Home / THINKDROPS / CINEMA / Δυνατές γυναίκες στην οθόνη που είναι υποτιμημένες
sansastark

Δυνατές γυναίκες στην οθόνη που είναι υποτιμημένες

Από το 1 μέχρι το Skyler White, πόσο σου τη δίνουν αυτοί οι χαρακτήρες;

Πρόσφατα είδα το Trainwreck, την καινούρια ταινία της Amy Schumer η οποία ασχολείται με μια γυναίκα που είναι κοντά στα 30, δεν πιστεύει στην μονογαμία και δουλεύει σε ένα περιοδικό που απευθύνεται σε άντρες (τύπου buzzfeed άρθρα αλλά με αντρικό κοινό). Βλέποντας την ταινία με έκανε να αναρωτηθώ, γιατί οι γυναίκες στην οθόνη (είτε μικρή,είτε μεγάλη) πρέπει να συμπεριφέρονται σαν άντρες ώστε να θεωρούνται ανεξάρτητες.

Έτσι, αποφάσισα να ψάξω και να βρω γυναίκες στην οθόνη που είναι δυνατές, ανεξάρτητες, θηλυκές και… ελαφρώς σπαστικές σύμφωνα με την γενική γνώμη.

Υπενθύμιση: δεν πρόκεται να δεις χαρακτήρες γνωστούς για την δύναμη και την φεμινιστική τους πλευρά, όπως η Liz Lemon, η Leslie Knope, η Meredith Grey και λοιπά. Θα διαβάσεις για χαρακτήρες που είναι δυνατοί, αλλά είναι βαθιά υποτιμημένοι από το κοινό τους.

  1. Jessica Day – New Girl

jessica day

H γλυκιά Jess, εμφανίζεται ως άβγαλτο κοριτσάκι σε απάντηση αγγελίας στο craigslist, μετά από ένα φιάσκο απιστίας με τον επί 6 χρόνια φίλο της. Γυαλάκια; Ναι. Μακριά, καστανά μαλλιά που προσδίδουν γλυκύτητα και ανεμελιά; Ναι. Τα πιο χαριτωμένα φορέματα στην ιστορία της τηλεόρασης; Φακιν ναι. Α, και τραγουδάει στον εαυτό της. Συνέχεια.

Οποιοσδήποτε δει αυτήν την εικόνα, θεωρεί ότι η Jess είναι girls’ girl, σιγά μην είναι φεμινίστρια και δυνατή και σπουδαία. Είναι απλά ένα κοριτσάκι. Είναι awkward και geeky και είναι στο πιο κοριτσίστικο επάγγελμα μετά το fashion blogger (αν είναι επάγγελμα;): δασκάλα.

Όχι απλά είναι σπουδαία γυναικεία φιγούρα για όλες τις γυναίκες εκεί έξω, δεν ζητάει και συγνώμη για αυτό. Είναι θηλυκή και γλυκιά όσο καμία άλλη, και της αρέσει. Είναι δυνατή και δεν αλλάζει για κανέναν όμως. Είναι σπουδαία φίλη, ζει με τρεις άντρες και δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι είναι όμορφοι τύποι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλει να βρεθεί από κάτω τους. Αντιθέτως. Η Jess είναι προσωπικό είδωλο (εντάξει, μετά την Tina Fey και την Amy Poehler που στο κάτω κάτω είναι και υπαρκτά πρόσωπα) γιατί δεν προσπαθεί σκληρά να αποδείξει αυτό που είναι. Δεν χρειάζεται τέτοιου είδους επιβεβαίωση. Αγαπάει δυνατά, πλέκει, τρελαίνεται για DIY και μπορεί να είναι σέξι και nerdy AF, ανάλογα με την περίσταση. Είναι τρισδιάστατη, περίπλοκη και ενδιαφέρουσα. Δεν μασάει να πει αυτό που σκέφτεται και κάνει τα πάντα για να βοηθήσει τους φίλους της και τις γάτες της γειτονιάς. Είναι όλες μας. Και το κάνει επιτυχημένα, με χάρη και τσαχπινιά αλλά και με αξιοπρέπεια και σεβασμό προς άλλες γυναίκες. Επιτυχημένη στην δουλειά της, με μεγάλο πάθος για την διδασκαλία και χωρίς να διστάζει να ζητήσει βοήθεια όταν την χρειάζεται, δεν εγκαταλείπει εύκολα ούτε σχέσεις, ούτε ανθρώπους, αλλά και ούτε τα όνειρα της.

Θεωρείται σπαστικιά επειδή είναι η Zooey Deschanel στον ρόλο, και επειδή είναι ένας φωνακλάς, παράξενος χαρακτήρας που φαίνεται μη ρεαλιστικός. Όμως διαφωνώ με τα παραπάνω και τείνω να πιστεύω ότι μέσα στην Jessica Day κρύβεται λίγο από όλες τις γυναίκες του σήμερα, όπως θα θέλαμε να ήμασταν και δεν τολμάμε, ή λόγω συνθηκών, δεν μπορούμε. Με λίγα λόγια, αποτελεί έμπνευση.

 

  1. Hannah Horvath – Girls

hannah horvath

Η Hannah της Lena Dunham, είναι ίσως από τους πιο μισητούς χαρακτήρες στην τηλεόραση. Η αλήθεια είναι πως είναι δύσκολο να συμπαθήσεις έναν χαρακτήρα που είναι τόσο μη απολογητικός για τα λάθη του και ταυτόχρονα τόσο, μα τόσο χιψτερ. Παρόλα αυτά, είναι από τους πιο δυνατούς χαρακτήρες στην τηλεόραση, πρωταρχικά για τον τρόπο που η Dunham χειρίζεται το σώμα της στην σειρά.

Η Hannah είναι υπέρβαρη, με την απλή έννοια της λέξης: έχει παραπανίσια κιλά. Αντί όμως να κρύβεται , να μισεί τον εαυτό της, να κλαίει ή να κάνει εξαντλητικές δίαιτες, βλέπεις στον χαρακτήρα της μια τεράστια αυτοπεποίθηση χιλίων καρδιναλίων και μια πλήρης αδιαφορία για την εντύπωση που δίνει στους άλλους. Είναι τόσο σίγουρη για τον εαυτό της που ακόμα και όταν όλα πάνε στραβά, δεν πτοείται και δεν δίνει σημασία σε έννοιες όπως λεφτά, αγόρια, τούρτα στις 3 το πρωί. Αυτό είναι το πρώτο και πιο σημαντικό μάθημα που μας προσφέρει η Hannah σε έναν κόσμο που μας ωθεί στο να έχουμε μόνο αμφιβολίες για τον εαυτό μας, την εικόνα που δίνουμε στους άλλους και το «φαίνεσθαι» σε όλες του τις εκφάνσεις.

Σε μια δεύτερη κλίμακα, η Hannah έχει τις ίδιες πιέσεις που δεχόμαστε όλοι μας (ή τουλάχιστον σε ένα μικρότερο βαθμό μιας και δε ξέρω κανέναν φοιτητή που δεν τον στηρίζουν οι γονείς του οικονομικά): αποφοίτησε, βρες δουλειά, μεγάλωσε, ζήσε. Ακούγεται εύκολο, σαν επίπεδα μιας πίστας που πρέπει να περάσεις. Όμως η Hannah μέσα από τις αποφάσεις, τα λάθη και τις δυσκολίες της, μας δείχνει πως ο δρόμος δεν είναι μια ευθεία και υπάρχουν παραπάνω από ένας τρόποι για να φτάσεις στον στόχο. Αρκεί να ξέρεις τον στόχο. Και επιπλέον, μας λέει ότι είναι εντάξει να ψάχνεσαι, ακόμα και αν είσαι ήδη 25. Παίρνει υποτροφία σε μια σχολή για creative writing, και αποφασίζει ότι δεν είναι για αυτήν εν τέλει. Είναι οκ να κάνεις πίσω, απλά πρέπει να ζήσεις με τις συνέπειες των αποφάσεων σου.

Μέσα στο χάος της Νέας Υόρκης –ένα ανεπανάληπτο χάος που δεν συγκρίνεται με καμιά πόλη στην Ελλάδα- επιβιώνει ως 20-something με όλα τα skills που έχει, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπει ή να χάνει το κίνητρο της. Και αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να λυτρωθεί ο χαρακτήρας της από «σπαστικός» και «ακραιός», και να γίνει «θαυμαστός» και «όμορφος».

 

  1. Sansa Stark – Game of Thrones

sansa stark

Ήθελα να μιλήσω για την Sansa εδώ και καιρό. Συγκεκριμένα, από εκείνη την ιδιαίτερη στιγμή για την οποία το Game of Thrones κατακρίθηκε: τον βιασμό της από τον Ramsay Bolton.

Ας σταθούμε σε αυτό για λίγο. Ο βιασμός της Sansa, πέραν του ότι δεν ήταν τόσο βάρβαρος όσο νιώθουμε (οι λόγοι που μας σοκάρει είναι άλλοι, θα ασχοληθώ σε λίγο), θεωρούταν και θεωρείται ακόμα κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Είναι παντρεμένη; Ναι. Είναι η πρώτη νύχτα του γάμου; Ναι. Ε, τότε, ποιο είναι το πρόβλημα; Ο Ramsay παίρνει αυτό που «δικαιωματικά του ανήκει» σε μια κοινωνία που δεν μπορεί εύκολα να δεχτεί ότι μια παντρεμένη γυναίκα έχει το δικαίωμα να πει «όχι» στον άντρα της. Σε οποιαδήποτε άλλη κατάσταση –και στην περίπτωση που δεν γνωρίζαμε την Sansa από την πρώτη σεζόν ως έφηβη ονειροπόλα πριγκίπισσα- δεν θα σοκαριζόμασταν. Ναι, θα μας κακοφαινόταν. Πιθανότατα θα το λέγαμε βιασμό, αλλά δεν θα ισχυριζόμασταν «αχρείαστη σεξουαλική βία» και «σοκαριστικές σκηνές for effect» από την πλευρά των σεναριογράφων.

Να θυμηθούμε ότι ο βιασμός έλαβε μέρος off screen και το κοντινό πλάνο ήταν στο πρόσωπο του Theon/Reek. Ως γυναίκα με προβληματίζει το γεγονός ότι ο βιασμός μιας –στην σειρά- ανήλικης κοπέλας από έναν απαίσιο άνθρωπο έπρεπε να είναι ψυχολογική βία για έναν αρσενικό χαρακτήρα στην σειρά και σημείο καμπής για τον δικό του χαρακτήρα, παρά για την ίδια την Sansa. Ως γυναίκα, επίσης με προβληματίζει το γεγονός ότι ο βιασμός της Sansa, έλαβε τέτοια ανταπόκριση και γενική κατακραυγή από όλα τα φύλα, ως κάτι αποτρόπαιο και εγκληματικό, ενώ την ίδια στιγμή ένα τρομακτικό ποσοστό γυναικών εκεί έξω δέχεται να κάνει σεξ με το ταίρι της «για να κάνει το ψυχικό, παρότι δεν το θέλει εκείνη την στιγμή» και ένα εξίσου μεγάλο ποσοστό αντρών δεν μπορεί να καταλάβει την έννοια την συγκατάβασης ως κάτι περισσότερο από το «είμαστε σε σχέση, άρα γιατί να μην θέλεις να κάνεις σεξ μαζί μου;». Και αυτό, φυσικά, δεν θεωρείται βιασμός. Ως ένα βαθμό όμως, είναι.

Γυρίζοντας πίσω στο θέμα, το ουσιαστικό πρόβλημα μας με την Sansa έγκειται στο ότι ήταν ένας τρομερά αντιπαθής χαρακτήρας για τον οποίο μόνο ένα πολύ μικρό κοινό (και των δύο φύλων) έδειχνε συμπαράσταση, μέχρι που ήρθε ο Bolton στη ζωή της. Προσωπικά, η Sansa πάντα υπήρξε από τους πιο συμπαθείς χαρακτήρες για εμένα, επειδή η ζωή της είναι ίσως η πιο φυσιολογική σε έναν παραλληλισμό με το σήμερα. Έφηβη με όνειρα για σπουδαίο γάμο και μια καλή ζωή ως μητέρα και βασίλισσα. Όνειρα με τα οποία γαλουχήθηκε από μωρό, μιας και για αυτό την προόριζαν οι γονείς της. Πώς περιμένει κανείς να αντιδράσει διαφορετικά; Αντιθέτως, καθώς η πλοκή εξελισσόταν αυτό που έβλεπα στην Sansa είναι η ωρίμανση, η εγκατάλειψη των ονείρων που είχαν άλλοι για αυτήν και η ανάγκη να φροντίσει τον εαυτό της. Ακούγονται γνωστά μοτίβα; Ελπίζω, καθώς λέγεται εφηβεία και το περνάμε όλοι μας, ανεξαιρέτως του φύλου. Απλά η Sansa τυχαίνει να είναι γυναίκα, και τυχαίνει να ζει σε ένα μεσαιωνικό περιβάλλον, και γι’ αυτό την καταδικάζουμε ως «αφελή» και «σπαστικιά» και «μαμμόθρεφτη» και «καλά να πάθει η ηλίθια». Μέχρι τον βιασμό, πάντα. Μετά την λυπόμαστε.

Η ωρίμανση της Sansa είναι ίσως η πιο ουσιώδης πλοκή του Game of Thrones, καθώς αναγκάζεται να αφήσει πίσω της την «εύκολη ζωή» του Winterfell, και μαθαίνει σιγά σιγά να φροντίζει τον εαυτό της. Δέχτηκε κακές συμβουλές, έκανε κακές επιλογές που την οδήγησαν στα τεκταινόμενα της πέμπτης σεζόν. Πώς μπορείς να την κατηγορείς για αυτό; She got played like a fiddle. A Littlefiddle. Δεν είναι η πρώτη της οικογένειας της. Προσπαθεί όμως να βγει από την κατάσταση που βρέθηκε ζητώντας βοήθεια, έστω και ανέλπιστα. Και αντί να την επαινούμε για την δύναμη του χαρακτήρα της –ειδικά με τα όσα έχει περάσει- την κράζουμε και βρίσκουμε τις σκηνές της «βαρετές».

Μπορεί να μην είναι η δυναμική Daenerys (η οποία επίσης βιάστηκε στο πρώτο επεισόδιο αν θυμάστε), ούτε η έξυπνη Cersei και ούτε καν η ανεξάρτητη αδερφή της Arya, αλλά είναι ο average user του Westeros, και αποτελεί μια από τις πιο δυναμικές εξελικτικές πλοκές της σειράς, δεδομένων των καταστάσεων που βρίσκεται και το νεαρό της ηλικίας της.

Αφήνοντας πίσω τα ιδεώδη άλλων για το σώμα, το πνεύμα και την τύχη της, προσπαθώντας να βρει μόνη της την θέση της στον διεστραμμένο κόσμο που ζει και μαθαίνοντας να εμπιστεύεται τον εαυτό της και όχι ότι της λένε οι άλλοι, είτε είναι γονείς, είτε μέντορες, είτε αγαπητικοί, είναι ένας δυνατός χαρακτήρας που έχει υποστεί πολλά, με μεγάλη αντοχή και αξιοπρέπεια. Δεν αφήνει τον κατ’ επανάληψη βιασμό της να την νικήσει και είναι εν τέλει η καταληκτική δύναμη που πείθει τον Theon να βγει από τον υποτακτικό του λήθαργο.

Οπότε μήπως να το ξανασκεφτούμε, γιατί μισούμε την Sansa;

  1. Joan Holloway – Mad Men

joan holloway

Για την Joan έχω ξαναμιλήσει σε άρθρο σχετικά με τους χαρακτήρες του Mad Men. Η γενικότερη αντίληψη είναι ότι είναι κοκκινομάλλα bombshell που κοιμήθηκε με αρκετούς για να είναι εκεί που βρίσκεται στο τέλος της σειράς και η συμπεριφορά που λαμβάνει στην McCann-Erickson της αξίζει, με βάση αυτά που έχει κάνει. Να θυμηθούμε ότι είχε σχέσεις με διάφορους στο γραφείο, βασικότερα με τον Roger Sterling –με τον οποίο απέκτησαν και παιδί- αλλά και με ένα μέλος της Mercedes, αφού παρακινήθηκε από όλα τα μέλη της εταιρείας του Don συμπεριλαμβανομένου του Roger (εκτός από τον Don), για να «κλείσει» το account. Και αυτό είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι των όσων έχει υποστεί.

Η Joan θεωρείται από κριτικούς και ειδικούς ως «η παλιά σχολή» της δεκαετίας του 60. Ξεκίνησε ως γραμματέας, κοιμήθηκε με το αφεντικό της, ουσιαστικά έχει καθήκοντα babysitting των «συναισθηματικών γυναικών» στο γραφείο αλλά και τον παλιμπαιδισμών των executives –μέχρι να γίνει και αυτή executive, αν και μετά δεν αλλάζει τρομερά ο ρόλος της. Ουσιαστικά, ένα job description κομμένο και ραμμένο για μια ικανή, έξυπνη, δυνατή γυναίκα. Έξυπνη μεν, αλλά γυναίκα.

Αυτό που δεν γίνεται κατανοητό για άλλη μια φορά, είναι τα κοινωνικοπολιτικά στοιχεία της εποχής στην οποία είναι τοποθετημένο το Mad Men: μια εποχή γεμάτη σεξισμό, όπου οι γυναίκες γνωρίζουν ότι ερεθίζουν τους άντρες στο γραφείο με την εμφάνιση τους, και αυτό δεν είναι και μεγάλη υπόθεση. Μια εποχή όπου το HR είναι άγνωστος όρος, πόσο μάλλον ολόκληρος τομέας σε μια εταιρεία και οι μηνύσεις για σεξουαλική παρενόχληση αποτελούν ανέκδοτο. Μέσα σε αυτήν την εποχή, η Joan καταφέρνει να επιπλεύσει και να ανελιχθεί. Ωριμάζει σεζόν με τη σεζόν και αντιμετωπίζει τις ίδιες δυσκολίες όπως όλες οι εργάσιμες γυναίκες μετά τα 30, απλά σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό λόγω της κοινωνικής κατακραυγής που δεν ήταν τόσο διακριτική όσο στις μέρες μας.

Παντρεύεται από πίεση, βιάζεται από τον άντρα της μέσα στο γραφείο της εταιρείας (βλ. Sansa και την έννοια της συγκατάβασης) και κάνει παιδί γιατί «ο χρόνος κυλάει και οι ευκαιρίες κλείνουν μία μία σαν πόρτες σε ανεμώδη νύχτα.» Δύσκολοι καιροί.

Παρόλα αυτά, δεν αφήνει ποτέ τον εαυτό της να λυγίσει, παλεύει για  τα όνειρα και τα πάθη της, μαθαίνει να ελίσσεται μέσα σε ένα χώρο που την βλέπει ως αντικείμενο του σεξ και –γιατί όχι- το χρησιμοποιεί υπέρ της. Παραπάνω από αυτό, γίνεται σύμβουλος και μέντορας των άλλων κοριτσιών, και κυρίως της Peggy, με τις σκληρές, ρηχές συμβουλές τις στο πρώτο επεισόδιο να δίνουν την θέση τους σε ουσιώδεις συζητήσεις και υποστήριξη. Η γυναικεία αλληλεγγύη είναι κάτι που πολύ σπάνια έχει χώρο στην τηλεόραση, και όμως, η Joan αποτελεί φωτεινό παράδειγμα αυτής και με έναν ακόμα τρόπο μας αποδεικνύει την μεγαλειότητα του χαρακτήρα της ως γυναίκα στο εργάσιμο περιβάλλον των 60ς.

Στο τέλος, ανοίγει δική της εταιρεία πράγμα που δικαιώνει το σκληρό της έργο.  Ναι, αδικείται χρηματικά από την McCann-Erickson, αλλά αυτό συμβαίνει ακόμα και σήμερα. Αντί να κρύβεται στο δωμάτιο της και να χτυπιέται για την αδικία του κόσμου, κάνει ότι καλύτερο μπορεί με αυτά που τις δίνονται και δεν εγκαταλείπει ποτέ.

Δύναμη.

 

  1. Penny – The Big Bang Theory

penny

Ένας χαρακτήρας που δεν είχε καν επίθετο μέχρι που παντρεύτηκε. Ξεκίνησε ως ξανθιά σεξοβόμβα, ηθοποιός που απλά λειτουργούσε ως eye candy για το geeky κοινό της σειράς και ομολογουμένως, μπορεί να μην την θεωρούμε σπαστικιά, αλλά χωρίς αμφιβολία θα την χαρακτηρίζαμε «χαζή». Και αυτό επειδή δεν έχει καμία ελπίδα δίπλα σε 3 αστροφυσικούς και τον Wolowitz.

Ο τρόπος με τον οποίο υποτιμήθηκε η Penny, πέρα από το ότι δεν έχει καν επίθετο, είναι ότι για καιρό λειτουργούσε ως η πλατφόρμα για να πετάξει ο Sheldon την ατάκα του και η ανακούφιση των δύσκολων όρων φυσικής με βυζγιά. Ο τρόπος με τον οποίο λυτρώθηκε από αυτήν την άθλια εικόνα είναι ο εξής: παραμένει η γλυκιά, περιπετειώδης ξανθιά με χιούμορ και αγάπη για το αλκοόλ, αλλά δεν είναι πια αγωνιζόμενη ηθοποιός που προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζην και ζει παρασιτικά από τους καταξιωμένους γείτονες της (με τον ένα από τους οποίους κάνει σεξ και πλέον είναι παντρεμένη μαζί του).

Θέλει πολύ κουράγιο, εσωτερικό αγώνα και συνειδητοποίηση να αφήσεις ένα όνειρο που είχες καιρό, για κάτι πιο ρεαλιστικό και εφικτό. Το να θέλεις να γίνεις ηθοποιός αλλά να μη σου βγαίνει, είναι το αντίστοιχο με το να θες να γίνεις συγγραφέας αλλά να μην έχεις ταλέντο να γράψεις (γκουχ Caroline γκουχ) και γενικότερα, ανήκει στην κατηγορία της «γκλαμουράτης» ζωής που όλοι ονειρευόμαστε ως εύκολη, πλουσιοπάροχη και διασκεδαστική, και όλοι θα θέλαμε να έχουμε. Η αποποίηση αυτού, μετά από τίμια προσπάθεια ετών, δεν είναι εύκολο πράγμα, καθώς προϋποθέτει εσωτερική ενδοσκόπηση και επαναπροσδιορισμό των στόχων της ζωής σου. Με δυο λόγια: θέλει δύναμη.

Ίσως είναι κάτι που έχεις νιώσει, βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο. Ίσως και όχι ακόμα. Όπως και να ‘χει, πρόκειται για μια δυνατή πράξη που υποδηλώνει ωρίμανση και υπευθυνότητα. Η Penny δεν είναι πλέον μια χαζιά, ξανθιά έτοιμη να δεχτεί το punchline, αλλά είναι στην απαρχή μιας καινούριας ζωής, συνειδητοποιημένη, ώριμη αρκετά ώστε να συγχωρήσει τον Leonard για την μικρή του απιστία, αλλά και για να δεχτεί τις συνθήκες της ζωής της. Πλέον αποτελεί κύρια πηγή συμβουλών για την κοινωνική ζωή των υπολοίπων, αλλά και έχει βάλει την δική της ζωή σε μια τάξη, αφήνοντας πίσω την «kidult» αντίληψη των πραγμάτων.

Δε ξέρω για σένα, αλλά εγώ θα ήθελα να είμαι λίγο περισσότερο σαν την Penny.

 

Δυνατές γυναίκες στην οθόνη που είναι υποτιμημένες
Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

"Mother!": Δείτε το trailer της νέας ταινίας του Aronofsky

“Mother!”: Δείτε το trailer της νέας ταινίας του Aronofsky

Η σχέση ενός ζευγαριού δοκιμάζεται όταν ανεπιθύμητοι επισκέπτες έρχονται στο σπίτι του, διακόπτοντας την ηρεμία του. Η Jennifer Lawrence είναι η πρωταγωνίστρια της νέας ταινίας του Darren Aronofsky.