Home / THINKDROPS / CINEMA / Ο δρόμος για τα Oscars: Best Picture Award (part 1)

Ο δρόμος για τα Oscars: Best Picture Award (part 1)

Oscars oscars everywhere!

Ας μιλήσουμε για τα όσκαρ. Επειδή είναι ένα μεγάλο θέμα να καταπιαστεί κανείς, θα το χωρίσουμε σε ενότητες. Σε αυτήν την σειρά άρθρων θα ασχοληθούμε με το Best Picture.

 

Best Picture Nominees:
Selma
Birdman (or The Unexpected Virtue of Ignorance)
The Theory of Everything
The Grand Budapest Hotel
American Sniper
The Imitation Game
Boyhood
Whiplash

Για προφανείς λόγους δεν τα έχουμε δει ακόμα όλα. Για παράδειγμα, το Selma βγαίνει στις 5 Φεβρουαρίου και εναλλακτικοί τρόποι για να το δει κανείς δεν υπάρχουν ακόμα, οπότε το άρθρο θα ενημερώνεται κατάλληλα, σύμφωνα με τις εξελίξεις.

Ομολογουμένως, το 2014 ήταν μια πολύ καλή χρονιά για τον κινηματογράφο και γι’ αυτόν τον λόγο είναι τόσο δύσκολο να αποφασίσει κανείς ποια ταινία πιστεύει ότι θα καταφέρει να αποσπάσει το αγαλματίδιο. Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον 4 από τις 8 αξίζουν και με το παραπάνω να βραβευτούν και όποιος και να το πάρει θα το αξίζει, ενώ όποιος το χάσει θα αδικηθεί. Catch-22.  Θα προσπαθήσω όμως να περιγράψω γιατί αξίζει (ή δεν αξίζει) το όσκαρ καλύτερης ταινίας κάθε μία από τις προτεινόμενες ταινίες.

Birdman

Όποιοι δεν γνωρίζουν τον Inarritu πιθανότατα τον γνωρίζουν αλλά δε το ξέρουν. Είναι ο τύπος πίσω από το 21 γραμμάρια, το Βαβέλ, το Amores Perros και το Biutiful. Όπως και να ‘χει το στυλ του είναι μοναδικό και έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να περιπλέκει ιστορίες ανθρώπων που άλλοτε σε συναρπάζει και άλλοτε σου ραγίζει την καρδιά.

Έτσι και στο Birdman, η σκηνοθεσία του είναι τρομακτικά συναρπαστική. Στο μάτι του θεατή, τα cuts στα πλάνα είναι μετρημένα στο ένα χέρι (αν και σίγουρα δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα) και αυτό δίνει την αίσθηση ότι όλα γίνονται μαγικά, σαν να βρίσκεσαι σε ένα όνειρο. Επιπλέον, οι αλλαγές στον χώρο και στον χρόνο δεν συμβαίνουν καθαρά και αποκομμένα η μία από την άλλη, ενισχύοντας την αίσθηση του ονείρου, αλλά και βγάζοντας τον θεατή από την άβολη θέση του να προσπαθήσει να βγάλει νόημα. Δε χρειάζεται.

Πέρα όμως από την σκηνοθεσία, έχουμε και ένα σενάριο που αξίζει να το αναφέρουμε ως σαρκαστική κριτική στον χώρο της 7ης τέχνης (χωρίς να χαρίζεται ιδιαίτερα και στο θέατρο) και προσωπική ενδοσκόπηση. Φαινομενικά, δεν πρόκειται για κάποιο σπουδαίο ή πρωτότυπο σενάριο: ένας ξεπερασμένος ηθοποιός ετοιμάζει το comeback του στο σανίδι του Broadway. Όμως η εικόνα που παίρνουμε για το τι συμβαίνει στα παρασκήνια είναι διαφορετική, φρέσκια, πιο αληθινή. Σ’ αυτό έρχεται να βοηθήσει η κάμερα με τα μακρόσυρτα πλάνα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους των καμαρινιών. Και η μουσική βέβαια δεν πάει πίσω. Συνολικά μια μαγεία. Όπως θα έπρεπε να είναι μια ταινία.

Θα ήταν άδικο να μην αναφέρουμε και τους Michael Keaton, Edward Norton, Naomi Watts, Zach Galifianakis και Emma Stone, χωρίς τους οποίους θα είχαμε μια άλλη ταινία στις οθόνες. Οι ρόλοι φαίνεται να γράφτηκαν γι’ αυτούς και οι όλοι –ανεξαιρέτως- δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό.

Φυσικά, όπως θα κατάλαβες, θεωρώ ότι αξίζει να πάρει το όσκαρ καλύτερης ταινίας, καθώς η σκηνοθεσία, το σενάριο και η ηθοποιία δένουν σε ένα αξιομνημόνευτο σύνολο με πολύ παρούσα (και συμβολική) μουσική υπόκρουση, που δεν μπορεί να αγνοηθεί (παρότι η Ακαδημία φημίζεται για τις εγκληματικές παραβλέψεις της κατά καιρούς).

Πιθανότητα να το πάρει: 60%. Όσο έχουμε τα δύο biopics στο παιχνίδι, δύσκολα τα πράγματα.

The Theory of Everything

Και ποιος δεν θα ήθελε να ρίξει μια ματιά απ’ την κλειδαρότρυπα στην ζωή του σπουδαιότερου εν ζωή φυσικού στον πλανήτη; Αυτή η ταινία παραδίδει ακριβώς αυτό. Πρόκειται για μια ελαφρώς κουτσομπολίστικη –αν μου επιτρέπετε- εικόνα στην ζωή του Stephen Hawking.

Όχι ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό, καθώς αν ήταν γεμάτη με πίνακες από ακαταλαβίστικα μαθηματικά ή –Θου Κύριε- από ανάλυση του ph.D του Hawking το πιο πιθανόν θα ήταν να έκοβε τρία εισιτήρια: ένα για τον Sheldon Cooper, ένα για τον Leonard Hofstadter και ένα για τον Raj Kuthrapali (ο Howard έχει απλά ένα Master’s, μη ξεχνιόμαστε).

Γι΄αυτό λοιπόν η ταινία ασχολείται με τον άντρα και όχι με τον θρύλο, όπως λένε. Ναι, σε γεμίζει θαυμασμό και δέος όταν βλέπεις ότι ένας άνθρωπος που έχει να υπερβεί ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα στην καθημερινότητα του, κατάφερε τόσα πολλά επιτεύγματα που άλλαξαν την ανθρωπότητα. Και ναι, η εξανθρωπισμένη πλευρά του επιστήμονα έχει ενδιαφέρον και αποτελεί αστείρευτη πηγή έμπνευσης. Θα έπρεπε όμως να κερδίσει όσκαρ καλύτερης ταινίας;

Αν μιλάμε για biopic, η ζωή του Hawking έχει ξαναπαιχτεί, συγκεκριμένα το 2004 με τον Benedict Cumberbatch στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Παρά την υπέροχη ενορχήστρωση (αν και όχι original soundtrack) και την συγκλονιστική ερμηνεία του Eddie Redmayne (η οποία δέχτηκε εριστικές κριτικές, αλλά αυτά σε άλλο άρθρο), δεν νομίζω πως θα μπορούσε να κερδίσει όσκαρ καλύτερης ταινίας για το 2014, ιδιαίτερα σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές της. Κρατάμε όμως και μια πισινή γιατί η Ακαδημία έχει αποδείξει ότι έχει ιδιαίτερη αδυναμία στα “based on a true story” σενάρια.

Μια πολύ καλή ταινία, που θα σε συγκινήσει, θα σε τραβήξει μέσα της, θα σε διδάξει και δυο τρία πράγματα, αλλά θα σε αφήσει και με ένα αίσθημα παράνομου ηδονοβλεψία. Όπως και να έχει  –κατά τη γνώμη μου- δεν θα καταφέρει να αποσπάσει το αγαλματίδιο.

Πιθανότητα να το πάρει: 50% Ποτέ δε ξες με δαύτους.

That’s all για σήμερα! Tune in αύριο για το Boyhood και το The Imitation Game!

 

Rate this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

The French Dispatch: η νέα ταινία του Wes Anderson έκανε πρεμιέρα στις Κάννες (τρέιλερ)

The French Dispatch: η νέα ταινία του Wes Anderson έκανε πρεμιέρα στις Κάννες (τρέιλερ)

Η αναμενόμενη νέα ταινία του Wes Anderson έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών. Η ταινία The French Dispatch αποπνέει μια ...