Home / THINKDROPS / CINEMA / Γιατί ο Leonardo Di Caprio δε θα πάρει το Όσκαρ φέτος

Γιατί ο Leonardo Di Caprio δε θα πάρει το Όσκαρ φέτος

Τρεις λέξεις έχω για σένα: Dallas Buyers Club

dallas_buyers_club_ver4_xlg

Για να πω την αλήθεια δεν είχα σε καθόλου εκτίμηση τον Matthew McConaughey και δεν περίμενα να βγάλει μια τόσο καλή ταινία. Γενικότερα, ο τίτλος της ταινίας είναι αρκετά παραπλανητικός και αν δεν ξέρεις περί τίνος πρόκειται, δε σε τραβάει.

Παρόλα αυτά την είδα και πραγματικά καταλαβαίνεις τι θα πει “στροφή στην ποιότητα”. Δεν θέλω όμως να εμμείνω στους προηγούμενους ρόλους του, και θα περάσω κατευθείαν στο ψητό: στο Dallas Buyers Club τα δίνει όλα. Συγκλονιστική ερμηνεία, με δυνατά ξεσπάσματα και την ενσάρκωση του μεγαλείου ψυχής που μπορεί να έχει ένας Τεξανός καουμπόης στα μέσα του 1980, μαθαίνοντας ότι έχει AIDS. Σημειωτέον το ότι ακόμα και σήμερα σε εκείνες τις περιοχές το AIDS είναι στιγματισμένο ως “η ασθένεια των γκέι” (όπως και σε πολλά άλλα “πολιτισμένα” μέρη του πλανήτη) και έτσι ο ίδιος ο χαρακτήρας δεν έχει μόνο να αντιμετωπίσει την ίδια του την θνησιμότητα -εντός 30 ημερών κιόλας- αλλά και τον κοινωνικό αποκλεισμό που συνεπάγεται η ασθένεια του.

Dallas-buyers-clubΑκούγεται ενδιαφέρουσα πλοκή έτσι; Η τέχνη μιμείται τη ζωή, όπως λένε, και έτσι αυτή η ταινία δε πρόκειται απλά για ένα ωραίο, δακρύβρεχτο σενάριο που σκαρφίστηκαν στο Χόλυγουντ αλλά για πραγματική ιστορία, του Ron Woodroof ο οποίος πάλεψε με νύχια και με δόντια κόντρα στην FDA (Food and Drug Administration) για να μπορεί να παίρνει τις βιταμίνες και τα διαφόρων ειδών ενισχυτικά (όλα μη τοξικά, όλα μη εγκεκριμένα) ώστε να καταπολεμά την άνοια και τα άλλα συμπτώματα της ασθένειάς του.

Πέρα όμως από την εξαιρετικά δυνατή πλοκή, και την ερμηνεία του McConaughey (ο οποίος λυπάμαι που το λέω αλλά θα μασήσει τον Leo DiCaprio και θα φτύσει και τα κουκούτσια στα Όσκαρ), έχουμε την αριστουργηματική και αξιοθαύμαστη σκηνοθεσία του Jean Marc Vallee (Cafe de Flore, Wild), o οποίος με τα ασταθή πλάνα του, τις απότομες αλλαγές και τις γωνίες λήψης μέσα από νοσοκομειακά κρεβάτια και άλλα αντικείμενα -αλλά και ανθρώπους- υψίστου σημασίας, δίνει την αίσθηση του χρόνου αλλά και της πολυπλοκότητας της κατάστασης πάρα πολύ παραστατικά.

Φυσικά, δε θα μπορούσα να μην αναφέρω τον Jared Leto, ο οποίος έχει την τάση να διαλέγει μόνο crème de la crème ταινίες, με ιδιαίτερα δύσκολους και απαιτητικούς ρόλους. Έτσι και εδώ διάλεξε να παίξει την Rayon, την τραβεστί συνεργάτιδα του Ron, οροθετική και πάσχουσα από AIDS. Ένας χαρακτήρας για τον οποίο δεν μαθαίνουμε και πάρα πολλά, αλλά όλες του οι σκηνές είναι συναισθηματικά φορτισμένες, έντονες και γεμάτες βάθος. Δε χρειάζεται να ξέρεις παραπάνω, το παραθυράκι στη ζωή του είναι αρκετό για να νιώσεις τον πόνο και την απόρριψη ενός ατόμου στιγματισμένο από την κοινωνία με πάνω από έναν τρόπους.

Για να συμμαζεύω, το Dallas Buyers Club είναι μια ταινία από την οποία δεν λείπει τίποτα: σκηνοθεσία, συναίσθημα, βάθος, ηθοποιία, ρεαλισμός, πολιτική και κοινωνικό μήνυμα. Εν ολίγοις, είναι Οσκαρική, με την παλιά και καλή έννοια. Παρόλα αυτά, ακόμα και αν δεν κερδίσει το αγαλματίδιο, αξίζει οπωσδήποτε να την δεις, καθώς έχεις μόνο να κερδίσεις από αυτήν. Αν μη τι άλλο, αυτή η ταινία είναι ένας θρίαμβος.

Ο αληθινός Ron Woodroof.

Ο αληθινός Ron Woodroof.

Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Οι 50 κορυφαίες ταινίες του 2017 σύμφωνα με τον Guardian

Οι 50 κορυφαίες ταινίες του 2017 σύμφωνα με τον Guardian

Το 2017 φτάνει στο τέλος του και είναι η ώρα να κάνουμε τους απολογισμούς μας: της προσωπικής μας ζωής, της ...