Home / THINKDROPS / CINEMA / Gravity

Gravity

Ο Alfonso Cuaron παραδίδει για άλλη μια φορά μαθήματα.

2013_gravity_movie-wide

Διάστημα: το τελευταίο μέτωπο. Στις μέρες μας, με όλες τις ταινίες που επιτελούν καθήκοντα fan service, έχουμε σχηματίσει την εντύπωση ότι είναι εύκολο να ταξιδεύεις στο διάστημα, ή ακόμα και ότι ένα ταξίδι δεν είναι και τόσο μακριά στα σχέδια μας ως, ξες, ανθρωπότητα. Ταινίες όπως το Star Trek, τα Star Wars, τα Transformers, τα Terminator καθώς και τα λεγόμενα superhero flicks προσφέρουν άρτο και θεάματα απλόχερα, χωρίς όμως ουσιαστικά την παραμικρή ανταπόκριση στην πραγματικότητα.

Εδώ έρχεται ο Alfonso, να σου αλλάξει τα δεδομένα, παρουσιάζοντάς σου πολύ ρεαλιστικά πώς θα ήταν εάν ένα ταξίδι σου στο διάστημα είχε φτυστεί απ’ τον Θεό. Μας παρουσιάζει, το λοιπόν, ένα διαστημικό θρίλερ -με την καθαρή έννοια της λέξης που σημαίνει “κάτι που προκαλεί thrill”, άρα προκαλεί συγκίνηση και η αλήθεια είναι πώς αν μη τι άλλο, δεν μπορείς να κάτσεις ακίνητος παρακολουθώντας αυτήν την ταινία.

Πολλοί μίλησαν για την κλειστοφοβική φύση της ταινίας, η οποία απαρτίζεται στο διάστημα (προφανώς): δύο άνθρωποι, 1% οξυγόνο και η προοπτική ενός φρικτού θανάτου στη σιωπή, στο σκοτάδι, μακριά απ’ οτιδήποτε γνωρίζεις και αγαπάς. Για μένα, όμως, δε διαφέρει σε τίποτα από οποιαδήποτε άλλη ταινία επιβίωσης. Into the Wild, 127 Hours, Castaway και ακόμα και ταινίες που είναι βασισμένες σε αληθινές ιστορίες επιβίωσης δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από το Gravity, παρά μόνο το γεγονός ότι

α. είναι αρκετά πρωτότυπο σενάριο στο είδος του, μιας και δε συμβαίνει κάθε μέρα (ταινίες όπως Armageddon και Apollo 13 δεν κατατάσσονται στην ίδια κατηγορία κατά τη γνώμη μου)

και

β. τα εφέ του είναι πραγματικά από άλλο κόσμο.

gravity-movie-review-sandra-bullock-shiopΧμμ, τελικά ίσως να έχουν και κάτι να ζηλέψουν. Όπως και να ‘χει, δεν είναι καθόλου περισσότερο αγχωτική από τις υπόλοιπες ταινίες επιβίωσης και μάλιστα είναι άκρως πιο ενδιαφέρουσα με μια ύπουλη νότα γαλήνης. Το να πεθάνεις και στο διάστημα δεν είναι τόσο διαφορετικό από το να πεθάνεις οπουδήποτε αλλού. Είτε είσαι στο κρεβάτι σου, είτε κάνεις τον γύρο της Σελήνης μέσα σε μια στολή αστροναύτη, δεν αλλάζουν και πολλά: μόνοι μας πεθαίνουμε, είναι ατομικό άθλημα, και νομίζω πώς και ο Cuaron θέλησε να αγγίξει αυτό το θέμα, του θανάτου και της παραίτησης. Ομολογουμένως, η αριστουργηματική χρήση της κάμερας για να δείξει το πόσο λίγο έλεγχο έχουν επάνω στις κινήσεις, στο σώμα και στην ίδια τους τη ζωή είναι εξαιρετική και σου δημιουργεί το αίσθημα της ανικανότητας. Όμως, τα πανέμορφα πλάνα της Γης, της αυγής, του απέραντου σύμπαντος -σε συνδυασμό με την εκπληκτική μουσική που τα ενορχηστρώνει- είναι, αν μη τι άλλο, δελεαστικά. Και το ίδιο φαίνεται να πιστεύει και η πρωταγωνίστρια. Δεν είναι λίγες οι φορές που μας λέει η Bullock “ωραία είναι εδώ πάνω” και “μου αρέσει η ησυχία.”

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω να προσάψω κάτι αρνητικό, για το οποίο θα αφαιρούσα και ένα αστεράκι. Είχε μαγευτικά, εξωσυμπαντικά εφέ τα οποία αξίζουν την καλύτερη κινηματογραφική αίθουσα που μπορείς να βρεις. Είχε πολύ ωραίες ερμηνείες, με την Bullock να δίνει σάρκα και οστά σε μια νευρική, ελαφρώς καταθλιμμένη γιατρό που κάνει το πρώτο της ταξίδι στο διάστημα, ενώ στον αντίποδα, είχες ένα Clooney μεταξύ σοβαρού και αστείου όπως μας έχει συνηθίσει πλέον, να ελαφραίνει το βαρύ κλίμα και να δρα ως από μηχανής θεός στις κρίσεις πανικού και παραίτησης της πρωταγωνίστριάς μας. Δεν εκπλήσσομαι που όλοι νόμιζαν ότι αυτοί οι δύο τα είχαν φτιάξει: η χημεία τους είναι εκπληκτική. Και η ερμηνεία της Bullock επίσης, δε ξέρω για σένα αλλά εγώ θα της το έδινα το αγαλματίδιο. Ειδικά με τις τελευταίες τις ταινίες, και με αποκορύφωμα ετούτη εδώ, έχει δείξει μεγάλη εξέλιξη και πόσες δυνατότητες έχει.

GRAVITYΊσως το μόνο μείον να είναι ότι αν πας να την δεις με τους αυνανοφίλους σου να καταλήξετε να ξεφτιλίζετε τα συμβάντα που αρκετές φορές αγγίζουν το παρατραβηγμένο. Δεν πρόκειται να αναφερθώ σε συγκεκριμένο συμβάν της ταινίας γιατί η απόλυτη μυστικότητα είναι κλειδί για να απολαύσεις την πλοκή και την ροή της ταινίας (η οποία κρατάει μόλις 90 λεπτά, πληροφοριακά). Αλλά θα καταλάβεις τι εννοώ βλέποντάς την.

Σε σούμα, ο Cuaron κατάφερε και έφτιαξε μια ταινία αντάξια του Children of Men, επιδεικνύοντας τις δυνατότητες του κινηματογράφου να σου προσφέρει θέαμα, χωρίς να σου καίει φαιά ουσία. Κόντρα στο εγκεφαλικό ολοκαύτωμα που είναι το Transformers (τυχαία αναφορά ταινίας, όλες αυτές οι ντεμέκ sci-fi είναι το ίδιο απαράδεκτες), έχεις μια ταινία που θα σε συναρπάσει, θα σε ταρακουνήσει στην καρέκλα σου, θα ξεφυσήξεις και θα αναστενάξεις, μπορεί και να βρίσεις την οθόνη, την Bullock, τον Cuaron, αλλά θα ταΐσει και τα μάτια σου, και το μυαλό σου. Όσο για το σώμα, έχεις τα ποπκορν.

Δες την.

Βαθμολόγησέ το
Ο Alfonso Cuaron παραδίδει για άλλη μια φορά μαθήματα. Διάστημα: το τελευταίο μέτωπο. Στις μέρες μας, με όλες τις ταινίες που επιτελούν καθήκοντα fan service, έχουμε σχηματίσει την εντύπωση ότι είναι εύκολο να ταξιδεύεις στο διάστημα, ή ακόμα και ότι ένα ταξίδι δεν είναι και τόσο μακριά στα σχέδια μας ως, ξες, ανθρωπότητα. Ταινίες όπως το Star Trek, τα Star Wars, τα Transformers, τα Terminator καθώς και τα λεγόμενα superhero flicks προσφέρουν άρτο και θεάματα απλόχερα, χωρίς όμως ουσιαστικά την παραμικρή ανταπόκριση στην πραγματικότητα. Εδώ έρχεται ο Alfonso, να σου αλλάξει τα δεδομένα, παρουσιάζοντάς σου πολύ ρεαλιστικά πώς θα ήταν…

Review Overview

Σενάριο - 100%
Εφέ - 100%
Ηθοποιία - 100%
Κινηματογραφία - 100%

100%

Summary : Σενάριο; 10. Εφέ; 10. Ηθοποιία; 10. Κινηματογραφία; 11!

User Rating: Be the first one !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Οι 50 κορυφαίες ταινίες του 2017 σύμφωνα με τον Guardian

Οι 50 κορυφαίες ταινίες του 2017 σύμφωνα με τον Guardian

Το 2017 φτάνει στο τέλος του και είναι η ώρα να κάνουμε τους απολογισμούς μας: της προσωπικής μας ζωής, της ...