Home / THINKDROPS / CINEMA / Όταν η ταινία συνάντησε το συγγραφέα

Όταν η ταινία συνάντησε το συγγραφέα

Τι συμβαίνει άραγε στο μυαλό ενός συγγραφέα; Πόσο έντονη είναι η σύνδεση της προσωπικής ζωής, με το συγγραφικό έργο ενός ανθρώπου; Διάφορες σχολές μπορούν να διαφωνούν για χρόνια πάνω σε αυτά τα θέματα, εδώ όμως δεν εξετάζονται τέτοιου είδους ερωτήματα. Μάλλον, σας προτείνουμε κάποιες ταινίες που ασχολούνται με την ψυχοσύνθεση του συγγραφέα και το προβληματισμένο μυαλό πίσω από το έργο…

1. Tar (2012)

Η ταινία φέρει τον τίτλο της ποιητικής συλλογής του CK Williams, Tar (σ.σ: πίσσα). Συγκεκριμένα, η ταινία αναφέρεται σε διάφορα σημεία της ζωής του ποιητή, αναμιγνύοντας έντεκα από τα ποιήματα που συμπεριλαμβάνονται στην συλλογή αυτή, η οποία εκδόθηκε το 1983.

Αναφορικά, ο CK Williams (Charles Kenneth), είναι ένας διακεκριμένος Αμερικανός ποιητής και η ταινία ασχολείται με διάφορες εποχές της ζωής του, από την παιδική του ηλικία στο Detroit, μέχρι και την στιγμή που ετοιμάζεται να διαβάσει τα ποιήματα του μπροστά σε κοινό. Πραγματεύεται την δυσκολία του συγγραφέα, σε καθολικό επίπεδο, να συνθέσει και να εκφράσει τον εαυτό του μέσα από το έργο του καθώς και την επίπονη διαδικασία της ανάμνησης ενός παρελθόντος που τον στοιχειώνει. Η ταινία έχει πολύ όμορφα voice-overs με αφήγηση των ποιημάτων του.

2. Dead Man (1995)

Όχι ακριβώς βιογραφική ταινία, αλλά πιο πολύ μια νύξη στο έργο του William Blake, το Dead Man, με σκηνοθέτη και σεναριογράφο τον Jim Jarmusch και πρωταγωνιστή τον Johnny Depp, είναι μια ταινία που ενσαρκώνει μερικά από τα πιο διαταραγμένα ποιήματα του και αποδίδει δικαιοσύνη στο υποτιμημένο μεγαλείο του Blake καθώς και στις εικόνες που περιγράφονται μέσα στην ποίηση του (για παράδειγμα Auguries of Innocence, The Marriage of Heaven and Hell).

Ο William Blake ήταν Άγγλος ποιητής του 18ου και 19ου αιώνα, ιδιαίτερα υποτιμημένος στην εποχή του και πολλές φορές ο περίγελως των ακαδημαϊκών καθώς η δουλειά του ήταν, αν μη τι άλλο, εκκεντρική για την εποχή. Ο Jarmusch παίρνει τους στίχους του και μέσω του κεντρικού χαρακτήρα (που φέρει το ίδιο όνομα) αλλά και του Ινδιάνου Nobody ξεκινάει ένα προσκύνημα στον πνευματικό αλλά και τον καλλιτεχνικό κόσμο.

3. Barfly (1987)

Το Barfly είναι μια ταινία που έγραψε ο ίδιος ο Charles Bukowski ουσιαστικά για την ίδια του την ζωή, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Mickey Rourke ως Henry Chinanski (όπου Henry το πρώτο όνομα του Bukowski ) και η Faye Dunaway ως Wanda, ενσαρκώνοντας την Jane Baker, την μεγάλη αγάπη του Bukowski, για την οποία έγραψε μια σειρά από πανέμορφα ποιήματα, θρηνώντας τον θάνατό της.

Η ταινία δεν είναι καθόλου καταθλιπτική, αντιθέτως δίνει σάρκα και οστά στην όλη κοσμοθεωρία του Bukowski, την Αμερικανική low-life κουλτούρα, με κλασικούς καυγάδες σε μπαρ, με πολλές μπίρες, με θορυβώδεις γείτονες σε μια πυρετώδη Νέα Υόρκη και τα απαραίτητα ψήγματα έμπνευσης που έρχονται στις πιο αναπάντεχες στιγμές και δημιουργούν αριστουργήματα.

4. The Hours (2002)

Οι Ώρες είναι μια ταινία εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα της Virginia Woolf “Μrs. Dalloway” (1925), στο οποίο μια γυναίκα ετοιμάζει ένα πάρτι για την υψηλή κοινωνία του Λονδίνου. Στην ταινία βλέπουμε τρεις διαφορετικές γυναίκες, την Virginia Woolf την εποχή που έγραφε το μυθιστόρημα, την Laura στο 1951 να διαβάζει το μυθιστόρημα ενώ η ίδια ετοιμάζει ένα πάρτι, και την Claire το 2001, να ετοιμάζει ένα πάρτι για τον πρώην εραστή της που πλέον πάσχει από AIDS.

Παρότι οι πρωταγωνίστριες και η οπτική γωνία είναι καθαρά γυναικεία, και θέματα όπως ο φεμινισμός, οι σεξουαλικές προτιμήσεις, η ελευθερία, ο θάνατος και η ζωή είναι κυρίαρχα στην ταινία (κάτι για το οποίο ίσως το αντρικό κοινό να δυσανασχετήσει), η σκηνοθεσία και η έξυπνη πλοκή με τις τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους καταφέρνουν να αναδείξουν δύο πολύ βασικά πράγματα στην γραφή της Woolf: πρώτον, την διαχρονικότητα των θεμάτων με τα οποία ασχολείται και δεύτερον, την ρευστότητα του χρόνου, ως κάτι που δεν καθορίζεται αλλά και δεν προγραμματίζεται, ούτε μέσα στο μυαλό μας αλλά ούτε και έξω από αυτό. Επιπλέον, η Nicole Kidman, η Meryl Strip και η Julianne Moore είναι το ιδανικό καστ για αυτήν την ταινία.

5. Capote (2005)

Πρόκειται για την πενταετή περίοδο κατά την οποία ο συγγραφέας ερευνούσε τους φόνους της οικογένειας Clutter, στο Holcomb του Kansas, το 1959. Ο Capote ερεύνησε αυτήν την ιστορία, την οποία εξέδωσε σε βιβλίο το 1965 με τον τίτλο “In Cold Blood: A True Account of A Multiple Murder and Its Consequences”. Ο ίδιος ο Capote πίστευε ότι με αυτόν το τρόπο θα έδινε ώθηση σε ένα νέο είδος δημοσιογραφικής γραφής και με την βοήθεια της Harper Lee (η συγγραφέας του κλασικού βιβλίου “To Kill a Mockingbird”), κατάφερε να γίνει φίλος και να πάρει συνέντευξη από όλους όσους γνώριζαν την οικογένεια, αλλά και από τους ίδιους τους δολοφόνους.

Η ταινία ουσιαστικά πραγματεύεται την σχέση που απέκτησε ο Capote με τους δύο δολοφόνους κατά τη διάρκεια της έρευνάς του και το πώς η ανθρώπινη φύση του συγκρούεται με την συγγραφική φύση του, για την ανάγκη για ένα σπουδαίο φινάλε, την εκτέλεση. Αυτό που παρουσιάζει το περισσότερο ενδιαφέρον είναι η ταινία “Infamous” η οποία -μόλις ένα χρόνο μετά το Capote- ασχολείται με το ίδιο ακριβώς θέμα, μόνο που παρουσιάζει τα γεγονότα από εντελώς διαφορετική πλευρά.

6. Finding Neverland (2004)

Προφανώς είναι μια ταινία σχετικά με τον Peter Pan, αλλά δεν είναι σαν όλες τις άλλες. Είναι μια ταινία, μερικώς βιογραφική, για την ζωή του συγγραφέα JM Barrie, του πατέρα του Peter Pan και πώς εμπνεύστηκε για να γράψει το φοβερό αυτό μυθιστόρημα.

Οι σκηνές που περιγράφουν ευφάνταστα το τι συμβαίνει στο μυαλό ενός συγγραφέα είναι μαγευτικές, και οι ερμηνείες των παιδιών σε βάζουν πραγματικά στην Χώρα του Ποτέ. Φυσικά, η αληθινή ιστορία ήταν κάπως λιγότερο μελοδραματική, παρότι η οικογένεια που ενέπνευσε τον Barrie να γράψει το Peter Pan ήταν πέρα για πέρα αληθινή. Η πικρή αλήθεια είναι ότι παραπάνω από τους μισούς από αυτά τα αγόρια πέθαναν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και μερικών η τύχη αγνοείται εντελώς. Ευτυχώς αυτό δεν το δείχνει στην ταινία, αν και έχει άλλα μελοδραματικά στοιχεία που φτάνουν και περισσεύουν για να γονατίσουν και την πιο παγωμένη καρδιά.

7. Miss Potter (2006)

Με πρωταγωνιστές τους Ewan McGregor και Renee Zellweger, το Miss Potter είναι πρώτα απ’ όλα μια feel-good ταινία, η οποία διαδραματίζει την ζωή της συγγραφέως παιδικών βιβλίων Beatrix Potter.

Η ιστορία είναι απλή: γυναίκα άνω των 20 και ανύπαντρη στις αρχές του 20ου αιώνα, με αξεπέραστη φαντασία και μπόλικο ταλέντο στην ζωγραφική, το οποίο οι μεγαλοαστοί γονείς της αρνούνται να αναγνωρίσουν. Όταν δε ερωτεύεται έναν εμποράκο, τα πράγματα δυσκολεύουν και ο έρωτάς τους δοκιμάζεται, ενώ το ταλέντο της αναγνωρίζεται από τον κόσμο με την έκδοση των παιδικών της βιβλίων. Κάτι πολύ περισσότερο από μια ρομαντική ταινία, είναι μάλλον μια ωδή στο συνεχές κυνήγι των ονείρων μας, και ένα συγκαταβατικό χαμόγελο στην ανάγκη μας να μη σταματήσουμε μέχρι να τα καταφέρουμε.

8. My Left Foot (1989)

Ακόμα ένα βιβλίο που έγινε ταινία. Όμως αυτό το βιβλίο γράφτηκε από τον Christy Brown, έναν άνθρωπο με εγκεφαλική παράλυση. Μάλιστα, όπως είναι προφανές, είχε τόσο βαριάς μορφής πρόβλημα που το μόνο μέρος του σώματος του το οποίο μπορούσε να κουνήσει ήταν το αριστερό του πόδι. Με αυτό, ο Christy ξεκίνησε να ζωγραφίζει, και έφτασε να έχει μέχρι και το δικό του στούντιο, καθώς και έκθεση ζωγραφικής.

Αργότερα, όταν κατάφερε με σκληρή δουλειά να βελτιώσει κάπως την ομιλία του, αποφάσισε να γράψει την αυτοβιογραφία του, η οποία εκδόθηκε το 1954. Ήταν 22 χρονών. Στην ταινία, ο χαρακτήρας απεικονίζεται από τον Daniel Day Lewis, ο οποίος άφησε άφωνους κοινό και κριτικούς και κέρδισε για την ερμηνεία του το Όσκαρ α’ αντρικού ρόλου. Επιπλέον, η Brenda Fricker, που έπαιξε την μητέρα του, κέρδισε επίσης το Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου.

9. Il Postino (1994)

Τι να πει κανείς για μια από τις πιο όμορφες ταινίες, τοποθετημένη σε ένα μικρό νησί, όπου ο Χιλιανός ποιητής Pablo Neruda ήταν εξόριστος. Παρότι δεν είναι καθόλου βιογραφική, και ο Neruda παίζει μάλλον τον ρόλο του ατού, η ταινία διακατέχεται από την ποίησή του και την ομορφιά πίσω από τους στίχους του.

Με το χαρακτηριστικό δίπολο αγάπης και πολιτικής να απασχολεί καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας, τα ποιήματα του Neruda γοητεύουν τον νεαρό Mario, ο οποίος αποκτά έναν διακαή σεβασμό για τον Neruda και -όντας ο προσωρινός του ταχυδρόμος στο νησί- συνωμοτεί με τον ποιητή ώστε να καταφέρει να κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης του. Σαν να μην έφτανε η υπέροχη ποίηση, η ταινία ενορχηστρώνεται από την θεσπέσια μουσική σύνθεση του Luis Bacalov και στο OST μπορεί κανείς να ακούσει απαγγελίες των ποιημάτων του από διάσημους ηθοποιούς και τραγουδιστές, μεταξύ των οποίων ο Ralph Fiennes, η Madonna, ο Andy Garcia και η Julia Roberts.

 

x

Check Also

Κώστας Βουτσάς

Ο «αιώνιος έφηβος» Κώστας Βουτσάς δεν τα κατάφερε

Ο Κώστας Βουτσάς, ο άνθρωπος που για δεκαετίες σκόρπιζε το γέλιο μέσα από τις ταινίες, τη θεατρική του παρουσία και ...