Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ / “Ισχύς νόμου” του Jacques Derrida

“Ισχύς νόμου” του Jacques Derrida

Ισχύς νόµουΗ Ισχύς νόµου έχει την ισχύ µιας επιτοµής της ντερριντιανής φιλοσοφίας του δικαίου.

Πραγµατεύεται τη σχέση της αποδόµησης µε τη δικαιοσύνη, προβαίνοντας στη θεµελιακή διάκριση αλλά και διασύνδεση της δικαιοσύνης και του δικαίου, θεωρώντας την πρώτη ως µη αποδοµήσιµη και το δεύτερο ως αποδοµήσιµο. O Derridaαποδοµεί το κείµενο του Walter Benjamin «Προς την κριτική της βίας», αναδεικνύοντας την εγγενή σχέση της βίας µε το δίκαιο, και εποµένως µε την αυθεντία, την εξουσία, την κυριαρχία και δη την κρατικο-εθνική. Συνδετικός κρίκος των δύο κειµένων είναι η διάκριση µεταξύ δικαιοσύνης και δικαίου, η οποία συνδέει αλλά και διαχωρίζει ριζικά τις θέσεις των δύο φιλοσόφων.
Ο Derrida καταγγέλλει τον Benjamin επειδή επαγγέλλεται την πλήρη κατάλυση του δικαίου εν ονόµατι της δικαιοσύνης. Η κριτική του αφορά την κρίση του κοινοβουλευτισµού, την αστυνόµευση, τον πόλεµο και την ειρήνη, την επανάσταση, τη µεσσιανικότητα, το Άουσβιτς.
“Tυγχάνει όµως να διατείνεται το δίκαιο ότι ασκείται εν ονόµατι της δικαιοσύνης και η δικαιοσύνη να απαιτεί την εγκατάστασή της µέσα σε ένα δίκαιο που πρέπει να τίθεται εν έργω µε τη βία. H αποδόµηση βρίσκεται και µετατίθεται πάντοτε ανάµεσα στα δύο”
Jacques Derrida

ΙNFO:

O Jacques Derrida γεννήθηκε το 1930 στην Αλγερία. Από το 1960 δίδαξε Jacques Derridaφιλοσοφία στη Σορβόννη, από το 1965 στην Ecole Normale Superieure και από το 1983 στην Ecole des Hautes Etudes. Οι ιδέες του Ντεριντά απέσπασαν την προσοχή του κοινού για πρώτη φορά, όταν το 1965 δημοσιεύθηκαν δύο άρθρα του σε παρισινό έντυπο με τίτλο “Critique”, όπου ανέπτυσσε τη θεωρία του για τη φύση της γραφής και τα οποία αποτέλεσαν τη βάση για το πρώτο και διασημότερο βιβλίο του με τίτλο “Περί Γραμματολογίας” που εκδόθηκε το 1967. Το ίδιο διάστημα αρθρογραφούσε και στο γαλλικό αριστερό έντυπο “Tel Quel”. Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄70 “μοιράστηκε” μεταξύ Παρισιού και Νέας Υόρκης. Έχει διδάξει στα πανεπιστήμια του Τζον Χόπκινς, του Γέιλ και της Καλιφόρνια. Η απονομή τιμητικού διπλώματος στον Ντεριντά το 1992 από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στους κόλπους της ακαδημαϊκής κοινότητας. Ηταν τέτοια η διαμάχη που οι καθηγητές αναγκάστηκαν να θέσουν το ζήτημα σε ψηφοφορία. Ο Ντεριντά έγινε γνωστός αλλά και δέχθηκε επικρίσεις κυρίως για την ανάπτυξη, στα τέλη της δεκαετίας του 1960, μιας άλλης προσέγγισης των φιλοσοφικών κειμένων. Η λεγόμενη θεωρία της “αποδόμησης”, η οποία επικεντρώνεται στην ασάφεια και στην αντίφαση στο νόημα. Ο Ντεριντά φθάνει στο συμπέρασμα ότι τα γραπτά κείμενα αντιφάσκουν μεταξύ τους και πως η αποδόμηση αντιστέκεται στην τυραννία της εύκολης απάντησης. Είχε μετάσχει σε εκστρατείες για την προάσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών στη Γαλλία, είχε διαδηλώσει κατά του απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική και υπέρ των αντιφρονούντων στην κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία. Κυριότερα έργα του: “L’ Ecriture et la Difference” (1967), “La Voix et le Phenomene” (1967), “La Dissemination” (1972), “Positions” (1972), “L’ Archeologie du Frivole” (1973). Πέθανε μετά από μάχη με τον καρκίνο (που είχε διαγνωστεί ένα χρόνο πριν), στις 9 Οκτωβρίου του 2004, στα 74 του, σε νοσοκομείο του Παρισιού.
Rate this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

«Η μεγαλύτερη εφεύρεση: Η υπέροχη ιστορία της γραφής» της Silvia Ferrara

«Η μεγαλύτερη εφεύρεση: Η υπέροχη ιστορία της γραφής» της Silvia Ferrara

To βιβλίο αυτό είναι η ιστορία μιας εφεύρεσης που εξακολουθεί να περιβάλλεται από μυστήριο: της γραφής. Είναι σήμερα σχεδόν βέβαιο ...