Home / THINKDROPS / ΜΟΥΣΙΚΗ / ΚΡΙΤΙΚΕΣ / Coldplay – A Head Full of Dreams (review)

Coldplay – A Head Full of Dreams (review)

A head full of thoughts

Coldplay - A Head Full of Dreams

Στην αρχή, οι Coldplay μου άρεσαν. Κι όταν λέω “στην αρχή”, εννοώ τους δύο πρώτους δίσκους: το Parachutes του 2000 και το A Rush of Blood to the Head του 2002. Εντάξει, ίσως και το X&Y (2005) να είχε κάποιες ωραίες μουσικές στιγμές. Ακολούθησαν, όμως, τα μετριότατα Viva la Vida or Death and All His Friends (2008) και Mylo Xyloto (2011). Και σα να μη μας έφταναν αυτά, η μπάντα από την Αγγλία αποφάσισε το 2014 να κυκλοφορήσει και αυτό το παντελώς αδιάφορο, κλαψιάρικο Ghost Stories για να μας αποτελειώσει. Μάλλον θα σκέφτηκαν, “είσαι που είσαι στα πατώματα απογοητευμένος, πιάνοντας το κεφάλι σου και αναλογιζόμενος πού πήγαν οι παλιοί, καλοί Coldplay, ας σου δώσουμε τη χαριστική βολή”.

Αλλά ας έρθουμε στο σήμερα.

Το A Head Full of Dreams ξεκινάει με το ομώνυμο κομμάτι. Ηλεκτρονικά στοιχεία, πολλά εφέ, delays. Δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι το τραγούδι που θα σε κάνει να το τραγουδήσεις, σε καμία περίπτωση, όσο κι αν είναι φορτωμένο με πολλά, προβλέψιμα “oooh ooooooh”, από αυτά που μας έχουν συνηθίσει οι Coldplay. Το Birds που έπεται έχει γρήγορο ρυθμό, μπόλικο echo-delay, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν ενθουσιάζει κανέναν.

Και πάμε στο Hymn for the Weekend, στο οποίο θα ακούσεις μια γνώριμη γυναικεία φωνή από την αρχή κιόλας: ναι, είναι η Beyoncé. Η γνωστή. Θα μου πεις, τι δουλειά έχει η Beyoncé σε τραγούδι των Coldplay; Ξέρω κι εγώ; Μάλλον θα έχει. Εμένα οι συνεργασίες δε μου λένε κάτι, αυτό που μετράει είναι το τελικό αποτέλεσμα. Και από το συγκεκριμένο έμεινα εντελώς ασυγκίνητος.

Το Everglow ξεκινάει με μια όμορφη εισαγωγή σε πιάνο, που σου δείχνει εξαρχής τι θα είναι το τραγούδι: μια χαλαρή μπαλάντα, ανάλαφρη, αλλά όχι αναγκαστικά κακή. Εμένα μου άρεσε, χωρίς όμως να με ενθουσιάσει. Το Adventure of a Lifetime επίσης μου άρεσε για το funky στιλ του. Το μπάσο είναι πολύ ενδιαφέρον, άκου το. Είναι ένα κομμάτι που σε προκαλεί να κουνηθείς στο ρυθμό του και μάλλον το καταφέρνει. Το Fun είναι ένα εντελώς “Coldplay” κομμάτι (αν αφήσουμε έξω τους δύο πρώτους δίσκους), απλό στη σύλληψη, με δουλεμένο ήχο και πιασάρικο ρεφρέν. Το Kaleidoscope είναι ένα μικρό, βαρετό διάλειμμα δίχως λόγο ύπαρξης σε αυτόν το μάταιο κόσμο, το Army of One από την άλλη μεριά τα καταφέρνει να έχει λόγο ύπαρξης, παρόλο που δε σε συνεπαίρνει. Το Amazing Day έχει αυτό το σταθερό, μονότονο, αργό ρυθμό από την αρχή ως το τέλος, που –παρά τη γενναία εισβολή εγχόρδων μετά το β’ μισό του– δεν καταφέρνει να σταματήσει το χασμουρητό. Τα τύμπανα ακούγονται τόσο άσχημα για περισσότερα από 4 λεπτά, που τελικά θέλεις να κάνεις μασάζ στα αφτιά σου για να τα καθησυχάσεις και να μη σηκωθούν να φύγουν από το κεφάλι σου. Το Up&Up σχεδόν σε σώζει από το facepalm, προσφέροντας μια χαλαρωτική δόση ενδιαφέρουσας μουσικής. Ίσως και να το άκουγα, φαντάσου, αν για κάποιο λόγο είχαν σβηστεί όλα τα υπόλοιπα τραγούδια από το MP3 player μου. Θα το άντεχα. Κι αυτό είναι μια γενναία φιλοφρόνηση.

Διάβασα διάφορες κριτικές, άλλες το θεωρούν μέτριο άλμπουμ, αρκετές το θεωρούν εξαιρετικό και κάποιες το θεωρούν πολύ κακό. Εγώ το βρίσκω μέτριο. Και, προσπαθώντας να καταλάβω τι είναι αυτό που δε μου αρέσει πια στους Coldplay, καταλήγω σε διάφορα συμπεράσματα. Καταρχάς, δεν είναι πια καθόλου rock. Μα καθόλου. Δε λέω ότι ήταν ροκάδες, pop έπαιζαν οι άνθρωποι εξαρχής. Είχαν όμως στοιχεία rock σε σημεία εδώ κι εκεί, που έδιναν την απαραίτητη δυναμική. Έπειτα, αυτό που λείπει πλέον από τα τραγούδια των Coldplay είναι το στοιχείο της έκπληξης. Θυμάσαι την ωραία αλλαγή στο Politik (ανατριχίλα); Ή το γύρισμα του κομματιού στο Fix you; Πού πήγαν αυτά; Είναι τόσο απελπιστικά προβλέψιμες πια οι δημιουργίες του συγκροτήματος, που αναρωτιέσαι αν υπάρχει επιστροφή. Τρίτον, οι συνήθως αδύναμες συνθέσεις είναι ανήμπορες να σε κρατήσουν. Θυμάσαι τη μελωδία του Clocks, του Trouble, του The Scientist; Τη διαφορετικότητα του Don’t Panic; Κι εγώ τα θυμάμαι και στεναχωριέμαι…

Ο Chris Martin, ο Jonny Buckland, ο Guy Berryman και ο Will Champion προσπάθησαν και κάτι κατάφεραν, είναι η αλήθεια. Μόνο που αυτό το “κάτι” δεν είναι αρκετό.

Coldplay – A Head Full of Dreams (review)
5 (100%) 2 votes
A head full of thoughts Στην αρχή, οι Coldplay μου άρεσαν. Κι όταν λέω "στην αρχή", εννοώ τους δύο πρώτους δίσκους: το Parachutes του 2000 και το A Rush of Blood to the Head του 2002. Εντάξει, ίσως και το X&Y (2005) να είχε κάποιες ωραίες μουσικές στιγμές. Ακολούθησαν, όμως, τα μετριότατα Viva la Vida or Death and All His Friends (2008) και Mylo Xyloto (2011). Και σα να μη μας έφταναν αυτά, η μπάντα από την Αγγλία αποφάσισε το 2014 να κυκλοφορήσει και αυτό το παντελώς αδιάφορο, κλαψιάρικο Ghost Stories για να μας αποτελειώσει. Μάλλον θα σκέφτηκαν, "είσαι που…

Review Overview

Βαθμολογία - 6.3

6.3

Summary : Ένας μέτριος δίσκος, που δυστυχώς δεν έχει να πει και πολλά. Ενδείκνυται για ανάλαφρες ακροάσεις.

User Rating: Be the first one !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Joy Division - Unknown Pleasures

Joy Division – “Unknown Pleasures”: Η ιστορία ενός εξωφύλλου που έγινε σύμβολο

Το album Unknown Pleasures του 1979 κυκλοφόρησε με ένα πολύ ιδιαίτερο εξώφυλλο, που έμελλε να καταστεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στην ιστορία της μουσικής.