Home / THINKDROPS / ΜΟΥΣΙΚΗ / ΚΡΙΤΙΚΕΣ / Radiohead – A Moon Shaped Pool (review)

Radiohead – A Moon Shaped Pool (review)

Radiohead - A Moon Shaped Pool

Ξέρεις, κάθε φορά που δημιουργούν κάτι καινούργιο οι Radiohead, βλέπεις να στριφογυρίζει στα μυαλά πολλών το ίδιο ερώτημα: είναι υπερεκτιμημένοι; Και κάθε φορά όλοι μοιάζουν να ψάχνουν να βρουν μιαν απάντηση, λες και το πιο σημαντικό είναι να απαντάς σε ερωτήματα και όχι να αφήνεσαι στη μουσική – είτε είναι μέτρια, είτε καλή, είτε μεγαλειώδης.

Με αυτές τις σκέψεις, έφτασε επιτέλους η στιγμή να γράψω γι’ αυτόν το δίσκο που ακούω συνεχώς τις τελευταίες ημέρες. Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν τον θεωρώ σε καμία περίπτωση τον καλύτερο δίσκο του συγκροτήματος. Δεν είναι ότι του λείπουν πράγματα, απλά δεν μπορεί να σκαρφαλώσει στο ύψος του OK Computer, ας πούμε. Βέβαια, για να πω την αλήθεια, ακόμα κι αν ήταν αντικειμενικά καλύτερο, ως φαν της πιο “κιθαριστικής” περιόδου της μπάντας δε θα μπορούσα να το παραδεχτώ.

Αφέσου στη μουσική πίσω από τα συνήθη μελό φωνητικά του Thom Yorke. Γιατί, κακά τα ψέματα, ο ήρωας αυτού του δίσκου είναι ο Johny Greenwood.

Το 9ο studio album των Radiohead δεν είναι ευκολοχώνευτο, όπως δεν μας έχουν συνηθίσει άλλωστε. Χρειάζεται όχι απλώς να το ακούσεις αρκετές φορές, αλλά και να επικεντρωθείς στο τι ακούς – και αυτό δεν είναι πάντοτε τόσο απλό όσο ακούγεται. Πραγματικά, όμως, αξίζει πολύ να το προσπαθήσεις. Αν καταφέρεις να ξεχωρίσεις το χτίσιμο των κομματιών, το πόσο μαεστρικά ντύνεται ο ρυθμός με τα ανατριχιαστικά σε πολλά σημεία έγχορδα και τους δουλεμένους ηλεκτρονικούς ήχους, θα καταλάβεις γιατί το A Moon Shaped Pool είναι ένας υπέροχος δίσκος.

Δεν είναι μόνο το χαοτικό κρεσέντο στο τέλος του “Burn the Witch” ούτε μόνο οι ονειρεμένοι ήχοι του ταιριαστά τιτλοφορεμένου “Daydreaming”. Είναι λίγο-πολύ όλα τα κομμάτια του album, και τα 11, που “γαργαλάνε” την ψυχή σου, αρκεί να κάνεις το πιο απλό πράγμα στον κόσμο: να κλείσεις τα μάτια σου. Δε χρειάζεται να αποσπαστεί η προσοχή σου από οποιοδήποτε άλλο ερέθισμα, αφέσου μόνο στη μουσική πίσω από τα συνήθη μελό φωνητικά του Thom Yorke. Γιατί, κακά τα ψέματα, ο ήρωας αυτού του δίσκου είναι ο Johny Greenwood. Έτσι απλά, τόσο λακωνικά. Οι συνθέσεις μπορεί να μη βασίζονται σε ευδιάκριτες μελωδίες, αλλά σίγουρα δεν ήταν αυτός ο σκοπός των Radiohead. Χαρακτηρίζονται, ωστόσο, από μια εκπληκτικά ευφυή σύνδεση τόσων διαφορετικών στοιχείων –οργάνων, εφέ, ρυθμών– που μπερδεύουν και μπερδεύονται. Είναι στιγμές που δεν ξέρεις αν ακούς κιθάρα, πιάνο, βιολί. Ένα πανέμορφο χάος.

Με συνεπήρε: το “Ful Stop” με τον ψυχωτικό του ρυθμό, την υπνωτική to-the-point μπασογραμμή του, τα synths που πετάνε εδώ κι εκεί στον “ουρανό” του τραγουδιού σαν κοράκια που τα άφησαν ελεύθερα. Κι όταν ο ρυθμός παίρνει τα πάνω του, λίγο μετά το 3ο λεπτό, κουνάς το κεφάλι με επιδοκιμασία. Τα κατάφεραν και πάλι.

Με κούρασε: το “Tinker Tailor Soldier Sailor Rich”. Όχι ότι είναι κακό, απλά δεν ταίριαξε με το δικό μου γούστο.

Θα βρεις στοιχεία από Kid A, θα βρεις Amnesiac, θα βρεις και το πανέμορφο “True Love Waits“, που μέχρι τώρα ξέραμε από τις live εμφανίσεις του συγκροτήματος· αν και αυτή η εκτέλεση είναι διαφορετική, με μελωδικά πλήκτρα αντί για ακουστική κιθάρα και delay που παρασέρνει τις νότες κάπου εκεί έξω… ή μήπως μέσα μας;

 

έρεις, κάθε φορά που δημιουργούν κάτι καινούργιο οι Radiohead, βλέπεις να στριφογυρίζει στα μυαλά πολλών το ίδιο ερώτημα: είναι υπερεκτιμημένοι; Και κάθε φορά όλοι μοιάζουν να ψάχνουν να βρουν μιαν απάντηση, λες και το πιο σημαντικό είναι να απαντάς σε ερωτήματα και όχι να αφήνεσαι στη μουσική – είτε είναι μέτρια, είτε καλή, είτε μεγαλειώδης. Με αυτές τις σκέψεις, έφτασε επιτέλους η στιγμή να γράψω γι' αυτόν το δίσκο που ακούω συνεχώς τις τελευταίες ημέρες. Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν τον θεωρώ σε καμία περίπτωση τον καλύτερο δίσκο του συγκροτήματος. Δεν είναι ότι του λείπουν πράγματα, απλά δεν μπορεί να σκαρφαλώσει στο ύψος του OK Computer, ας πούμε.…

Review Overview

Βαθμολογία

Summary : Οι Radiohead τα κατάφεραν και πάλι! Χωρίς να είναι ο κορυφαίος δίσκος τους, το "A Moon Shaped Pool" συνδυάζει ευφυέστατα πολλά διαφορετικά στοιχεία και καταφέρνει να παρασύρει τον ακροατή κυρίως με τις εκπληκτικές ενορχηστρώσεις του.

User Rating: 4.13 ( 2 votes)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Starsailor – All this Life (review)

Starsailor – All This Life (review)

Το All This Life δεν θα είναι το άλμπουμ της χρονιάς, είναι όμως μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, ιδίως μετά από 8 χρόνια απουσίας. Μάλιστα, από τους 5 δίσκους των Starsailor, αυτό είναι ίσως το καλύτερο, καθώς είναι πιο ώριμο και συγκεντρωμένο στο στόχο του.