Home / THINKDROPS / ΧΙΟΥΜΟΡ / ΓΟΟΓΛΣΕΡΤΣ / Για πες μας Χάρε

Για πες μας Χάρε

Ναι. Νιώθω την ηπειρώτικη φλέβα μου να ξυπνάει και να ζητάει τριήμερο γλέντι με κλαρίνα. Κυριολεκτικά, όχι αυτά που κυκλοφορούν με V μπλούζες.

Είσαι 9 χρονών. Έχεις ταξιδέψει 7 ώρες για να φτάσεις στην Ηγουμενίτσα (δεν υπήρχε ο νέος δρόμος, που λένε και οι παππούδες), όπου είναι το χωριό σου, έχοντας περάσει από την Κατάρα και έχοντας βγάλει και το παχύ σου έντερο στις στροφές. Είναι 15αύγουστος, της Παναγίας, και έχουν στήσει στην πλατεία του χωριού -το οποίο χωριό μετράει σε μήκος απόσταση Ερμού μεταξύ Συντάγματος και Μοναστηράκι- γλέντι τρικούβερτο, τριήμερο και ατέλειωτο.

Δώσε παΐδια, δώσε κοψίδια, δώσε κλαρίνα και τσίπουρα χωρίς και λεβέντικους χορούς με παλικάρια να γυροφέρνουν αργόσυρτα με μαντήλια στο χέρι. Και εσύ, με τα μούτρα χωμένα στις ωλένες των χεριών σου που ξεκουράζονται πάνω στο τραπέζι μετά από ώρες σκληρής μάχης με το χάρτινο τραπεζομάντηλο (το οποίο έχεις ξεφτιλίσει χωρίζοντας το εντελώς από το σελοφάν του), να μισείς τη ζωή σου.

Και στα ευαίσθητα παιδικά αυτιά σου ηχεί αυτό:

Προσεύχεσαι σε ό,τι θεό σου έχουν διδάξει ως τότε να σταματήσει αυτή η φασαρία. Κάνεις εσωτερικές συμφωνίες με τον θεό ότι αν ξαφνικά διακτινιστείς στο σπιτάκι σου, θα αρχίσεις να πηγαίνεις κατηχητικό και δεν θα ξανατραβήξεις τις κοτσίδες της ηλίθιας της Μαρίας όσο και αν σου τη σπάει.

Τσάμπα το λάδι στα θεία. Παραμένεις εκεί άλλες τρεις μέρες.

Cut to now.

Είσαι 25 χρονών, έχεις γαλουχηθεί με πανκ ροκ, ροκ ν ρολ και ωμό χιπ χοπ κατευθείαν από το Compton. Καταλαβαίνεις όλους τους στίχους από τραγούδια των REM και μπορείς να αναπαραστήσεις μέχρι και ολόκληρο βιντεοκλιπ Queen ανάλογα με το τραγούδι. Και πέφτει στα αυτιά σου αυτό:

Και χωρίς να το καταλάβεις, το έχεις ακούσει όλο, έχεις αφήσει την playlist με τα υπόλοιπα ηπειρώτικα να παίζει, και πιάνεις τον εαυτό σου -τρία τραγούδια μετά- να χτυπάς το πόδι σου στη μελωδία και να σιγομουρμουράς την δική σου έκδοση του πώς ακούγεται ένα κλαρίνο.

Αυτό, κυρίες και κύριοι, είναι ο ορισμός του “γίνομαι οι γονείς μου”.

Μετά από αυτό, αρχίζει να σου αρέσει το μπρόκολο και οι μελιτζάνες. Στη συνέχεια πίνεις τσάι για το βήχα και παίρνεις βασιλικό πολτό για το κρύωμα.

Στην πιο συνέχεια, χτυπάς την πόρτα του Άδη και ρωτάς “για πες μας Χάρε, να χαρείς, γιατί δε με πήρες νωρίτερα, αφού έβλεπες τα χάλια μου;”

“Γιατί είχα και δουλειές, Caroline.”

No disrespect στην λαϊκή μας παράδοση, που πραγματικά αγαπάω και εκτιμώ γιατί, γαμώτο μου, κανείς δεν διασκεδάζει όπως οι Έλληνες. Απλά έπρεπε να μοιραστώ με κάποιον τα παιδικά μου τραύματα που ανέσυρε το άκουσμα αυτού του ευχάριστου -πλέον- άσματος.

Η όλη ιστορία ένα πράγμα μου έφερε στο μυαλό κάτι που διάβασα κάποτε: “δυο χιλιάδες χρόνια χριστιανοί, αλλά στην λαϊκή μας παράδοση, δεν υπάρχει ούτε Παράδεισος, ούτε Κόλαση. Όταν πεθαίνουμε, στον Άδη πάμε.”

Γοογλ άουτ.

 

Για πες μας Χάρε
Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

A man for all seasons

A man for all seasons, το θέμα που μου έλαχε, και παρόλο που είμαι σίγουρος ότι θα είναι πάλι κάποιος ...