Home / THINKDROPS / CINEMA / Η Φυσική του Interstellar σε πλήρη επεξήγηση (και spoilers)

Η Φυσική του Interstellar σε πλήρη επεξήγηση (και spoilers)

Do not go gently into that good night.

Προφανώς αν δεν έχεις δει ακόμα την ταινία, αυτό το άρθρο θα σε γεμίσει με spoilers σχετικά με την φανταστική πλοκή της, αλλά κυρίως θα σε γεμίσει με ακόμα περισσότερα ερωτήματικά. Γι’ αυτό, shoo! SHOO!

Αν την έχεις δει όμως, και δεν είσαι ο Sheldon Cooper, κάπου εδώ έχεις γεμίσει πιο πολλά ερωτηματικά και από το κοστούμι του Riddler. Σε καταλαβαίνω. Γι’ αυτό πέρασα όλο μου το βράδυ μελετώντας, ώστε να σου λύσω όλες τις απορίες!

interstellar

Καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, περισσότερο από ένστικτο και λιγότερο από γνώση, μπορούσα να καταλάβω πότε κάτι ήταν επιστημονικά πιθανό και πότε ήταν βουτηγμένο ως τους αγκώνες στην φαντασία. Δεν θα έλεγα ότι μειώθηκε το ενδιαφέρον μου από αυτό το γεγονός, αλλά μου κίνησε την περιέργεια να μάθω περισσότερα. Μαντεύω πως και εσένα το ίδιο. Εδώ λοιπόν βλέπουμε όλα τα επιστημονικά φρικι-φρικι πράγματα κάτω από το μικροσκόπιο.

Ταξίδι στο διάστημα

Το βασικό τους όχημα, το Endurance, θεωρείται καλοφτιαγμένο και το γεγονός ότι γύριζε σαν ξεχαρβαλωμένη πινιάτα ώστε να δημιουργεί βαρύτητα είναι καλώς δεκτό από την επιστημονική κοινωνία. Το μόνο θέμα που αναφέρεται είναι η έλλειψη συσσωρευμένων καυσίμων.

Σύμφωνα με τους πρόχειρους υπολογισμούς κάποιου nerd εκεί έξω, θα έπρεπε το Endurance να είναι σχεδόν αποκλειστικά γεμάτο με καύσιμα για ένα τόσο μακρινό ταξίδι. Επιπλέον, τα δύο χρόνια μέχρι τον Κρόνο φαίνονται αστεία μπροστά στα 4.7 που θα έπαιρνε στην πραγματικότητα. Άσε που πρέπει να είναι και οι πλανήτες σε συγκεκριμένη θέση. Ούτε τα ξόρκια τόσες προϋποθέσεις.

Αμ, το άλλο; Εφόσον έχει πάρει συγκεκριμένη ταχύτητα το όχημα, δεν μπορεί να σταματήσει πατώντας φρένο και βγάζοντας νεκρά. Δεν είναι η Λεωφόρος Κηφισίας το διάστημα. Κανονικά θα έπρεπε να έχει πύραυλο ίσης δύναμης με αυτόν της εκτόξευσης, ώστε να έρθει σε χαμηλότερες ταχύτητες και να μπορέσει να μπει το Endurance στην τροχιά του Κρόνου. Αλλά το προσπερνάμε.

Η σκουληκότρυπα

20823568_interstellar_051614_1280

Ως ορισμός, η σκουληκότρυπα είναι ένα υποθετικό τοπολογικό “στενάκι” μεταξύ δύο σημείων στο χωροχρόνο. Κοινώς, λειτουργεί σαν ένα χωροχρονικό τούνελ. Ο τρόπος που απεικονίζεται στην ταινία είναι καλώς δεκτός από την επιστημονική κοινότητα και η επεξήγηση που δίνεται από έναν επιστήμονα επαρκής.

Για την ιστορία: Σκουληκότρυπες οι οποίες θα μπορούσαν να διαπεραστούν και στις δύο κατευθύνσεις τους, γνωστές ως διασχίσιμες σκουληκότρυπες, θα ήταν εφικτές μόνο αν εξωτική ύλη με αρνητική ενεργειακή πυκνότητα χρησιμοποιούνταν για να τις σταθεροποιήσει.

Αυτό σημαίνει ότι ο Matthew McConaughey δεν θα μπορούσε έτσι εύκολα να βγει από την άλλη πλευρά της σκουληκότρυπας γύρω από τον Κρόνο, για να τον βρουν και να έχει το happy reunion με την κορούλα του. Αλλά τελοσπάντων.

Το θέμα με τις σκουληκότρυπες μπάζει από παντού κυρίως γιατί γνωρίζουμε τόσο λίγα πράγματα και έχουμε δει σε πράξη ακόμα λιγότερα, και εδώ είναι που η ιστορία γίνεται ελαφρώς ευάλωτη, αλλά ας μη ξεχνάμε ότι πρόκειται για ταινία και ας το καταπιούμε αυτό. Για την ώρα.

Σχετικότητα

Αυτό ίσως να ήταν το κομμάτι που πραγματικά κατάφερε να μας ανοίξει τα μάτια σχετικά με τον χρόνο και την σχετικότητα. Ο πρώτος πλανήτης που επισκέπτονται βρίσκεται κοντά στον Γαργαντούα, μια γιγαντιαία μαύρη τρύπα. Το γεγονός αυτό κάνει τον πλανήτη (ο οποίος είναι καλυμμένος με νερό) να έχει τεράστια βαρυτική έλξη κάνοντας κάθε ώρα που περνάνε οι εξερευνητές μας στον πλανήτη αυτό ισότιμη με 7 γήινα χρόνια. Κουλ μέχρι εδώ.

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι ένας τέτοιος πλανήτης, με τόση βαρυτική έλξη στην πραγματικότητα θα έλιωνε τα ευάλωτα γήινα σώματα μας σε δευτερόλεπτα και το πενιχρό 130% της γήινης βαρύτητας που ισχυρίζονται στην ταινία, είναι λόγος για το διάσημο γέλιο του Sheldon Cooper. Α, και επίσης…

Μαύρη Τρύπα

blackhole

Ως γνωστόν, οι μαύρες τρύπες καταβροχθίζουν τα πάντα στο διάβα τους. Εκτός από τα “αντικείμενα” που είναι σε τροχιά γύρω τους, όπως ο προαναφερθείς πλανήτης με το νερό. Έτσι, οι εξερευνητές αποφασίζουν να πάνε “από την άλλη μεριά”, ώστε να αποφύγουν αυτή τη βαρυτική έλξη, την αλλαγή στην ώρα και τον φρικτό θάνατο λόγω βαρύτητας αλλά και ακτινοβολίας (για την οποία ούτε λόγος στην ταινία, αλλά γενικά θα τους είχε σκοτώσει πολλάκις).

Μόνο που δεν είναι ακριβώς έτσι. Στην ουσία, το Event Horizon καθορίζει απλά το σημείο όπου ένα αντικείμενο θα μπει (ή δεν θα μπει) σε τροχιά. Όσον αφορά την βαρυτική έλξη μιας μαύρης τρύπας, τα πράγματα δεν είναι σαν τη γραμμή στο θρανίο της έκτης δημοτικού, δεν είναι ξεκάθαρα τα όρια.

Άσε που ο ίδιος ο πλανήτης αποτελεί παράδοξο γιατί -εφόσον μιλάμε για τέτοια επίπεδα βαρυτικής έλξης- η μία πλευρά του θα είχε περισσότερη βαρύτητα από την άλλη και θα αυτοκαταστρέφονταν. Και οι εξευρενητές μας θα πάθαιναν αυτό που παθαίνουν τα καρτούν όταν ταξιδεύουν μέσα από καλώδια, απλά όχι τόσο διασκεδαστικό: η γνωστή “σπαγκετοποίηση” του σώματος.

spaghetti

Πολύ λιγότερο κουλ απ’ ότι φαίνεται.

Πέρα όμως από όλα αυτά, η ταινία από μόνη της είναι φανταστική, τρομερά καλοφτιαγμένη και με πολλά επίπεδα νοήματος. Ο λόγος που ήθελα να βγάλω την φυσική από τη μέση, ξεκαθαρίζοντας την, είναι επειδή αν αποδεκτούμε την φυσική του θέματος, παραμένουν τόσα πολλά ανοιχτά παράθυρα σχετικά με το διαστρικό ταξίδι, την δύναμη του ανθρώπου και την φιλοδοξία του για να μας απασχολήσουν για ώρες μετά τους τίτλους τέλους.

Ο Νόλαν έφτιαξε κάτι υπέροχο που δεν απευθύνεται σε κάθε κοινό και ζητά -ή μάλλον απαιτεί- όλη σου την προσοχή για να κάνεις αυτό το ταξίδι πέρα από τα όρια.

Μπορεί να είμαστε εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια μακριά από κάτι τέτοιο, αλλά στον πυρήνα της ανθρωπότητας είναι η ανάγκη για το μεγαλύτερο, το περισσότερο, το καλύτερο. Και αν μη τι άλλο, ο Νόλαν στο προσφέρει.

Α, και το απόφθεγμα που απαγγέλει ο Michael Caine καθώς γίνεται η εκτόξευση; Dylan Thomas.

Η Φυσική του Interstellar σε πλήρη επεξήγηση (και spoilers)
4.2 (84%) 5 vote[s]

One comment

  1. Avatar

    η κριτική σου θέλει λίγο εμβάθυνση…πχ η διαφορά των 7 ετών στον πλανήτη δεν οφείλεται στη βαρύτητα λόγω της μάζας του πλανήτη αλλά στη θέση του που είναι βαθύτερα στο βαρυτικό πεδίο της μ.τρύπας ενώ το διαστημόπλοιο πιο πάνω…συνεπώς μπορούν να αισθάνονται μόνο τη βαρύτητα του πλανήτη που είναι παρόμοια της γης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

“And the Oscar goes to…” 2018 edition!

Η μεγάλη βραδιά του κινηματογράφου είναι και πάλι προ των πυλών, και ποιος θα πέσει πιο μέσα στις προβλέψεις από ...