Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ... / Όπου και να ‘σαι σ’ αγαπώ

Όπου και να ‘σαι σ’ αγαπώ

Πώς λες σε κάποιον που έχει φύγει ότι τον αγαπάς; Πού τον ψάχνεις; Πού  τον γυρεύεις; Θέλεις να του το πεις, μα δεν είναι κοντά σου. Τι κάνεις; Απλώς κοιτάς ψηλά και ψιθυρίζεις: “Όπου και να ‘σαι, σ’ αγαπώ!”

762866Σ’ αυτό το σύγγραμμα όχι, δεν θα σταθώ στην περίληψή του, θεωρώ πως μόνο και μόνο ο τίτλος του είναι ικανός να προκαλέσει αυτή την μαγεία που μόνο τα καλά βιβλία μπορούν να σου βγάλουν – μ’ αυτή τη μαγεία σε προκαλούν να τα διαβάσεις…

Όταν χάνεις κάποιον που αγαπάς είναι ένας θάνατος για τον ίδιο σου τον εαυτό. Πόσο μόλλον για μια μάνα που εξαφανίζεται το παιδί της. Είναι κάτι χειρότερο από το θάνατο όταν δεν ξέρει αν ζει, πώς ζει, πού είναι… Και αυτή η ελπίδα που σιγοκαίει πως κάποια μέρα θα ξυπνήσει και θα δει το χαμόγελό του, αυτή η ελπίδα όσο περνούν τα χρόνια γίνεται φωτιά, φωτιά που καίει την καρδιά και τη λογική… Έτσι εξαφανίστικε και η μικρή Ιωάννα εκείνο το καλοκαίρι στο λιμάνι του Πειραία. Μέσα σε εκείνο το τραγικό λεπτό η ευτυχία εξαφανίστηκε από μια ολόκληρη οικογένεια. Έγινε στάχτη και θλίψη, πόνος και παράπονο…

Πότε η ευτυχία είναι δεδομένη; Πότε μια σπίθα αρκεί για να κάψει τα πάντα; Ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια στη ζωή του Αποστόλη, που όλα αυτά τα χρόνια ζούσε κλεισμένος στη μοναξιά και στον πόνο εμφανίστηκε η Βίβιαν. Μια πόρνη πολυτελείας. Αυτή η ανάσα δροσερού αέρα για τον Αποστόλη τον βγάζει από τον λήθαργο και τον πείθει να δει τα παιδιά του… Χρόνια πολλά, χρόνια κλεισμένα σε ένα σεντούκι σκονισμένο που στο άνοιγμα του άλλαξε η ζωή όλων για μια ακόμα φορά από την αρχή. Στη ζωή μας δε ξέρουμε τι να συγχωρέσουμε και τι ν’ απαρνηθούμε … Ξέρουμε μόνο τι μας λείπει, τι μας κάνει μερικές φορές να αισθανόμαστε θλίψη. Αυτό που μας λείπει είναι και αυτό που ψάχνουμε στους άλλους. Και αν δε το ‘χει ο ένας ίσως το χει ο άλλος και κάπως έτσι πάει η ζωή μας μέχρι να έρθει αυτός ο ένας και μοναδικός άνρθωπος, που θα μας δώσει δύναμη και κουράγιο να γυρίσουμε σελίδα…”

‘Οπου και να’ σαι σ’ αγαπώ…” … Μια φράση που έχει δύναμη ψυχής, δύο λόγια που τα λες ψιθυριστά και όμως έχουν τη δύναμη να αντηχούν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης…” Μια φράση που σαν αναγνώστρια θα κρατήσω έντονα στη μνήμη μου και στην καρδιά μου. Ένα βιβλίο που δεν ήξερα αν θα μου προκαλέσει θλίψη, συμπόνια, θυμό, αισιοδοξία ή χαρά. Ή ίσως μου τα προκάλεσε όλα αυτά μαζί…

Λίγα λόγια για την συγγραφέα

Η Θάλεια Κουνούνη-Πολυβίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει μαζί με το σύζυγό της και τα τέσσερα παιδιά τους στην Κύπρο.

Έχει σπουδάσει Ακουολογία στο Λονδίνο και σήμερα διευθύνει εταιρεία που έχει αντικείμενο τον έλεγχο και την ενίσχυση της ακοής.

Βιβλία της…

Το τέλος ήταν μόνο η αρχή

Κράτα με… η κιβωτός σαλπάρει

Όπου και να ‘σαι σ’ αγαπώ

Κράτα με… η κιβωτός σαλπάρει (ψηφιακό βιβλίο)

Όπου και να ‘σαι σ’ αγαπώ (ψηφιακό βιβλίο)

Το τέλος ήταν μόνο η αρχή (ψηφιακό βιβλίο)

Τα χρώματα της ζωής μου Τα χρώματα της ζωής μου (ψηφιακό βιβλίο)

Ευτυχία εδώ ή λίγο πιο πέρα

Ευτυχία εδώ ή λίγο πιο πέρα (ψηφιακό βιβλίο)

Rate this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Στην ποιήτρια Louise Glück το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2020

Στην ποιήτρια Louise Glück το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2020

Το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2020 απονεμήθηκε στην αμερικανίδα ποιήτρια Louise Glück Η Σουηδική Ακαδημία ανακοίνωσε σήμερα τη νικήτρια του ...