Home / THINKDROPS / EDITORIAL / ΣΤΗΣ ΣΟΦΗΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ / Tα 15 πιο συγκλονιστικά Soundtracks (IMO)

Tα 15 πιο συγκλονιστικά Soundtracks (IMO)

Όταν σκεφτόμουν να γράψω για τα πιο epic OST, ένα φανταστικό πλασματάκι πάνω από το κεφάλι μου έκανε πολλή φασαρία βουίζοντας συνέχεια το εξής: “Μα ο καθένας έχει διαφορετικό τρόπο με τον οποίο κρίνει ως epic ένα soundtrack, είναι εντελώς υποκειμενικό. Μπορεί σε εσένα να δημιούργησε το Α συναίσθημα, αλλά κάποιος τρίτος να μην ένιωσε το παραμικρό τσίμπημα στη σκληρή του καρδιά. Δεν μπορείς να γράψεις για κάτι τέτοιο“.

Ένα άλλο φανταστικό πλασματάκι, όμως, διαφωνούσε και επέμενε: “Έχεις ολόκληρες playlist με OST, από τις οποίες η καθεμία έχει παίξει 213618 φορές στο headset σου, αλλά ακόμη ανατριχιάζεις στο άκουσμά τους. Γιατί δεν επιλέγεις τα καλυτερότερα κατ ‘εσέ;

Ξεκίνησα, λοιπόν, από ένα μεγάλο pool με λίστες και, μετά από πολλές λούπες αφαίρεσης, προέκυψαν 15 υπερ-δημιουργίες (κατά την άποψή μου πάντα). Οι περισσότερες -αν όχι όλες- είναι πολύ γνωστές, ίσως και mainstream. Αλλά αναφέρομαι σε ταινίες, σειρές ή παιχνίδια που μέχρι και σήμερα θεωρούνται υπερπαραγωγές, άρα η επιλογή των περισσότερων, έτσι κι αλλιώς, συγκλίνει στα πιο δημοφιλή ακούσματα (ή σε εκείνα που είναι βραβευμένα και μπορώ να μιλήσω με αποδείξεις).

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτό είναι ένα άρθρο που διαβάζεται αποκλειστικά φορώντας ένα καλό σετ ακουστικών.

1) Πριν προλάβεις να σχολιάσεις, γνωρίζω ήδη ότι θα μπορούσα να επιλέξω άπειρα soundtracks από παιχνίδια (έχω και άλλα δύο παρακάτω, εξίσου αρχαία). Λίγο ότι έχω μείνει πίσω στο gaming, λίγο ότι επηρεάζομαι από το trailer (κακό πράγμα η εικόνα μερικές φορές) τόσο ώστε να θέλω να κατεβάσω τις κουμπούρες από το πατάρι, δικαιολογούμαι ως ένα ικανοποιητό βαθμό που το θεωρώ ακόμη top.

2) Αυτό είναι του ’14. Πρόσφατο. Θα μπορούσα να βλέπω την ταινία ξανά και ξανά μόνο για να ακούω το score. Εντάξει, πλάκα κάνω. Για να χαζεύω τον Κιάνου θα το έβλεπα.

3) Steve Jablonsky. Συγκλονιστική μουσική, συγκλονιστική σκηνή.

4) Το συγκεκριμένο soundtrack έχει την ιδιαιτερότητα ότι σου μεταδίδει ακριβώς την ίδια αίσθηση με αυτό που -μάλλον- βιώνουν και νιώθουν οι χαρακτήρες της ταινίας. Όταν το ακούω, χωρίς να βλέπω αντίστοιχα αποσπάσματα, αμέσως σχηματίζονται στο μυαλό μου εικόνες από αποστολές στο διάστημα και διαστρικά ταξίδια. Αυτό σημαίνει αναμφίβολα ότι έχει πετύχει το στόχο του ως soundtrack.

5) Το είχα σχολιάσει όταν είδα την ταινία, πριν λίγο καιρό. Είμαι εντελώς και παντελώς και καθέτως και οριζοντίως (σταματάω) σίγουρη ότι θα είναι υποψήφιο για Academy Award. Εδώ θα είμαστε, να τα ξαναπούμε.

6) Έλα, πολύ άργησε το δεύτερο παιχνίδι. Ανατριχιαστικά φωνητικά, τρομερή σύνθεση. Μiα εξαιρετική προσθήκη σε ένα παιχνίδι με φοβερά γραφικά και storyline.

7) Η πιο διάσημη εισαγωγή παιχνιδιού όλων των εποχών (εξαιρείται το FIFA 98). Νοσταλγία, τίποτα άλλο.

8) ΦΥΣΙΚΑ. ΔΕ. ΘΑ. ΜΠΟΡΟΥΣΕ. ΝΑ. ΛΕΙΠΕΙ. Ο. ΑΡΧΟΝΤΑΣ. ΑΠΟ. ΔΙΚΗ. ΜΟΥ. ΛΙΣΤΑ.

9) Όποιος δεν έκλαψε ή έστω συγκινήθηκε στη σκηνή της εκτέλεσης της νύφης του Wallace, αλλά και των βασανιστηρίων που υπέφερε ο ίδιος μέχρι να πεθάνει στην τελευταία σκηνή, είναι επισήμως αναίσθητος και του απαγορεύω ρητά να συνεχίσει να διαβάζει το άρθρο.

10) Το ίδιο ισχύει και εδώ. Αν αυτή η μουσική δε σε προκαλεί να κλείσεις τα μάτια, να δημιουργήσεις εικόνες ή απλά να καθαρίσεις το μυαλό σου από αυτές που υπάρχουν ήδη μέσα, κάτι δεν πάει καλά με σένα. Είναι σοβαρό, να το κοιτάξεις.

11)  Ένα αξέχαστο soundtrack που συνοδεύει ιδανικά κάθε σκηνή με αποκορύφωμα τη μονομαχία του Αχιλλέα με τον Έκτορα. Κάθε, μα ΚΑΘΕ φορά εύχομαι να έχει άλλη έκβαση η ιστορία, να δώσουν τα χέρια σα δύο μεγάλα παιδιά, για παράδειγμα, και να τελειώσει εκεί. Όμως η ταινία δε μου κάνει το χατίρι και ο Μπραντ Πιτ σκοτώνει τον αγαπημένο μου Έρικ Μπάνα. Κλάμα.

12) Ο Μπαντέρας, μοιραίος πρώην εκτελεστής και πληγωμένος από μια χαμένη (βασικά πεθαμένη) αγάπη, αυτή τη φορά με τη Σάλμα Χάγιεκ, επιστρέφει ως εκδικητής, όπως αρμόζει σε κάθε μεξικανική ταινία που σέβεται τον εαυτό της, με το El Mariachi να χαρίζει με επιτυχία την απαραίτητη δραματική ατμόσφαιρα στην ιστορία του.

13) Μια από τις πιο συγκινητικές συνθέσεις που ακούστηκαν σε όλους τους κύκλους του Lost. Ακόμη μου δημιουργεί το ίδιο συναίσθημα με τότε που το είδα πρώτη φορά (και 2η και 3η).

14) Παίζει να ανατριχιάζω πριν πατήσω το play και μόνο στη σκέψη. Η στιγμή, λίγο πριν την εκτέλεση των πειρατών, που τραγουδούν όλοι μαζί. 1:40. OH GOD.

15) Ψυχοπλάκωμα και ανατριχίλα. Από τη φωνή της Lisa Gerrard, τη μουσική των Dead Can Dance, αλλά και από την τελευταία σκηνή του The Mist, με ένα από τα πιο unexpected plot twists σε sci-fi ταινία.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*