Home / THINKDROPS / CINEMA / The Godfather

The Godfather

a.k.a The Greatest Fucking Movie of All Time

The Godfather

Αγαπάω τον Coppola. Ναι, τον αγαπάω. Dracula, Apocalypse Now, Rainmaker, όλα είναι υπέροχες ταινίες. Είχα όμως έναν ενδοιασμό να δω τον Νονό, επειδή ποιος έχει όρεξη να βλέπει την οπτασία που ήταν ο Marlon Brando γερασμένο και ρυτιδιασμένο και κυρίως, μιας και είδα το Scarface πολύ πριν δω το Godfather, ποιος έχει όρεξη να βλέπει τον Al Pacino να με συστήνει ξανά στον μικρό του φίλο. Παρόλα αυτά μια μέρα είπα θα κάτσω και θα την δω. Και ας είναι 3 καταραμένες ώρες. Και για μάντεψε, ήταν η πιο έξυπνη κίνηση που έκανα όλο τον χρόνο.

Καταρχήν το Godfather, δεν είναι απλά μια ταινία με gangsters. Δε πρόκειται απλά για ένα μαφιόζικο φιλμ που δείχνει τις ζωές των παρανόμων το 1940 και το διεφθαρμένο σύστημα. Εάν πιστεύεις ότι θα δεις, ή είδες, κάτι τέτοιο γελιέσαι οικτρά. Ουσιαστικά, χάνεις τουλάχιστον το 60% του φιλμ που πάνω απ’ όλα πρόκειται για μια κλασική ταινία, ρεαλιστική και προσγειωμένη όσο δε πάει, με βαθύτατη εξέλιξη των χαρακτήρων, χωρίς κλισέ, χωρίς υπερβολικούς μελοδραματισμούς και με μια ατμόσφαιρα που ξεχειλίζει από ρομαντισμό λόγω του απαγορευμένου της εποχής εκείνης στο σήμερα.

The GodfatherΕίναι μια καθαρά σκιαγραφική ταινία, που αντιμετωπίζει τους χαρακτήρες της πλοκής ως αληθινούς, με σάρκα και οστά και δίνει την τραγική και μη εξέλιξη τους μέσα σε ένα περιβάλλον που δεν ευνοεί τις αποκλίσεις από την οικογενειακή επιχείρηση. Α, και ακόμα μια λέξη που με φέρνει στο επόμενο θέμα μου, οικογένεια. Η ταινία διαδραματίζεται κατά το 1945 και έχει εξέλιξη περίπου μιας δεκαετίας. Το γεγονός ότι είναι τρεις ώρες, βοηθάει να δώσει την καθημερινότητα στις ζωές αυτών των ανθρώπων και το άκρως ενδιαφέρον είναι πως ο έξω κόσμος, αυτός που βρίσκεται εκτός μαφίας και εκτός αυτού του κύκλου, δεν αναφέρεται καθόλου. Η κοινωνία παίζει μικρό ρόλο στην ζωή της οικογένειας των Κορλεόνε.

Η οικογένεια, λοιπόν, είναι πατριαρχική και ο αρχηγός της είναι ο Don Vito. Οι γιοι του είναι ο Sonny, o Fredo και ο Michael και η κόρη του είναι η Connie. Και επίσης, υπάρχει και ο υιοθετημένος γιος, ο Tom. Η εστίαση είναι ακριβώς στην ψυχοσύνθεση και την ψυχολογική αλλαγή των χαρακτήρων καθώς ο χρόνος περνάει και ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει μεταξύ των οικογενειών έχει ως τίμημα την βία, το αίμα και την απώλεια, οδηγώντας τους σε ριζικές αλλαγές στην ζωή τους. Αυτό ήταν που μου έκανε και την μεγαλύτερη εντύπωση στην απεικόνιση της μαφίας, το πόσο ισχυρός είναι ο θεσμός της οικογένειας μέσα σε αυτήν. Η οικογένεια με την επιχείρηση είναι σχεδόν ταυτόσημες έννοιες και δε μπορείς παρά να συγκινηθείς με την εξέλιξη των χαρακτήρων μέσα στο χρόνο, καθώς οι ρόλοι περιπλέκονται.

Επειδή δυστυχώς δε μπορώ να γράψω για όλες τις πλευρές του Νονού (θα μου έπαιρνε τουλάχιστον 10 σελίδες), επικεντρώνομαι σε συγκεκριμένα σημεία, διατηρώντας μια μικροσκοπική θέα των πραγμάτων. Και γι’ αυτό εμμένω στην σκιαγράφηση των χαρακτήρων που μένει τόσο αμετανόητα πιστή στον ρεαλισμό, που είναι τρομακτικό. Πραγματικά, ο ρεαλισμός των καταστάσεων αλλά και της καθημερινότητας των χαρακτήρων που απέδωσε ο Coppola στο φιλμ, είναι το ζενίθ της ρεαλιστικής κινηματογραφίας. Λείπει η ποιητική δικαιοσύνη, λείπει και η προβλεψιμότητα της πλοκής και πάνω απ’ όλα, λείπει ο υπερβολικός και ανούσιος μελοδραματισμός.

The GodfatherΑκόμα και η μουσική της ταινίας δεν είναι μελοδραματική. Δίνει την ενορχήστρωση μιας ατμόσφαιρας που μόνο το Godfather θα μπορούσε να δημιουργήσει. Πέρα από το σενάριο, η σκηνοθεσία, οι ηθοποιοί και η μουσική, καθώς και η φωτογραφία της ταινίας, δημιουργούν ένα περιβάλλον που σε τραβάει αυτόματα μέσα, σε κάνει μέρος της καθημερινότητας και ταυτόχρονα σε κάνει να θέλεις να γίνεις μέλος του οργανωμένου εγκλήματος.

Κακά τα ψέματα όμως, μόνο το 1950 θα μπορούσε να υπάρξει αυτή η μοναδική ατμόσφαιρα και γι’ αυτό το Godfather θα είναι για πάντα διαχρονικό και αγαπημένο. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το ότι οι ηθοποιοί στιγμάτισαν τους ρόλους στις μαφιόζικες ταινίες. Όλες οι ταινίες μετά τον Νονό, προσπαθούν –ακόμα και ασυνείδητα- να μιμηθούν τον Νονό. Γιατί, πώς να το κάνουμε, ήταν η αρχή ενός ακόμα genre. Ο Marlon Brando δε, λες και είναι θεμελιωτής μόδας. Είτε τον Kowalski στο Λεωφορείον ο Πόθος κάνει, είτε τον Don Corleone στον Νονό, δημιουργεί αμέσως το καλούπι για όλους τους επόμενους. Και συγχώρεσε με, αλλά νομίζω ότι πάει πολύ πιο πέρα από το method acting.

Πριν κλείσω το άρθρο, θέλω να σημειώσω ότι καταριέμαι τον εαυτό μου που δε το είδα νωρίτερα. Και αυτό δεν είναι κάτι που κάνω συχνά. Το IMDB του έχει 9.2. Εγώ θα του έβαζα σίγουρα ένα 10. Ακόμα και αν δεν είσαι φαν του είδους, δεν υπάρχει περίπτωση να μη σου αρέσει, καθώς αγγίζει πολλά περισσότερα κοινωνικοπολιτικά θέματα και το ψυχολογικό υπόβαθρο των χαρακτήρων θα σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο επιδερματικός/ή μπορεί να είσαι. Μόνο να σκεφτώ τον μονόλογο με τον οποίο αρχίζει η ταινία, ανατριχιάζω. ΔΕΣ ΤΟ. 

 

Βαθμολόγησέ το
a.k.a The Greatest Fucking Movie of All Time Αγαπάω τον Coppola. Ναι, τον αγαπάω. Dracula, Apocalypse Now, Rainmaker, όλα είναι υπέροχες ταινίες. Είχα όμως έναν ενδοιασμό να δω τον Νονό, επειδή ποιος έχει όρεξη να βλέπει την οπτασία που ήταν ο Marlon Brando γερασμένο και ρυτιδιασμένο και κυρίως, μιας και είδα το Scarface πολύ πριν δω το Godfather, ποιος έχει όρεξη να βλέπει τον Al Pacino να με συστήνει ξανά στον μικρό του φίλο. Παρόλα αυτά μια μέρα είπα θα κάτσω και θα την δω. Και ας είναι 3 καταραμένες ώρες. Και για μάντεψε, ήταν η πιο έξυπνη κίνηση που…

Review Overview

Βαθμολογία

Summary : H κλασική ταινία για την οικογένεια Κορλεόνε δεν γίνεται να μη σε συναρπάσει, παρά το γεγονός ότι διαρκεί για 3 ώρες!

User Rating: Be the first one !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Οι 50 κορυφαίες ταινίες του 2017 σύμφωνα με τον Guardian

Οι 50 κορυφαίες ταινίες του 2017 σύμφωνα με τον Guardian

Το 2017 φτάνει στο τέλος του και είναι η ώρα να κάνουμε τους απολογισμούς μας: της προσωπικής μας ζωής, της ...