Home / THINKDROPS / EDITORIAL / Όχι άλλα ντριννν ή Πώς ο Walt Disney έσωσε ένα ξυπνητήρι

Όχι άλλα ντριννν ή Πώς ο Walt Disney έσωσε ένα ξυπνητήρι

Μετά από μήνες, επιστρέφω στη συγγραφή και στο αγαπημένο Thinkdrops, γιατί θέλω να σου πω μια πραγματική ιστορία.

Που λες, τις προάλλες πήγα στα ΙΚΕΑ για να πάρω διάφορα πράγματα που είχα στο νου μου να ψάξω. Είναι αυτά τα “διάφορα πράγματα” που, όταν φτάσεις στο λαβυρινθώδες χάος του Σουηδικού θηρίου, ξεχνάς παντελώς και καταλήγεις να παίρνεις τελείως άσχετα αντικείμενα από αυτά που πραγματικά χρειάζεσαι για το σπίτι σου.

Κάποιος μου έλεγε κάποτε ότι μπήκε με μια αυστηρή λίστα 8 προϊόντων που συνέταξε μαζί με τη γυναίκα του και τελικά έφυγε με έναν καναπέ και μια απειλή διαζυγίου, ενώ ένας άλλος μπήκε για έναν καναπέ που είδε στον κατάλογο και έφυγε με ένα σακουλάκι μανταλάκια –από αυτά τα πολύχρωμα για να κλείνεις τα σακουλάκια στην κουζίνα– και ένα μαξιλάρι που είχε πάνω έναν παγκόσμιο χάρτη.

Θα υπέθετε κανείς πως όλη αυτή η περιδίνηση και το ασταμάτητο πέρα-δώθε μάλλον προκαλούν μια κάποιου είδους εγκεφαλική δυσλειτουργία, με αποτέλεσμα να ψωνίζεις άλλα αντ’ άλλων. Δεν εξηγείται αλλιώς. Βέβαια, εγώ μάλλον έχω ανοσία στο συγκεκριμένο effect, αφού όσες φορές πήγα στα ΙΚΕΑ το μόνο που μου προκλήθηκε εντόνως ήταν η επιθυμία να ξαναφάω τα περιβόητα κεφτεδάκια τους. Ίσως πάλι να μην παθαίνω εγκεφαλική βλάβη γιατί δεν έχω εγκέφαλο, κι αυτό παίζει.

Τέσπα, χαζεύοντας ανάμεσα σε κάτι ηλίθιες κορνίζες που με το ζόρι κρατήθηκα να μην ξεράσω all over them γιατί ήταν τόσο μικρό-σπίτι-στο-λιβάδι style, φρου φρου κι αρώματα κι ιστορίες, είδα αυτό. Το είδα. Αυτό.

ΙΚΕΑ ξυπνητήρι

ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ. Συγκλονίστηκες, έτσι; Το ότι μου άρεσε είναι πολύ περίεργο, βέβαια, γιατί εμένα τα ρολόγια σε γενικές γραμμές δε μου αρέσουν, ιδίως αυτά τα αναλογικά με τα τικ τακ τικ τακ τικ τακ όλη την ώρα. Αλλά αυτό το συγκεκριμένο μου άρεσε γιατί (με λίγη φαντασία) θυμίζει τον Μίκυ Μάους.

Το λοιπόν, το πήρα και το έφερα σπίτι και το καλωσόρισα με μια σύντομη περιγραφή των καθηκόντων του. «Εδώ, σε αυτό το κομοδίνο θα είναι η θέση σου», του είπα, «και σκοπός σου είναι να χτυπάς κάθε πρωί στις 8:30 για να με ξυπνήσεις. Εντάξει;». Υπάκουσε αγόγγυστα με ένα λακωνικό μεν, σαφέστατο δε τικ τακ.

Το επόμενο πρωί έμοιαζε σαν όλα τα άλλα: λίγο προτού ξυπνήσω, τριγυρνούσα αεράτα, ανέμελα στα ονειρικά μονοπάτια του υποσυνειδήτου μου, που ήταν στολισμένα με μπουφέδες στις άκρες, γεμάτους με κρουασάν και κορν φλέικς. Στο πλευρό μου η Σακίρα, χάιδευε το χέρι μου, λέγοντας πόσο καλά έκανε που παράτησε τον ψηλό για χάρη μου.

Όταν. Ξαφνικά. Χτύπησε.

Φαντάσου… ότι για κάποιον παράξενο λόγο… έχεις βάλει το κεφάλι σου… μέσα σε μια κατσαρόλα. Και μέσα στην κατσαρόλα έχεις βάλει καλαμπόκι. Και το καλαμπόκι αρχίζει να σκάει και να γίνεται ποπ κορν.

Ωραία; Ωραία. Και τώρα φαντάσου πως όλοι αυτοί οι σπόροι καλαμποκιού που σκάνε είναι μεταλλικοί. Και όπως σκάνε χτυπάνε στα τοιχώματα της κατσαρόλας, ντινγκντινγκντινγκντινγκντινγκντινγκντινγκντινγκντινγκντινγκ, με αστραπιαία ταχύτητα.

Ε, αυτό λοιπόν είναι το ξυπνητήρι των ΙΚΕΑ.

Πετάχτηκα πάνω έντρομος, μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, περίπου όπως πετάγεσαι αν καθίσεις επάνω σε αναμμένο κάρβουνο (αν δεν το έχετε ήδη δοκιμάσει, να το κανονίσετε με φίλους, είναι μια αξέχαστη εμπειρία). Επειδή δεν είχα ακόμα συνειδητοποιήσει ότι έχω ξυπνητήρι κανονικό πια μέσα στο δωμάτιο και όχι μόνο των κινητών μου, τα έχασα ολότελα. Για κάποια δευτερόλεπτα κοιτούσα τριγύρω πανικόβλητος, προσπαθώντας να καταλάβω αν μας κάνουν πόλεμο οι Γερμανοί που δεν πληρώνουμε τις δόσεις.

Όταν καθάρισε επιτέλους το μυαλό μου, το μέχρι χθες αγαπημένο έργο τέχνης που κοσμούσε το κομοδίνο μου μετατράπηκε σε μισητό τέρας που έχουν μπει μέσα του ο Βελζεβούλ και όλα τα διαολεμένα νεφελίμ του Λιακόπουλου. Έπεσα πάνω του όπως θα έπεφτες με μια κουβέρτα να σκεπάσεις κάποιον που έχει πάρει φωτιά. Κατάφερα να το κάνω να σωπάσει, δεν ξέρω πώς, νομίζω όμως ότι ήμουν σχεδόν έτοιμος να ξεριζώσω το σφυράκι ανάμεσα στα κουδούνια και το μόνο που με συγκράτησε ήταν ότι το λυπήθηκα. Γιατί μου θυμίζει τον Μίκυ Μάους.

Κάπως έτσι ο Walt Disney έσωσε ένα ξυπνητήρι από βέβαιη ισοπέδωση μέχρις εξαϋλώσεως και του τελευταίου του ελατηρίου. Ένα ξυπνητήρι που ποτέ ξανά δε ρυθμίστηκε να με ξυπνήσει και που, όταν το βαρεθώ, έχω αποφασίσει να ακολουθήσω τα χνάρια του Frodo Baggins και να το πετάξω στις φλόγες του Mount of Doom, ώστε να μην υποφέρει άλλος θνητός.

 

Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Συγχωροχάρτι για Gay

Είναι γεγονός! Αδερφές και παλικάρια σώζουν την ψυχή τους μ’ ένα μόνο δημοσίευμα! Δόθηκε η έγκριση από “άνωθεν” και επιτέλους ...