Home / THINKDROPS / CINEMA / 47 Ronin

47 Ronin

Don’t let them see you cry

47-ronin-posters-featured

Από την πρώτη φορά που είδα το trailer αυτής της ταινίας την περίμενα πώς και πώς. Λίγο πριν μπω στη “θεσπέσια” κινηματογραφική αίθουσα, ένας φίλος με προειδοποίησε. “Διάβασα κακές κριτικές, έχει πέσει παραπλανητική διαφήμιση, δεν είναι αυτό που νομίζεις”. Ναι, δεν ήταν. Ήταν όμως κάτι τόσο καλύτερο.

Μου έκανε τρομερή εντύπωση το 13% στο Rotten Tomatoes που εξισορροπείται κάπως από το 6.7/10 του IMDB. Αυτή η ιδιαιτερότητα στη βαθμολογία μιας αρκετά τίμιας ταινίας (κυριολεκτικά και μεταφορικά), μου έγινε αμέσως κατανοητή μόλις βγήκα από την αίθουσα και ρώτησα την παρέα μου πώς τους φάνηκε.

“Ωραία ήτανεεεεε…” (note the irony)

“Ουυυ… συγκινήθηκα…” (note the great irony)

“Γιατί ρε δεν σας άρεσε;”

“Περίμενα να δω ξύλο.”

“Καλά, είχε ολόκληρο δάσος από μπαμπού, δε σου έφτασε;”

keanu_47_roninΧουμοράκι. Αλλά το γεγονός παραμένει ότι η πλειοψηφία των αντρών περίμεναν να δουν κάτι του στυλ Expendables απλά στην Ιαπωνία με Hatori Hanzos αντί για κάθε είδους οπλοκαραμπινο-καλάζνικορεβόλβερ και βόμβες. Ευτυχώς, και το λέω χωρίς καθόλου ειρωνεία, δεν ήταν καθόλου μα καθόλου έτσι η ταινία. Αυτού του είδους η προσδοκία πρέπει να καταρριφθεί αν σκοπεύεις να δεις αυτή την ταινία και να την απολαύσεις. Και τώρα που ξεκαθαρίσαμε αυτό, πάμε λίγο να δούμε και τα υπόλοιπα.

Πρώτον, όλη η πλοκή βασίζεται σε αληθινό γεγονός το οποίο διαδραματίστηκε στην αρχή του 18ου αιώνα στην Ιαπωνία. Η πραγματική ιστορία διηγείται την πορεία των 47 σαμουράι που βρέθηκαν χωρίς αφέντη (και έτσι μετατράπηκαν σε Ρόνιν). Μέσα σε δύο χρόνια κατάφεραν να πάρουν την εκδίκησή τους για την αδικία στο πρόσωπο και την τιμή του αφέντη τους, Asano Naganori. Δεν μπαίνω επίτηδες σε λεπτομέρειες ώστε να μην σου χαλάσω την πλοκή της ταινίας, η οποία με λίγες έξτρα σάλτσες είναι αρκετά κοινή με την ιστορία των 47 Ρόνιν που απέκτησε επικές διαστάσεις κατά τη διάρκεια της οξείας μοντερνοποίησης της Ιαπωνίας.

Τώρα, γιατί σου τα λέω όλα αυτά. Επειδή η ταινία δείχνει έναν δέοντα σεβασμό στην ανατολίτικη ιδεολογία και μυθολογία, καθιστώντας την έτσι ελαφρώς εκτός Αμερικανοευρωπαϊκής ανεκτικότητας. Κοινώς, πιθανόν να μη σου αρέσει επειδή δεν θα είναι το κλισέ μοτίβο κλιμάκωσης που ακολουθούν οι ταινίες δράσης του Χόλυγουντ, με την μιάμιση ώρα ξύλο και μάχης και, και, και… Εμένα προσωπικά με ευχαρίστησε ιδιαίτερα το ratio μάχης/κλιμάκωσης, με εξαίρεση το γεγονός ότι θα ήθελα να δω λίγο περισσότερο background όσον αφορά την ζωή του Keanu Reeves. Σε γενικά πλαίσια όμως, ήταν ικανοποιητικά ενδιαφέρουσα, παρουσιάζοντας κάτι διαφορετικό, με σημεία δράσης εκεί που έπρεπε και σασπένς που τσακίζει και τα πιο γερά νεύρα. Επιπλέον, ο Keanu Reeves παίζει ιδιαίτερα καλά τον ρόλο του κοινωνικού απόκληρου, αλλά ο Hiroyuki Sanada (Oishi) είναι που κλέβει την παράσταση ως ατιμασμένος σαμουράι που ζητάει εκδίκηση.

47-ronin-two-action-packed-tv-spots

Το επόμενο θέμα που θα θίξω, και αρμόζει με την Ιαπωνική κουλτούρα, είναι η ιδέα της τιμής (καμία συγγένεια με την τιμή στο “έμα-τοιμή-ασημένιο ηλιοβασίλεμα” αλλά ούτε και με την τιμή στο “όλα έχουν την τιμή τους”), της πίστης και της αφοσίωσης, αλλά και της κοινωνικής υποχρέωσης ενάντια στην ατίμωση. Ναι, θα δεις πολλά από αυτά. Η ιδέα πίσω από την πλοκή -κατ’ εμέ- είναι πως υπάρχουν κάποιες αξίες που ξεπερνάνε (και θα πρέπει να ξεπερνάνε) τον φόβο του θανάτου. Στην υλιστική Δυτική κουλτούρα αυτό ακούγεται τρελό. Αλλά σε μια κουλτούρα που πιστεύει όχι μόνο στην μετενσάρκωση αλλά και στα πολλαπλά επίπεδα ύπαρξης είναι αρκετά αναμενόμενο. Επιπλέον, παίζει και το θέμα της υστεροφημίας: εάν ατιμάσεις τον οίκο σου, αυτό θα κυνηγάει την γενιά σου μέχρι να σβηστεί ή να χαθούν τα ίχνη της. Δε μπορείς, λοιπόν, να είσαι ξεδιάντροπα μαλάκας (γκουχ ακούτε πολιτικοί; γκουχ).

Ξέρεις, δεν είναι και τόσο άσχημο να ζεις με βάση ένα κώδικα τιμής ακόμα και αν σε οδηγεί σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή, και αυτό φαίνεται στην ταινία καθώς πολλοί χαρακτήρες αναγκάζονται να προβούν σε πράξεις για τις οποίες απλά δεν έχουν άλλη επιλογή. Η τιμή και η αφοσίωση, ο δρόμος του πολεμιστή (νεωτεριστικά στην Ιαπωνική κουλτούρα αναφέρεται ως bushido) και ο ενάρετος βίος με άξονα την δικαιοσύνη είναι σημεία του πολιτισμού που έχουμε ξεχάσει και θάψει βαθιά στον βωμό της λατρείας του εγώ. Αν μη τι άλλο, το 47 Ronin αγγίζει έστω και λίγο από όλα αυτά. Και μόνο  γι’ αυτό, αξίζει να του χαρίσεις 112 λεπτά απ’ την ζωή σου.

 

Βαθμολόγησέ το
Don't let them see you cry Από την πρώτη φορά που είδα το trailer αυτής της ταινίας την περίμενα πώς και πώς. Λίγο πριν μπω στη "θεσπέσια" κινηματογραφική αίθουσα, ένας φίλος με προειδοποίησε. "Διάβασα κακές κριτικές, έχει πέσει παραπλανητική διαφήμιση, δεν είναι αυτό που νομίζεις". Ναι, δεν ήταν. Ήταν όμως κάτι τόσο καλύτερο. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το 13% στο Rotten Tomatoes που εξισορροπείται κάπως από το 6.7/10 του IMDB. Αυτή η ιδιαιτερότητα στη βαθμολογία μιας αρκετά τίμιας ταινίας (κυριολεκτικά και μεταφορικά), μου έγινε αμέσως κατανοητή μόλις βγήκα από την αίθουσα και ρώτησα την παρέα μου πώς τους φάνηκε. "Ωραία…

Review Overview

Βαθμολογία - 70%

70%

Summary : Μια ικανοποιητικά ενδιαφέρουσα ταινία, με σημεία δράσης εκεί που έπρεπε και σασπένς που δοκιμάζει τα νεύρα σου. Οι ερμηνείες ήταν πολύ καλές και ό,τι δεν έδωσε σε θεαματικό εφέ, το έδωσε σε πλοκή.

User Rating: Be the first one !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Οι 50 κορυφαίες ταινίες του 2017 σύμφωνα με τον Guardian

Οι 50 κορυφαίες ταινίες του 2017 σύμφωνα με τον Guardian

Το 2017 φτάνει στο τέλος του και είναι η ώρα να κάνουμε τους απολογισμούς μας: της προσωπικής μας ζωής, της ...