Home / THINKDROPS / EDITORIAL / Στη στάση του λεωφορείου

Στη στάση του λεωφορείου

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι πιο εκνευριστικό, όταν περιμένεις σε μια στάση λεωφορείου, από τους ανθρώπους που χώνονται μπροστά σου προτού κάνεις το πρώτο βήμα για να ανεβείς.

Στη στάση του λεωφορείου

Κακόβουλοι δαίμονες, περιμένουν τάχα μου δήθεν άνετοι

Αυτοί οι άνθρωποι είναι τα πιο ύπουλα όντα στο ηλιακό μας σύστημα. Για να μη σου πω και στο γαλαξία. Αν και υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως το ηλιακό μας σύστημα περιλαμβάνει τους γαλαξίες, όπως εκείνο το παλικαράκι, ο Διονύσης, που κάναμε μαζί φανταρικό στον Έβρο. Εις μάτην προσπαθούσα να τον πείσω ότι έχει άδικο – ήταν, βλέπεις, πολύ ισχυρογνώμων – κι όταν τελικά είδα κι απόειδα και δε με πίστευε, του έδειξα κάτι μυστήριο στην όχθη του ποταμού κι όταν έσκυψε να δει καλύτερα μέσα στο σκοτάδι, του έριξα μια κλωτσιά και βυθίστηκε σχεδόν ακαριαία με ένα απολαυστικό «γκλουυυυμπ».

Γενικά, όταν λέω την αλήθεια και δε με πιστεύουν, με ενοχλεί. Δεν έχω καμία διάθεση να κρύψω αυτό μου το ελάττωμα.

Αργότερα, όταν ο Διονύσης με βρήκε στο «σκηνάκι» μου να ροχαλίζω, ψεύτικα φυσικά, του είπα ότι δεν τον έριξα εγώ στο νερό, μα κατέβηκαν εξωγήινοι από τους μακρινούς γαλαξίες του ηλιακού μας συστήματος. Δεν το βρήκε αστείο, οφείλω να ομολογήσω με μια πικρία.

Εν πάση περιπτώσει, έλεγα γι’ αυτές τις ύαινες, αυτές τις μοχθηρές αλεπούδες, τα κουτοπόνηρα καθάρματα που σου παίρνουν τη σειρά όταν φτάνει το αστικό λεωφορείο. Το εξωφρενικό της υπόθεσης είναι πως, μέχρι εκείνη τη στιγμή, μπορούν να το παίζουν παντελώς αδιάφοροι, ψύχραιμοι και κουλ. Αξιοζήλευτο ταλέντο, μακάρι να μπορούσα να το έχω κι εγώ, για να κοροϊδεύω και να εκμεταλλεύομαι τον κόσμο γύρω μου.

Αυτά τα μοχθηρά ανθρωπόμορφα όντα μοιάζουν αναίσθητα: διαβάζουν την εφημερίδα τους, μιλούν στο κινητό, ξύνονται κοιτώντας τον ουρανό και αναλογίζονται πόσο να είναι το Εργοτέλης – Βέροια. Και, το σημαντικότερο, βρίσκονται σε απόσταση ασφαλείας από σένα. Στέκονται, μάλιστα, αρκετά πιο πίσω, σίγουρα μέρος του σατανικού τους σχεδίου, με σκοπό να επαναπαυτείς στο προβάδισμά σου και όταν καταφτάσει το λεωφορείο να περπατήσεις με το πάσο σου.

Εκεί είναι που την πατάς, διάολε! Πριν προλάβεις να ακουμπήσεις τη σόλα στο έδαφος, στο πρώτο σου βήμα, εκείνη η χοντρή (δεν έχω κάτι με τους χοντρούς, αυτή είναι η αλήθεια: οι χοντροί είναι χοντροί και οι λεπτοί είναι λεπτοί) με τις 16 σακούλες ψώνια θα σε προσπεράσει με τέτοια μανία, σα να της ανεμίζουν κουπόνι για δωρεάν γεύμα σε μπεργκεράδικο.

Αυτή, από τα δεξιά. Γιατί από τα αριστερά θα κάνει μπάσιμο το δεκαεξάχρονο με το σκουλαρίκι στο φρύδι, α, και στη μύτη, κάτσε, έχει και στο χείλος, νομίζω και στο σαγόνι, ίσως-ίσως και στην κλείδα. «Τόπο στα νιάτα», σκέφτεσαι, και δε δίνεις συνέχεια στο θέμα.

Ανεβαίνεις μουρμουρίζοντας κάτι ακατανόητο στους πάντες, εκτός από όσους έχουν εντρυφήσει στη μυστική γλώσσα «Μουρμουρητό μέσα από Σφιχτά Δόντια» και αποφασίζεις την επόμενη φορά να προτιμήσεις κάποιο άλλο μέσο. Ή κάποια άλλη χώρα.

 

Στη στάση του λεωφορείου
Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Μηνάς Χατζησάββας

Ένα αντίο στον Μηνά

Κάθε φορά που σιγοτραγουδάμε το “Αναστασία” είτε αυθόρμητα είτε για να κάνουμε πλάκα σε κάποιον δικό μας, δεν θυμόμαστε πως ...