Home / THINKDROPS / CINEMA / Σε τρία καρέ: Δεκέμβριος [Year Finale]

Σε τρία καρέ: Δεκέμβριος [Year Finale]

Σιγά σιγά το 2014 αφήνει την τελευταία του πνοή και κάπου εδώ πρέπει να σκεφτώ τρεις ταινίες, στις οποίες ξέχασα να αναφερθώ φέτος.

Όπως πάντα, βέβαια, η αναφορά δε γίνεται μόνο για κάτι που αξίζει να δεις, αλλά και για κάτι που πρέπει να αποφύγεις. Και για να μου φύγει το βάρος, θα ξεκινήσω από αυτό…

Transformers: Age of Extinction

Figurehead_2014-12F_A

Τα Autobots διώκονται από έναν μυστηριώδη κυνηγό, τη στιγμή που ένα σχέδιο των Decepticons τίθεται σε εφαρμογή κάτω από τις μύτες όλων.

Ο Michael Bay έχει ανοίξει την πόρτα του “κακού” κινηματογράφου και δε λέει να την κλείσει. Τι εννοούμε “κακό” κινηματογράφο; Αυτόν που ασχολείται με το να πουλήσει τα πάντα, πέρα από την ταινία.

Έτσι λοιπόν το AOE δεν έχει κανέναν άλλο λόγο ύπαρξης πέρα από το να πουληθούν λίγες φιγουρίτσες, μπλουζάκια και soundtracks παραπάνω. Τέσσερις ταινίες μετά, επιμένει να αγνοεί το κοινό για τη δυσαρέσκειά του απέναντι στα ακαταλαβίστικα τέρατά του και μας παρουσιάζει μια από τις χειρότερες ταινίες του 2014.

Και, τέλος, αξίζουν συγχαρητήρια στον Mark Wahlberg που αποφασίζει να λάβει μέρος σε ένα κακό franchise, τη χειρότερή του στιγμή. Τελικά το καλύτερο που μας χάρισε η συγκεκριμένη σειρά ήταν η Megan Fox.

Gone Girl

Figurehead_2014-12F_B

Η Amy Dunne (Rosamund Pike) εξαφανίζεται και μέρα με τη μέρα οι υποψίες και οι αποκαλύψεις βάζου τον σύζυγό της Nick (Ben Affleck) στη θέση του ενόχου. Είναι όμως τα πράγματα όσο απλά οι αποδείξεις υποδεικνύουν;

Κάθε ταινία που φέρει την υπογραφή του David Fincher αποκτά ένα status εγγύησης. Από τους λίγους σκηνοθέτες του Holywood που έχουν καταφέρει να μη ρίξουν το επίπεδο της δουλειάς τους, και με το Gone Girl, αποδεικνύει πόσο εύκολα μπορεί να καθηλώσει το κοινό για 150 ολόκληρα λεπτά.

Έξυπνο –και ελαφρώς διαταραγμένο–, αφήνει μια πληθώρα επιλογών που μπορεί να καταλήξει η ιστορία, με κάθε σκηνή να μην ξέρεις τι σου επιφυλάσσει. Μεγάλο συν η Rosamund Pike που μάλλον αξίζει τα περισσότερα εύσημα απέναντι σε έναν Affleck που ναι μεν υποστηρίζει τον χαρακτήρα του, απλά δίπλα της μοιάζει σε σημεία κάπως άχρωμος.

Η πιο πολυσυζητημένη ταινία της χρονιά που μας πέρασε, μαζί με το Interstellar, που μας αφήνει με έναν αυθεντικά ανατριχιαστικό επίλογο.

Inside Llewyn Davis

Figurehead_2014-12F_C

Η ζωή και τα άγχη του Llewyn Davis (Oscar Isaac) στον αγώνα του να πλησιάσει λίγο περισσότερο το όνειρό του.

Η ιστορία του Llewyn Davis, καθώς και εκείνη του Woody Grant στο Nebraska, είναι από αυτές που έχουν χαρακτηρίζονται ως True American Masterpiece, και καθόλου άδικα.

Οι αδελφοί Coen μας ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο, σε ένα ρομαντικό 1961, όπου ο κεντρικός ήρωας είναι ένας μουσικός που πασχίζει να επιβιώσει, ακολουθώντας την καρδιά του και κάνοντας αυτό που αγαπά. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, το ταξίδι του είναι πραγματικά όμορφο με τον πολύ δικό του τρόπο, και με μια σκηνοθεσία που σε βάζει στο μπροστινό κάθισμα της σκηνής που τραγουδά.

Ο Oscar Isaac μας θυμίζει ότι δεν έχει πια θέση σε δεύτερους και τρίτους ρόλους, παίζει και τραγουδά ο ίδιος τη μουσική που θα ακούσετε και μας χαρίζει την καλύτερή του ερμηνεία, με ένα ταλέντο που αξίζει περισσότερα.

Και, τέλος, ένα soundtrack που θες απλά να χαμηλώσεις τα φώτα και τα βλέφαρα και να το ακούς ξανά και ξανά.

Το 2014 δε μας αφήνει παραπονεμένους. Όπως όλες οι χρονιές, είχε τα καλά του και τα κακά του, καταφέρνοντας όμως να μας χαρίσει μοναδικές κινηματογραφικές στιγμές.

Κάπου εδώ κλείνει η αυλαία της χρονιάς, με ευχές για ένα ακόμα καλύτερο 2015, το οποίο και θα αναλύουμε Καρέ-Καρέ την χρονιά που έρχεται… Χρόνια πολλά λοιπόν, και να περάσετε καλά ό,τι κι αν κάνετε!

 

Rate this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Μαθήματα Κινηματογράφου με τον Ανδρέα Κατσικούδη

Eντατικός Τρίμηνος Κύκλος | Μάρτιος – Μάιος 2020 Τα μαθήματα κινηματογράφου είναι ακριβά; Απαιτούνται πολλά χρόνια σπουδών; Είναι μόνο θεωρητικά; Απαιτούν ...