Home / THINKDROPS / ΧΙΟΥΜΟΡ / ΓΟΟΓΛΣΕΡΤΣ / Πήγαινε έλα

Πήγαινε έλα

soula_girna_pisw
Ιδού η 2η δημοφιλέστερη γοογλερική επιλογή γι’ αυτή την εβδομάδα! Πήγαινε – έλα! Ένα από τα πιο γνωστά χαρακτηριστικά όλων των ζώων αλλά κυρίως του ανθρώπινου είδους. Όπως κάθε σκύλος πηγαινοέρχεται ανάμεσα από τα πόδια του αφεντικού του και του κρατάει μουτράκια για κανένα δεκάλεπτο μέχρι να σκάσει το πρώτο μπισκοτάκι, έτσι και ο άνθρωπος φέρεται ανάλογα σε διάφορες περιστάσεις της ζωής του…

1) Γκομενοκατάσταση

Κλάμματα, χωρισμοί αδιαφορία, πως μου το κανες αυτό ρε αλήτη και δε συμμαζεύεται, για κανά δεκαήμερο. Μετά περνάμε στην άρνηση και δε θέλω να τον ξαναδώ, μη μου μιλάτε για το τσό(υ)λι και πλαει λέγοντας το βαλιτσόνιο μέχρι που… Σου στέλνει μήνυμα να δεις τι κάνεις. Πέφτεις στα πατώματα από χαρά, καλείς τις φίλες σου σε συγκέντρωση ΓΕΟ (Γκόμενος Εν Όψει, κάτι σαν την Οικουμενική Σύνοδο φαντάσου το αλλά με λιγότερο γκλίτερ) και απαντάς ψυχρά ενώ ταυτόχρονα ξυρίζεις και τη γάμπα. Καλά κάνεις γιατί σε μπέρδευα με τη φλοκάτη που στρώνω για τα χοντρά κρύα. Ο χαμός και τα μηνύματα συνεχίζονται μέχρι που αρχίζεις σιγά σιγά να γλυκαίνεις. Το ένα φέρνει τ’ άλλο, κάτι που ‘σαι και αναπαύτωτη για κανα 2 μήνες, από τότε που σε παράτησε δηλαδή και καταλήγεις να το δεχτείς στον σπίτι σου για δείπνο. Να σου το λέλουδο, να σου και τα κοπλιμάν, πάρ’ την κάτω τη Φρόσω (το εν λόγω κείμενο είναι προϊόν μυθοπλασίας, οποιαδήποτε ομοιότητα με ονόματα ή καταστάσεις είναι τυχαία. Ντάξει Φρό; ). Κάνετε και σεξ που σε φαίνεται τέλειο αυτή τη φορά, καθότι η προαναφερόμενη αγαμία σου τα κάνει όλα ρόδινα. Μη στα πολυλογώ, στα σχόλια των κακοηθών για το κακό σας παρελθόν έσύ απαντάς “Ο Κούλης να με απατήσει; Εμένα; Ποτέ! Απ’ τη μύτη τον σέρνω!” Οκ, σε πιστέψαμε. Κάνε το doggy style στον Κούλη τώρα…

2) Επιστροφή στο σπίτι

Κάποτε έβλεπες τον Macaulay Culkin μόνο στο σπίτι και τον ζήλευες που κατάφερε να το διαλύσει σε 3 ταινίες και να μην του πει κανείς τίποτα. Τα χρόνια περάσαν, ο Mac κατέληξε στην απεξάρτηση και συ να μένεις μόνος στο δικό σου σπίτι. Ήταν δύσκολη απόφαση στα 30 να φύγεις απ’ τη μάνα σου. Είναι και το νεαρό της ηλικίας… Κλάμματα, φωνές, κακό, “Πού θα την αφήσεις τη μανούλα στους 5 τοίχους” (σε πολύγωνο μένετε;), μοιρολόγια και οικογενειακά συμβούλια με άλλες μάνες που χάσαν’ τους λεβέντες τόσο νωρίς (αι σιχτίρ σκιάχτηκα!). Κάπου στο βάθος ξεπροβάλλει και ο πατέρας σου, ο άντρας του σπιτιού, ο στυλοβάτης και με τρεμάμενη φωνή λέει “Ε άμα θέλει το παιδί…”. Τρώει την τηγανιά στο κεφάλι (όχι το φαγητό αλλά το ΓΚΝΤΟΥΠ και αστράκια) και ξανακάθεται στο καναπεδάκι του. Κάπου μεταξύ της μεταφορικής και της μάνας σου που είναι με το ένα πόδι έξω απ’ το μπαλκόνι (άτσα το ΜILF) ακούγεται ο λόγος της “Όπου και να πας πάλι σε μένα θα γυρίσεις”. Συμπέρασμα; Η μάνα σου άκουγε Μαίρη Λίντα. Βέβαια ο λόγος-κατάρα της μάνας σχεδόν πάντα πιάνει και λίγους μήνες μετά οι κατσαρίδες σου κάνους τις δουλειές του σπιτιου(τους πια), τα μπουζούκια γίναν ΔΕΗ και οι άπειρες γκόμενες πλέον σου κατσικώνονται μιας και καμιά δεν είναι εκεί για να τις διώξει(true story man & mam). Με σκυμμένο το κεφάλι γυρνάς στη νικήτρια μάνα σου η οποία τρέχει ήδη το γύρο του θριάμβου ενώ ανοίγει φύλλο για σπακανόπιτα. Παραδέξου το. Σαν τη μάνα καμιά!

3) Who is your boss now?

Κάθε μέρα το ίδιο πράγμα. Ξυπνάς το πρωί στις 6, ντύνεσαι πλένεσαι και πας για δουλειά όπου θα πρέπει να ανεχτείς τα ηλίθια αστεία του αφεντικού σου. Πόσες φορές έχεις σκεφτεί ότι θα ‘ταν υπέροχος με ένα μήλο στο στόμα; Είσαι έτοιμος να το κάνεις. Έχεις διαβάσει πολλά βιβλία μαγειρικής για αφεντικά (μαύρο χιούμορ, πώς σου φάνηκε;) αλλά ποτέ δεν κατέληξες ποια συνταγή θα πραγματοποιήσεις. Μήπως ήρθε η ώρα; Μπααα, καλύτερα να κερδίσεις το Λόττο. Και ναι, το κέρδισες. Υστερίες, χαρές, φίλοι ζητούν δανεικά αλλά εσένα δε σε νοιάζει τίποτα πέρα απ’ το να παραιτηθείς. Μπουκάρεις στο γραφείο με βατραχοπέδιλα και το μποξεράκι σου όπου δείχνει εσένα να πηδάς τη γυναίκα του και ξεκινάς την επίθεση. Τα σπας όλα, τον κάνεις στολίδι για το δέντρο της Αθήνας και λίγο πριν σου πει απολύεσαι, του δηλώνεις την παραίτησή σου τραγουδώντας “I say what what in the butt”. Πας να εισπράξεις τα κέρδη σου και μετά λύπης ο ταμίας σου εξηγεί ότι δεν είσαι ο πρώτος που του ‘πεσε σοκολάτα στο 6 και το ‘κανε να φαίνεται σαν 8. Αυτοαποκαλείσαι ηλίθιος, σε αποκαλώ και ‘γω έτσι άμα θες και πρόσω ολοταχώς για να πάρεις τη δουλειά σου πίσω. Μούτρα στο πάτωμα, αξιοπρέπεια στο 0 και η φούστα σου σηκωμένη γιατί “Άμα δε μακρύνεις γλώσσα και δε δώσεις κώλο, προκοπή δε θα βρεις” έλεγε η Σμυρνιά γιαγιά μου.  Σε λίγα λεπτά έχες καταντήσει το γλειφτράκι που παρακαλά “Let me kiss your butt! Let me clean your boots with my tongue, master”. Αζόρ, πιάσε τη μπάλα και δώσε μου το μπροστινό σου πόδι. Good boy…

Η εν γένει όμως διαφορά μας με τα ζώα είναι ότι αυτά υποδουλώνονται εξ’ αρχής και όταν επαναστάτουν ξέρουν πώς να το κάνουν. Εν αντιθέσει, εμείς υποδουλωνόμαστε στην αρχή, στη μέση και στο τέλος με μικρά διαλλείματα για να ξεπιαστούμε. Άβολο το σπιτάκι του σκύλου…

 

Rate this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

A man for all seasons

A man for all seasons, το θέμα που μου έλαχε, και παρόλο που είμαι σίγουρος ότι θα είναι πάλι κάποιος ...