Home / THINKDROPS / EDITORIAL / Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο

Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο

Σύμφωνα με ένα αρχαίο ρητό “ο πελάτης έχει πάντα δίκιο”. Δε γνωρίζω την εποχή που ειπώθηκε αυτό, αλλά ειμαί σίγουρος ότι αυτός που το ‘πε ήταν και πολύ μαλάκας! Ή άνεργος. Ο πελάτης αγαπητέ μου έχει πάντα όρεξη! Είναι σε διαρκή ετοιμότητα να σου σπάσει τα νεύρα και να στα τυλίξει σε αλουμινόχαρτο για το σπίτι.

gomena_473_355

Σκέψου μια κλασσική μέρα για ψώνια. Έχεις σκοπό να πάρεις ένα jean. Θα κατέβεις στην αγορά και θα μπεις σε μερικά μαγαζιά μέχρι να το βρεις. Σωστά; Όχι βέβαια! Θα μπεις σε όλα τα μαγαζιά που θα βρεθούν στο δρόμο σου μέχρι να φτάσεις στην αγορά και θα μπεις ακόμα και στο κλειδαράδικο γιατί μια κλειδαριά για σπιτάκι σκύλου είναι απαραίτητη, ρε παιδί μου.

Θα πας στην πρώτη βιτρίνα, θα την τσεκάρεις από πάνω ως κάτω σχολιάζοντας τις απαράδεκτες τιμές με την ατάκα “Κρίση κρίση, αλλά το φουτεράκι στα ύψη ακόμα. Από τι μαλλί είναι καλό μου; Τράγου Ιμαλαΐων;” και θα μπεις μέσα.

Ευγενέστατη θα ‘ρθει η κλασσική σπαστικιά πωλήτρια που θα τουρλοκωλιαστεί να σε εξυπηρετήσει, αλλά θα φάει τη χλαπάτσα της επειδή “Μια ματιά θα ρίξω”. Το 1ο χτύπημα της το ‘ριξες αλλά δε σταματάς εκεί.

Ξεκινάς έναν μονόλογο με “Όχι, όχι, όχι, μα τι ύφασμα είναι αυτό; Καλά υπαρχεί παπαγαλί στράπλες; Ας μου φέρει κάποιος ένα γκαζάκι να πάρει αξία το μαγαζί. Αν είναι ασφαλισμένο…” ενώ τα πετάς στο πάτωμα επιδεικτικά.

Ευτυχισμένη εσύ, έξαλλη η πωλήτρια ψάχνει για τον κρυμμένο μπαλτά, μπαίνεις στο δοκιμαστήριο να δοκιμάσεις το φορεματάκι που σου γυάλισε.

Εδώ έχω απορία: γιατί όταν οι γυναίκες φοράνε κάτι θεόστενες μπλούζες (για το σώμα τους πάντα) όπου η κοιλιά ξεχωρίζει από τη γωνία πριν στρίψει, κανείς δε λέει “Πού πας μωρή έτσι; Έχει κενά αέρος έξω και θα πετάξεις”, αλλά άμα εμάς πετάει λίγο η κοιλιά κατευθείαν να μας την πουν και να μας βάλουν να τ’ αλλάξουμε με αντίσκηνο; Εγώ είμαι χοντρός, εσύ είσαι γυναίκα. So fair!

Αφου το ξεχειλώσεις το ρουχαλάκι και βγεις να αυτοκαμαρωθείς, θα πάρεις και μια γκριμάτσα απογοήτευσης-απέχθειας επειδή “Αυτό το ύφασμα δε με κολακεύει. Δε θα το πάρω”. Της το πετάς στα μούτρα, της ρίχνεις και δυο χαστούκια που σου πλάσσαρε αυτές τις αηδίες και πας στη Φωφώκα τη Λαϊκατζού για να ντυθείς με 5 ευρώ το κιλό.

Συμπέρασμα; Ο πελάτης δεν έχει δίκιο, ο πελάτης έχεις αγαμίες και θα την πληρώσεις εσύ.  Γι’ αυτό ψάξε και συ το δικό του μαγαζάκι και “Πάμε να την βρούμε”.

 

Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

10 + 3 ερωτήσεις στον αστροναύτη Scott Kelly

Έχω -περίπου- 3 μήνες που παρακολουθώ μανιωδώς έναν κυριούλη. Πριν προλάβεις να καλέσεις την αστυνομία και τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος, ...