Home / THINKDROPS / ΧΙΟΥΜΟΡ / ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ / …ενός κομπολογιού

…ενός κομπολογιού

Καλώς το μάγκα. Άραξε τα κυβικά σου και στάνιαρε να ‘ούμ. Σήμερις θα σου πω δυο φωνήεντα γι’ αυτά που τραβάω ρε μόρτη.

Κομπολόι

Μπααα… Ποιον κοροϊδεύω; Πάνε οι εποχές οι ωραίες, που μας έπαιζαν μόνο οι μάγκες και οι τσίφτηδες και μιλούσαμε κι εμείς αναλόγως. Και βλέπαμε και ωραία γκομενάκια τότενες… Φίνες καταστάσεις!

Σήμερα; Χέσε μέσα. Δύσκολη η ζωή μου στα χέρια του καπτα-Γιώργη. Καταρχάς, με πετάει από τσέπη σε τσέπη λες και είμαι κανένα μυξομάντιλο. Καμία σχέση με το ρολογάκι, που το προσέχει, του κάνει “χα” και το γυαλίζει, το φοράει στο χέρι και είναι σενιέ-πενιέ· καμία σχέση με το μαντιλάκι, που το βολεύει εκεί πέρα άνετα και ωραία στο μπροστινό τσεπάκι του σακακιού να φαίνεται· εμένα με έχει του πεταματού! Ένα βράδυ –φαντάσου– με έριξε κατά λάθος στο ποτήρι με το μασελάκι του. Αφασία σου λέω. Με βρήκε το πρωί η γυναίκα του η Καλλιόπη και γελούσε – άλλη κι αυτή. Βγάλε με κυρά μου, τι γελάς; Ειδικά εσύ, που έχεις ακράτεια, θα έπρεπε να με νιώθεις σε αυτή τη δύσκολη στιγμή.

Και δώσ’ του όλη μέρα τρίγκι τρίγκι και τρίγκι τρίγκι και τρίγκι τρίγκι και ωωωωωωχούυυ ΑΣΕ ΜΕ ΚΑΤΩ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ να πάρω μια ανάσα, έχω γεμίσει καρούμπαλα, δε βλέπεις; Μπα, με άκουσε… Σταμάτησε το κοπάνημα, τώρα πιάνει τις χάντρες μου. Μία, δύο, τρεις… Έλα, αυτή δε θα την προχωρήσεις; Από ποια μεριά θα τη βάλεις; Γκρμφ… αποφάσισε φίλος. ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ λέω. Δεξιά – όχι, όχι, αριστερ– δεξιά τελικά. Έτσι μπράβο, να κρατήσουμε τις ισορροπ– πάλι αριστερά… καπτα-Γιώργη; Έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι και δεν το ‘χω σε τίποτα να αδειάσω τις χάντρες μου στο πάτωμα του καφενείου να ψάχνεσαι στα μωσαϊκά. Άιντε.

Η πιο αγωνιώδης στιγμή από όλες, όμως, είναι όταν μια παρτίδα τάβλι κοντεύει στο τέλος της… Γιατί ξέρεις πως αν ο μπαρμπα-Γιώργης χάσει, είναι πολυ πιθανό να ξεσπάσει πάνω σου, έτσι μικρό και αδύναμο που είσαι. Υπερβάλλω νομίζεις; Σαν τώρα το θυμάμαι, που ο γέρος φώναξε ένα δυνατό “Ε δεν τρώγεσαι με τα ντόρτια ρε παιδάκι μου!“, με μάζεψε από την άκρη του τραπεζιού όπου καθόμουν χαλλλαρά χαλλλαρά και χάζευα έξω από το παράθυρο και με εκσφενδόνισε με οργή μέσα στο τάβλι. Άουτς, τι κάνεις ρε μαλ– ΠΑΤ! έκλεισε με δύναμη και το καπάκι και με ξέχασαν εκεί μέσα όλη τη νύχτα.

Κι ο άλλος τραγουδάει, “θα πουλήσω το ρολόι για να πάρω κομπολόι“. Ε ρε τι έχει να τραβήξει κι εκείνο το δύσμοιρο…

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

…του Walter White

Σκατά. Καρκίνος. Τι θα κάνει η φαμίλια χωρίς εμένα; Τι; Η γυναίκα μου είναι τόσο άσχημη, τόσο ξινή και τόσο γκρινιάρα, ...