Home / THINKDROPS / CINEMA / 5 κλισέ που χρησιμοποιούν όλες οι ταινίες δράσης

5 κλισέ που χρησιμοποιούν όλες οι ταινίες δράσης

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Οι σημερινές ταινίες δράσης καθώς και οι ταινίες με πρωταγωνιστή κάποιον χαρακτήρα από κόμιξ είναι ένα τεράστιο κινούμενο κλισέ. Το να ψάξεις και να βρεις μερικά χιλιοπαιγμένα χαρακτηριστικά σε τέτοιες ταινίες είναι σα να ψάχνεις για κλισέ σε μια θάλασσα από κλισέ, πάνω σε μια βάρκα φτιαγμένη από κλισέ. Γενικά, κλισέ.

Versão hibrida Para pdf

Εδώ απλά σημείωσα μερικά από τα πιο χτυπητά σημεία που εκνευρίζουν ακόμα και τους πιο φανατικούς κολλημένους του είδους. Δηλαδή ρε φίλε, ψάχνεις να κάνεις μια ταινία δράσης με κάποιον σουπερ ντούπερ ήρωα. Γιατί να την κάνεις ίδια με όλες τις άλλες; Γιατί να είσαι τόσο στερεοτυπικά πανομοιότυπος που ανάλογα με το τι βλέπω, γνωρίζω σε πόση ώρα θα τελειώσει η ταινία;

Αν λοιπόν ποτέ θελήσεις να κάνεις ταινία, ορίστε τι να αποφύγεις:

1. Ο Απέθαντος Κακός

General Zod: Ο βασιλιάς των αθάνατων κακών

General Zod: Ο βασιλιάς των αθάνατων κακών

Τον ξέρεις. Είναι ο Ra’s al Ghul του Batman Begins, είναι ο Khan του Star Trek, είναι ο Zod του Man of Steel. Ο απόλυτος κακός που δε λέει να πεθάνει, όσο ξύλο και να φάει, όσα βουνά και κτίρια να του πετάξεις επάνω του, όσες μαύρες τρύπες και να ανοίξεις δίπλα από το διαστημόπλοιό του. Δε θα πεθάνει. Πάρ’ το χαμπάρι, είναι εδώ για να μείνει. Represent και τα σχετικά. Πρέπει να περάσει ένα συγκεκριμένο χρονικό περιθώριο στην ταινία, να γίνει το final countdown και να φτάσει στο αμήν ο θεατής για να πεθάνει ο κακός και να σωθεί η μέρα.

 2. Ο Δημόσιος Κίνδυνος

Οκ, θα μου πεις για να είναι κάποιος ήρωας, πρέπει να κάνει κάτι ηρωικό. Για να υπάρχει δράση, πρέπει να ενδιαφέρει τους πάντες, όχι τον πρωταγωνιστή και τους γονείς του μόνο. Τι σκατά action film να φτιάξουν οι καημένοι οι σκηνοθέται χωρίς κάποια απειλή τεραστίων διαστάσεων; Θα έχεις ένα δίκιο, αλλά δε με νοιάζει γιατί έχω βαρεθεί να βλέπω το Άγαλμα της Ελευθερίας και τη γέφυρα του Σαν Φρανσίσκο να καταστρέφονται. Νισάφι πια, έλεος, ΠΑΟΚ είσαι, φτάνει. Σκέψου κάτι άλλο. Α, και όταν μιλάμε για απειλή κατά της ανθρωπότητας, ας είναι όντως κατά της ανθρωπότητας. Όχι κατά των ΗΠΑ και του Daniel Craig (δεν υπονοώ τίποτα, τα συμπεράσματα δικά σου).

3. H δοκιμασία του ήρωα

cliches (1)Αυτό πού το πας; Ότι πρέπει σε κάθε ταινία ο ήρωας μας να πέφτει χαμηλά, να παλεύει, να αφήνει μούσι και να κρύβεται στα σκοτάδια μέχρι να συμβεί κάτι είτε πολύ καλό για τον ίδιο, είτε κάτι πολύ κακό για τον κόσμο. Πραγματικά, άμα το να αφήνεις μούσι και μπυροκοίλι είναι σημάδι δοκιμασίας, τότε όλοι οι Έλληνες είναι αφανείς ήρωες (δεν είναι). Δεν μπορώ να πω, είναι ένα ενδιαφέρον κομμάτι σε οποιονδήποτε χαρακτήρα να βλέπεις πόσο αλλοιώνεται ή φθείρεται, αλλά έχει γίνει τόσες φορές που πλέον δε με ξαφνιάζει, ούτε με συγκινεί. Μου φαίνεται πραγματικά πιο ενδιαφέρον να φύγει ο ήρωας γιατί βαρέθηκε να ασχολείται με τους μαλάκες, ή θέλει διακοπές. Πολύ πιο ρεαλιστικό (και κουλ).

4. The Red Herring

«Χμμ, από το 2ο λεπτό της ταινίας όλα τα στοιχεία υποδεικνύουν αυτόν τον χαρακτήρα ως τον κακό, άρα αυτός θα είναι» δεν είπε ποτέ κανένας μας. Μόλις δεις ότι ένας χαρακτήρας φαίνεται ύποπτα κακός, τότε είσαι σίγουρος ότι δεν είναι ο κακός. Έτσι δεν είναι; Δίκιο δεν έχω; Λοιπόν, αυτή είναι μια πολυχρησιμοποιημένη πρακτική που φέρει το όνομα «Κόκκινη ρέγγα». Η ονομασία έχει να κάνει με μια παλιά τεχνική για το πώς αρμύριζαν την ρέγγα. Αυτό ακούγεται λίγο σαν ευφημισμός για σεξουαλικές προτιμήσεις: πστ φιλαράκι, την αρμυρίζεις την ρέγγα; Τελοσπάντων, το νόημα είναι ότι αυτό το αλατισμένο κοκκινoρεγγοπράγμα βρωμάει. Get it? Ε, λοιπόν, είναι πολύ προφανές για να είναι και η απάντηση. Και πλέον όλοι το ξέρουμε ότι συμβαίνει. Οπότε δεν πιάνει. Και έχει κουράσει.

5. Ο καλύτερος φίλος/πρώτος νεκρός της ταινίας

O Jason Statham δεν έχει φίλους. Μόνο γνωστούς.

O Jason Statham δεν έχει φίλους. Μόνο γνωστούς.

Πλέον, ο κολλητός του ήρωά μας είναι ό,τι ήταν παλαιότερα ο token black guy στις ταινίες τρόμου: ο πρώτος που πεθαίνει. Ενίοτε εναλλάσσεται με την γλυκιά πλην ταπεινή κοπέλα του πρωταγωνιστή, την οποία τρώει το χώμα για να έχει ένα σκοτεινό παρελθόν, ένα κάρο τύψεις, ένα καρότσι από emotional baggage να κουβαλάει το παιδί (πως αλλιώς θα γίνει σφίχτης άλλωστε). Ε φτάνει. Ε, όχι.

Αν μπορείς να προβλέψεις την πλοκή συν την έκβαση της ταινίας μέσα από 2-3 σημεία, ε τότε καλύτερα να πας για τένις να κάψεις καμιά θερμίδα, να περάσεις και καλά. Δε θα ξοδεύουμε τα ζεστά λεφτάκια μας σε αηδίες. Όβερ.

*Bonus: θα ήθελα να εξαιρέσω από αυτό το άρθρο το αριστούργημα που παρακολούθησα τις προάλλες στο Χαλκιδική TV (ναι) με τους Έλληνες πειρατές. Απλά άξιο Όσκαρ, μπράβο στα παιδιά.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Κώστας Βουτσάς

Ο «αιώνιος έφηβος» Κώστας Βουτσάς δεν τα κατάφερε

Ο Κώστας Βουτσάς, ο άνθρωπος που για δεκαετίες σκόρπιζε το γέλιο μέσα από τις ταινίες, τη θεατρική του παρουσία και ...