφημερίδες και περιοδικά; Ποιος δεν έχει γελάσει με το χιούμορ της; Ίσως και να χεις «σφιχτεί» με τις κουβέντες της, όμως θα ‘χε το λόγο της για να στο είπε. Εφόσον είθισται να λέμε λίγα λόγια για την κάθε προσωπικότητα, εγώ θα προτιμήσω να πω μόνο αυτά: Συγγραφέας, σεναριογράφος, απόφοιτος υποκριτικής σχολής, δημοσιογράφος, συγγραφέας βιβλίων σύζυγος, μητέρα, ευφυής, ταλαντούχα…

Αλεξάνδρα Τσόλκα

Επώνυμο: Τσόλκα

Όνομα: Αλεξάνδρα

Ιδιότητα: Δημοσιογράφος

Ζώδιο: Δίδυμος

-Πώς αποφασίσατε να μπείτε στο χώρο της δημοσιογραφίας, ενώ είχατε σπουδάσει υποκριτική;

«Επειδή αυτή είναι αρχαία ιστορία θα πρέπει να εικάσω, πλέον, πως συνέβη γιατί –λάθος– πίστεψα πως είναι πιο μοναχική, περισσότερο ατομική και ελεύθερη η επικοινωνία της δημοσιογραφίας. Ακόμη ήταν η εποχή της έκρηξης στα ΜΜΕ. Υπήρχαν θέσεις εργασίας σε νέες εφημερίδες, ιδιωτική τηλεόραση και ραδιοφωνία. Υπήρχε πολυφωνία και διερεύνηση τοπίων στην έκφραση, όπου μπορούσες τον ξύλινο λόγο της αλά ΥΕΝΕΔ ενημέρωσης να τον αποδομήσεις με το ΚΛΙΚ, το ΠΡΟΣΩΠΑ, το 01, πλήθος ραδιοφωνικών σταθμών όπου θα άκουγες την Μαλβίνα να τραγουδά πάνω απ’ τους δίσκους του Περπινιάδη, τον Τζίμη Πανούση να βγάζει γλώσσα, την Κανέλλη να δημοσιογραφεί με κανονικά ελληνικά, τον Θάνο Αλεξανδρή στα ραδιόφωνα και την τηλεόραση να κάνει «trash tv», τον Στάθη Τσαγκουρουσιάνο να αλλάζει τον τρόπο γραφής στις εφημερίδες και ένα πλήθος ανθρώπων που τότε ήταν νέοι και τώρα σύστημα. Δυστυχώς όλα πέρασαν σα να ‘ταν μόλις ενός γελαστού απογεύματος ανάμνηση. Τα μεγάλα αφεντικά μπήκαν στα ΜΜΕ και τα αγόρασαν, όπου είτε είχαν χαλυβουργίες, είτε μουσικά ραδιόφωνα, η αντιμετώπιση ήταν ίδια. Οι φωνές σίγησαν, η έκφραση ανταλλάχτηκε με ντουβάρια και πολυτελείς λαμαρίνες και τη φήμη της «επιτυχίας». Και σχόλασε ο γάμος…
Αν ίσως ξανά υπάρχει κάποια ελπίδα είναι στο διαδίκτυο, λέω. Για να απαντήσω μετά απ’ όλο αυτό το παραλήρημα μου, την ερώτησή σου, εν ολίγοις, ήταν λάθος μου! Έπρεπε να ‘χα μείνει στο θέατρο και ας ήμουν ταξιθέτρια»…

-Κατά το πέρασμα της καριέρας σας έχετε ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων και σεναρίων. Τελικά το να γράφεις είναι ένα ισχυρό ναρκωτικό;

«Του χρόνου θα κλείσω 30 χρόνια στη δουλειά αυτή. Δυστυχώς την κάνω από βιοπορισμό. Ζω από αυτήν, εγώ και η οικογένεια μου. Ελάχιστα πράγματα βγήκαν απ’ το κομπιούτερ μου γιατί γούσταρα και αυτά ήταν τα 2 από τα 4 βιβλία μου. Και αν ήταν ναρκωτικό, το πήρα νοθευμένο».

-Ποια ήταν η πρώτη σας δουλειά;

«Ως φοιτήτρια έκανα ταμείο στον Ιππόδρομο. Ως δημοσιογράφος, ήμουν μαθήτρια όταν έβγαζε μια τοπική εφημερίδα στο Νέο Ηράκλειο η οικογένεια Παναγόπουλου. Στην αρχή την μοίραζα πόρτα-πόρτα. Μετά έγραφα ‘κανα κομματάκι…».

-Ποιος σας έδωσε την ευκαιρία να ξεκινήσετε;

«Ο Μιχάλης Ανδρουλιδάκης, η Νάνσυ Μπίσκα, η Τέα Βασιλειάδου και ο Χάρης Ξύδης. Ο πρώτος μου έδωσε χώρο στην Sportime πρώτα, στην Εξουσία και στον Επενδύτη και χρόνο στον Planet. Η δεύτερη πίστεψε σε μένα, η τρίτη με έμαθε ό,τι μα ό,τι ξέρω και ο κ. Ξύδης ανέχτηκε την απειρία μου μαθαίνοντάς με να σέβομαι τους γραφιάδες και τα χρόνια τους, να δέχομαι τη διαφορά και να ξέρω πως η ησυχία είναι για τα νοσοκομεία και η φασαρία για τη δημιουργία. Ακόμα, ο Νίκος ο Φελέκης, ο Σεραφείμ ο Κοτρώτσος, ο Αντώνης ο Ανδρικάκης, ο αξέχαστος Λυκούργος Κομίνης, η τόσο απούσα Μαλβίνα, πίστευαν σε μένα όταν δεν πίστευα καν εγώ. Και τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς».

Αλεξάνδρα Τσόλκα-Πόσο δύσκολα ήταν για εσάς να αποδείξετε ότι αξίζετε να μείνετε στο χώρο;

«Ήταν οι εποχές τυχερές και υπήρχαν δουλειές. Δύσκολα; Όλα δύσκολα είναι – και στο ταμείο του σούπερ μάρκετ να δουλεύεις και να πρέπει να κρατήσεις τη δουλειά σου και το κομμωτήριο και στο Πανεπιστήμιο μεταξύ ακαδημαϊκών και στα νοσοκομεία μεταξύ γιατρών. Αν άξιζα δεν το ξέρω. Και μέχρι να πάρω σύνταξη (δύσκολο), από δημοσιογραφικό ταμείο (πιο δύσκολο), δεν θα είμαι σίγουρη πως ναι… έμεινα στον χώρο. Ευχαριστώ πάντως αν το πιστεύετε».

-Η δημοσιογραφία σαν επάγγελμα κατακρίνεται συνεχώς. Πώς μπορεί να το αντιμετωπίσει ένας δημοσιογράφος αυτό;

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω! Όταν για μια ολόκληρη κοινωνία είμαστε αλήτες και ρουφιάνοι, τσιράκια συμφερόντων επιχειρηματικών, σφουγγά αφεντικών-καταστηματαρχών και φερέφωνα εξουσίας, πώς να μην είμαστε αντιπαθητικοί, μαζί με τους αστυνομικούς και τους πολιτικούς; Έχεις δει τα σπίτια, τα φουσκωτά, τα αυτοκίνητα όσων βγάζουν κορώνες για την αλήθεια και την σωτηρία του «κοσμάκη», που είπε πρόσφατα και ο πρωθυπουργός μας; Έχεις δει σε ποια ιδιωτικά σχολεία-άβατα πάνε τα παιδιά τους και πού παραθερίζουν στα εξοχικά τους; Έλα μετά να πεις πως είσαι η δημόσια γραφή και χρέος σου είναι η ενημέρωση και η αλήθεια! Πού να τη δεις την αλήθεια; Πώς να γράψεις για αυτή; Ό,τι αντιληφθείς είναι μέσα απ’ τα φιμέ τζάμια του πολυτελούς σου αυτοκινήτου, πηγαίνοντας απ’ την Εκάλη στο γραφείο σου που είναι και σε ψηλό όροφο. Και πόση αλήθεια να χωρέσει σε μια διαδρομή μόλις στην Κηφισίας; Σόρρυ που στο χαλάω, καλέ μου νεαρέ συνάδελφε, που έχεις ακόμα θάρρος και ορμή, αλλά καλά κάνει και κατακρίνεται όχι η δημοσιογραφία, αλλά οι φορείς της».

-Πολλοί νέοι θέλουν να ξεκινήσουν να ασχολούνται με την δημοσιογραφία επαγγελματικά, ωστόσο τους αποτρέπει η φημολογία ότι οι μισθοί είναι μικροί και για να τα καταφέρεις πρέπει να γνωρίζεις κόσμο. Τι θα τους λέγατε;

«Ότι έχουν δίκιο! Αλλά αν το θέλουν πολύ, ας το παλέψουν! Ετσι κι αλλιώς κάποιοι θα κερδίσουν τις μάχες. Ίσως είναι αυτοί…».

-Στην τηλεόραση υπάρχει μια μείωση στα προγράμματα παντός τύπου, η ΕΡΤ έκλεισε εν μία νυκτί και η επόμενη τηλεοπτική χρονιά πλησιάζει. Πώς τα βλέπετε τα πράγματα, να περιμένουμε θετικές εξελίξεις;

«Δεν μπορούμε να μην περιμένουμε θετικές εξελίξεις γιατί τότε θα σταυρώσουμε όλοι τα χέρια και θα πάψουμε κάθε προσπάθεια, σαν τα πετρώδη πρόσωπα στις Νήσους του Πάσχα. Μια μεταβατική περίοδος είναι αυτή, της παρακμής και της εναγώνιας επανάληψης, με ανθρώπους αγκιστρωμένους σε θώκους και δοτές εξουσίες. Όλα θα περάσουν και εσείς οι νέοι θα ανατρέψετε εμάς τους παλαιολιθικούς και εκφυλισμένους προκατόχους. Το πιο πιθανόν είναι, κάποτε, να κάνετε και τα ίδια λάθη, αλλά μέχρι τότε, είστε οι Μεσσίες μας στα ΜΜΕ».

-Είστε πέρα απ’ όλα τ’ άλλα μια εργαζόμενη μητέρα. Εργαζόμενη σύζυγος και μαμά. Με τη θέληση όλα συνδυάζονται. Ισχύει ή σε κάποιο από τα τρία υστερούμε στο τέλος;

«Σε διαβεβαιώνω ότι αν ήταν στο χέρι μου θα ήμουν μόνο μητέρα και γυναίκα του καναπέ. Θα περίμενα τον άνδρα μου απ’ τη δουλειά, έχοντας μαγειρέψει, με λουλουδάτη ρόμπα και πασούμι με τακουνάκι. Θα συζήταγα με τις μαμάδες έξω από το σχολείο πού θα πάμε τα παιδιά το Σαββατοκύριακο. Θα έπινα καφέδες τα απογεύματα με φίλες. Θα έκανα μανικιούρ που θα το είχα αναγάγει σε τεράστια υποχρέωσή μου γυναίκεια. Δε θα ‘χα κομπιούτερ στο σπίτι, δε θα διάβαζα εφημερίδες και η προσωπική μου ηρωίδα θα ‘ταν η Μενεγάκη και οι διακοπές της στα ή στην –δεν έχω καταλάβει ακόμα– Άχλα. Επειδή όλο αυτό δεν μπορεί να συμβεί, νομίζω ότι είμαι ανεπαρκής και στα τρία αλλά επαρκής ως ισορροπίστρια σε τεντωμένο σχοινί χωρίς δίχτυ ασφάλειας από κάτω, όπου με ανοιχτά κροκοδείλια στόματα καραδοκούν να με καταπιούν ΤΕΒΕ, εφορία, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, τράπεζες, σούπερ μάρκετ και πρώην σπιτονοικοκυρές. Άρα; Καλά και έτσι!».
Εάν ρίχνατε μια μικρή ματιά “πίσω” θα αλλάζατε κάτι;
«Χώρα».

 

Οι καθιερωμένες ερωτήσεις μας

1. Ποια ταινία γράφτηκε για σένα;

«Το ‘Ο Διάβολος φορούσε Πράντα’. Έχω συναντήσει το ρόλο της Στριπ πολλές φορές, αλλά χωρίς το ταλέντο της και την κομψότητά της και με περίσσευμα αυταρέσκειας, κοινοτυπίας, κλοπής και κακίας».

2. Η ζωή σου in the blink of an eye…

«Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου ‘λεγε ‘θυμάσαι;’. Τι να θυμηθώ; Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα –πώς να το πω: απροετοίμαστη. Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα – ‘κει που δεν το περίμενα καθόλου. Έλεγα ‘μπα, θα συνηθίσω’. Κι όλα γύρω μου έτρεχαν. Πράγματα κι άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν – ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά, φαίνεται, το παράκανα. Επειδή –δεν ξέρω– κάτι παράξενο έγινε στο τέλος. Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος. Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή. Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει…»

Μαρία Νεφέλη, Οδυσσέας Ελύτης  σε τόσο ποιητικές ερωτήσεις, μόνο τα μεγάλα δάνεια των ποιητών μπορούν να απαντήσουν…

3 . Αν καλούσες τη ζωή σου σε τραπέζι…

«Ποτέ δε θα τολμούσα! Θα φοβόμουν μην και αρνηθεί την πρόκληση…»

4. Έρωτας για σένα είναι…

«Εγώ, αυτός, ο θάνατος και ο Θεός στο Κόστα Κονκόρντια, την ώρα που βυθίζεται πλάι σε ένα νησί που γιορτάζει Νέους Χρόνους».

5. Αν είχες στα χέρια σου μια μηχανή του χρόνου…

«Θα ‘τρωγε τη στάχτη μου εκείνος ο φωστήρας ο Μπιλ Γκέιτς!… αλήθεια τώρα, νομίζω πως έχω κάποια νοητική δυσλειτουργία με τον χρόνο. Δεν κατανοώ ούτε το ποτέ, ούτε το πάντα, ούτε το πέρασμά του, ούτε τη διάρκεια. Μετά βίας καταλαβαίνω τι λένε οι δείχτες στο ρολόι από το 5 μέχρι το 12 και πάλι απ’ την αρχή. Μια επανάληψη αντιλαμβάνομαι και ουδέποτε μια ολοκλήρωση».

6. Αν ήσουν αόρατη…

«Τι; Δεν είμαι;»

7. Τι σημαίνουν για το επάγγελμά σου οι λέξεις Ink, Thing, Drops;

Ink: όσο έχουμε μελάνι, θα υπάρχουμε…
Thing: ό,τι δεν ορίζεται. Πλάσμα ή αντικείμενο…
Drops: μικρές, ακαθόριστες σταγονίτσες, ικανές για να σου ανοίξουν το μεγαλύτερο βάραθρο, το γκρεμό και το χάος…

8. Ποια ερώτηση φοβάσαι να κάνεις στον εαυτό σου;

«Τελικά; Τι κατάλαβες;»

9. Το «κείμενο» της ζωής σου;

«Λέω πως θα το γράψουν οι κόρες μου. Και η μεγάλη και η μικρή…»…

10. Κάνε μου εσύ μια ερώτηση

«Τελικά; Τι κατάλαβες;»… (άρπα τη και ‘συ!)

Ότι μπήκα να κολυμπήσω σε άγρια νερά. Φοράω όμως βατραχοπέδιλα!

Θα ‘θελα όμως να κλείσω με μία «ατάκα» της, με την οποία πάντα γελούσα:

«Είπαν και ελάλησαν, διαβάσαμε και λαλήσαμε» και ισχύει απόλυτα αυτή την περίοδο.

 

To be informed about my work

«Είμαι αρχισυντάκτρια (με τ’ όνομα!), στο life style, κοτζάμ state department δηλαδή, στο newpost.gr. Ζω την αναλαμπή ενός τελευταίου έρωτα σ’ αυτή τη δουλειά με το διαδίκτυο και την άγνωρη παντοδυναμία του. Υπάρχω ακόμη στις λέξεις, χάρη στον Τάκη Χατζή, που μου τις αφήνει αυτόνομες, αναρχικές και ελεύθερες».

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Μάνος Καρατζογιάννης: Η υποκριτική και η ζωή

Επώνυμο: Καρατζογιάννης Όνομα: Μάνος Ζώδιο: Αιγόκερως Ιδιότητα: Ηθοποιός Μotto (Ταυτότητα): «το δε ζητούμενον αλωτόν, εκφεύγει δε τ’ αμελούμενον» (από το ...