Home / THINKDROPS / EDITORIAL / Τρενοβλαβής

Τρενοβλαβής

Άιντε πάλι με το φεγγάριιι… Κάθε που έχει πανσέληνο μεταρφώνονται άπαντες σε ρομαντικά κοριτσάκια και αγοράκια. Με άλλα λόγια, μπορεί να μη γίνονται λυκάνθρωποι, αλλά γίνονται γλυκάνθρωποι. Χαχαχα, μπα σε καλό μου.

Τρένο

Με αυτή την παγωμένη εισαγωγή σκέφτηκα να σας δροσίσω λίγο, ζέστη έχει και σήμερα. Λοιπόν όχι, δε θα ξαναπώ τα ίδια αυτήν τη φορά για την πανσέληνο. Μια φορά έγραψα για το υποκριτικό του θέματος, αυτό ήταν, δεν έχει άλλο. Σήμερα θα γράψω για το τρένο. Ή τραίνο. Και πόσο πολύ με ξενερώνει και με ενθουσιάζει ταυτόχρονα. Είχε γράψει και κάποιος άλλος για τα τρένα εδώ μέσα, κάποιος Jason νομίζω, αλλά σκασίλα μου. Να μάθει να μας δίνει ηλίθια γοογλσερτς.

Που λες, όλα είναι τόσο ωραία όταν κάθεσαι στο βαγόνι κι έχεις την ανετίλα σου. Βάζεις τη βαλιτσάρα επάνω από το κεφάλι σου και το λαπιτόπιον στο διπλανό κάθισμα, αράζεις και το ταξίδι ξεκινά. Γράφεις ένα τουί «ξεκινώ bitches» ή κάτι παρόμοιο –γιατί όλοι πρέπει να μάθουν ότι ξεκινάς– και κλείνεις τα μάτια.

Ωπ, τηλέφωνο. Το σηκώνεις. «Ναι; Ναιι; ΝΑΙΙΙ;», τσεκάρεις την οθόνη, σήμα καπούτ. Χμ, εντάξει, θα έρθει σε λίγο το σήμα λογικά. Καλά, περίμενε. Το σήμα επανέρχεται σε δύο μέρη μόνο: στον Δομοκό, όπου σταματάει το τρένο για κανα δεκάλεπτο και φυσικά ΠΡΕΠΕΙ να βγεις έξω για να έρθει το ταλαίπωρο σήμα από τον δορυφόρο, και στην Αθήνα. Όταν φτάσεις επιτέλους στο σταθμό Λαρίσης και βγεις έξω, δηλαδή. Στον πολιτισμό (λέμε τώρα).

Εν πάση περιπτώσει, έχει και τα ωραία της η πορεία επάνω στις ράγες. Το σημαντικότερο; Περνάς από μέρη που δε θα τα έβλεπες ποτέ αν πήγαινες με τα ΚΤΕΛ ή το αυτοκίνητο. Ή με το μηχανάκι. Ή με τα πόδια. Κάπου εκεί ανάμεσα στις χαράδρες, όπου σκύβεις προς το παράθυρο και το χέρι πάει από μόνο του να κάνει τον σταυρό και τα χείλη σου μουρμουράνε ακατάληπτα λόγια χωρίς να το θες (κάτι σαν «Θεέ μου.. σαδαλξρ αν πέσουμε ρπεςθφ σξφ ρθτ κάνε κάτ ρεςοθροε σώσε μας εςλρεςξρ» και ίσως κλάψεις και λίγο), κάπου μέσα στα καταπράσινα τοπία βγαλμένα από πίνακα του Ζαν Μισέλ Ντιμπρεβουά (δεν υπάρχει, μόλις τον επινόησα) νιώθεις τόσο ΑΣΧΕΤΟΣ που δεν γνώρισες ποτέ αυτή την Ελλάδα.

Το άλλο γαμάτο είναι ότι κάθεσαι συνήθως μόνο σου, σε ένα μεγάλο μέρος της διαδρομής τουλάχιστον. Φυσικά, πάντα υπάρχει η πιθανότητα να ανεβεί μια μάνα με την κόρη της, κάπου εκεί στη Λάρισα ή στα Φάρσαλα ή δεν ξέρω πού αλλού και να σου κατσικωθούν στο πλαϊνό κάθισμα. Μη χειρότερα, όχι και οι δύο μαζί, μία από αυτές εννοώ. Κάθεται η μάνα, σκέφτεσαι «που να πάρει, δεν μπορούσε να βάλει την κόρη της εδώ;». Σα να σε άκουσε το σύμπαν, γυρίζει και λέει στη θυγατέρα της «Αννούλα, έλα κάτσε εσύ εδώ, να μη σε χτυπάει ο ήλιος». Ε και έρχεται. Την κοιτάς. Παρακαλάς το σύμπαν να επιστρέψει τη μάνα της. Τέτοιες καταστάσεις, ξέρεις, να μη γίνομαι κακός τώρα και δεν τα μπορώ καθόλου αυτά.

Αυτά που λες. Το φεγγάρι τι λέει; Μην απαντάς, δε με νοιάζει είπαμε. Αχ, τρένο <3

 

Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Συγχωροχάρτι για Gay

Είναι γεγονός! Αδερφές και παλικάρια σώζουν την ψυχή τους μ’ ένα μόνο δημοσίευμα! Δόθηκε η έγκριση από “άνωθεν” και επιτέλους ...