Home / THINKDROPS / ΜΟΥΣΙΚΗ / LIVE REVIEWS / Rockwave Festival, μέρα 1η: Εκεί όπου οι Dropkick Murphys έκαναν χαμό!

Rockwave Festival, μέρα 1η: Εκεί όπου οι Dropkick Murphys έκαναν χαμό!

Είδαμε τους Subways, Turbonegro, Suede, Dropkick Murphys και The Last Shadow Puppets στην πρώτη μέρα του καθιερωμένου πια Rockwave Festival

Δημήτρης Αραμπατζίδης

Δημήτρης Αραμπατζίδης

Ο κυριακάτικος καιρός είναι υπέροχος και το ελαφρύ αεράκι είναι ό,τι πρέπει για να “σπάσει” η ζέστη. Ξεκινάμε χαλαρά με την Ελένη τη βόλτα μας προς τη Μαλακάσα και τον αγαπημένο συναυλιακό χώρο του TerraVibe Park, όπου φτάνουμε μετά από μια διαδρομή με απαραιτήτως ανοιχτά παράθυρα, αλλά προς το παρόν δίχως καφέ (μα όλα κλειστά;).

Είναι απόγευμα, όχι πολύ νωρίς αλλά ούτε και αργά – όσο χρειάζεται για να προλάβουμε να παρακολουθήσουμε τους The Subways στη μεγάλη σκηνή του Rockwave Festival!

Rockwave Festival - Subways

Ακούσαμε:

Oh Yeah
City Pavement
Mary
Taking All the Blame
I Want to Hear What You Have Got to Say
Good Times
Dirty Muddy Paws
Kiss Kiss Bang Bang
Obsession
At 1 AM
It’s a Party
We Don’t Need Money to Have a Good Time
Celebrity
Rock & Roll Queen

Οι Άγγλοι είναι κεφάτοι και ορεξάτοι, κι αυτό φαίνεται εκτός των άλλων από την προσπάθεια του frontman Billy Lunn να μας μιλήσει αρκετές φορές στα ελληνικά – και το κάνει με θαυμαστή επιτυχία! Το τρίο είναι εμφανές πως απολαμβάνει κάθε στιγμή της συναυλίας: η Charlotte Cooper δε σταματάει να στριφογυρίζει, ο drummer Josh Morgan δέχεται με χιούμορ τα ανέκδοτα του Billy (“Πώς λέγεται αυτός που κάνει παρέα με μουσικούς; Drummer”), το κοινό μπροστά στη σκηνή είναι πρόθυμο και… συνεργάσιμο στα καλέσματα της μπάντας (όπως να καθίσει κάτω, στο γρασίδι, και να ξεσηκωθεί σε συγκεκριμένο σημείο του κομματιού) και γενικότερα όλα κυλούν όμορφα, χαρωπά και διασκεδαστικά.

Το κλείσιμο γίνεται, φυσικά, με τη μεγάλη επιτυχία του συγκροτήματος, Rock and Roll Queen, στο οποίο ο Billy μας χαρίζει ένα απολαυστικό stage diving και βολτάρει χαμογελαστός επάνω στα χέρια των fans.

Rockwave Festival - Turbonegro

Στη συνέχεια μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας και κατευθυνόμαστε στη μικρή σκηνή, όπου έχουν στηθεί τα πάντα για το δυναμικό live των συναρπαστικών Turbonegro!

Λοιπόν, αυτοί οι τύποι είναι μια ωραία ιστορία. Με καταγωγή από τη Νορβηγία, αυτοί εδώ οι punk rockers παραδίδουν ένα οπτικό ρεσιτάλ επί σκηνής, ντυμένοι με εξεζητημένες αμφιέσεις που παραπέμπουν σε ναυτικές καρικατούρες. Ο ογκόλιθος Duke of Nothing (Tony Sylvester, με άλλα λόγια) ουρλιάζει, κουνιέται σχεδόν σεξουαλικά, ερμηνεύει κάθε τραγούδι με έναν τρόπο θεατρινίστικο που σε κάνει να απολαμβάνεις αυτό που βλέπεις, ακόμα κι αν δε σου αρέσει η μουσική. Αλλά γιατί να μη σου αρέσει, εδώ που τα λέμε; Οι κιθάρες και τα σόλο του Rune “Rebellion” Grønn ακούγονται μόνο δυνατά, τα πλήκτρα προσθέτουν ταιριαστές πινελιές, το μπάσο κοπανιέται μαζί με τα drums και το κοινό μπροστά στη σκηνή τρελαίνεται.

Rockwave Festival - Turbonegro

Τη σκυτάλη παίρνουν οι Suede, στην Terra Stage. Περνάμε σε άλλη συχνότητα και άλλο mood, οπότε είναι μια καλή ευκαιρία να αράξουμε κάτω από τον ίσκιο ενός δέντρου. Προσωπικά, δε μου άρεσαν ποτέ ιδιαίτερα οι Suede, θα είμαι όμως αντικειμενικός. Ο Brett Anderson είναι πολύ καλός performer και το αποδεικνύει για ακόμα μια φορά, είτε όταν στριφογυρίζει το μικρόφωνο είτε όταν κάθεται σκεπτικός στην άκρη της σκηνής και ερμηνεύει τους στίχους. Οι Βρετανοί από το Λονδίνο παίζουν τόσο καινούργια κομμάτια από τον πρόσφατο δίσκο τους Night Thoughts (αρκετά ενδιαφέρον το Outsiders) όσο και παλιότερα – έχουν και πλούσια δισκογραφική πορεία, ας μην το ξεχνάμε. Η παρουσία του συγκροτήματος στη σκηνή μπορεί να κριθεί μόνο ως πάρα πολύ καλή. Τα τραγούδια παίχτηκαν εξαιρετικά και είμαι σίγουρος πως οι οπαδοί τους το ευχαριστήθηκαν.

Με αυτά και μ’ εκείνα, φτάνει η στιγμή που εμείς προσωπικά περιμέναμε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο σήμερα (όπως και πολλοί άλλοι, όπως αποδεικνύεται): είναι η ώρα των Dropkick Murphys!

Ακούσαμε:

The Boys Are Back
Prisoner’s Song
Walk Away
The Gang’s All Here
Johnny, I Hardly Knew Ya
Upstarts and Broken Hearts
Sunshine Highway
Barroom Hero
Famous for Nothing
Forever
Citizen C.I.A.
Good Rats
The Warrior’s Code
The Fields of Athenry (Pete St. John cover)
Going Out in Style
Rose Tattoo
The State of Massachusetts
Worker’s Song
Out of Our Heads
Kiss Me, I’m Shitfaced
I’m Shipping Up to Boston

Ο κόσμος έχει κατακλύσει το χώρο μπροστά από τη Vibe Stage, όπου δεσπόζει το σήμα της μπάντας από τη Μασαχουσέτη. Μοιραζόμαστε το παγωμένο κοκτέιλ με τεκίλα από το θερμός του Λουκά (πάντα οργανωμένο αυτό το παιδί) για να πάρουμε δυνάμεις. Το κοινό είναι ανυπόμονο, ακούγονται συνθήματα και τα καπνογόνα ανάβουν ήδη πριν εμφανιστούν οι Murphys στη σκηνή.

Rockwave Festival - Dropkick Murphys

Δεν περιμένουμε για πολύ! Στην ώρα τους, κάνουν δυναμικό ξεκίνημα με το The boys are back. Η λέξη “χαμός” είναι ίσως η πιο κατάλληλη για να περιγράψει αυτό που γίνεται. Το κλίμα είναι εκρηκτικό, τα καπνογόνα δίνουν και παίρνουν, ο Ken Casey και ο Al Barr δηλώνουν εντυπωσιασμένοι από την τρομερή υποδοχή και υπόσχονται ήδη από τα πρώτα τραγούδια ότι θα ξανάρθουν σίγουρα στη χώρα μας. Μεταξύ άλλων, ακούμε τα Going out in style και Johnny I hardly knew ya, στα οποία η ανταπόκριση του κόσμου είναι φανταστική. Φυσικά, δε λείπει από την setlist το αγαπημένο Rose Tattoo.

Το τέλος έρχεται με τα Kiss me I’m shitfaced και Shipping up to Boston. Ένα-ένα, δεκάδες κορίτσια ανεβαίνουν στη σκηνή και χορεύουν, δημιουργώντας το πιο ωραίο φινάλε σε μια αξέχαστη εμφάνιση.

Rockwave Festival - Dropkick Murphys

Αποχωρώντας από τη σκηνή για να μετακινηθούμε για τελευταία φορά σήμερα στην Terra Stage, αναρωτιόμαστε μήπως έπρεπε τελικά να είναι headliners της ημέρας οι Dropkick Murphys (ναι), αν έπρεπε να παίξουν στη μεγάλη σκηνή (ναι) και –εγώ– αν πρέπει να πάω στις τουαλέτες ή να περιμένω για αργότερα (ναι).

Ακούσαμε:

Black Plant (String intro)
I Want You (She’s So Heavy)
(The Beatles cover)
The Age Of The Understatement
Used to Be My Girl
Calm Like You
Dracula Teeth
Everything You’ve Come to Expect
Only The Truth
Aviation
The Element of Surprise
Bad Habits
The Bourne Identity
My Mistakes Were Made For You
The Dream Synopsis
Standing Next To Me
Miracle Aligner
In My Room
Encore:
505
(Arctic Monkeys cover)
Sweet Dreams, TN
Is This What You Wanted
(Leonard Cohen cover)
Meeting Place

Οι The Last Shadow Puppets είναι (θεωρητικά, τουλάχιστον) το μεγάλο όνομα της βραδιάς. Ο Alex Turner και ο Miles Kane κάνουν την εμφάνισή τους μέσα σε ντελίριο ενθουσιασμού από τον κόσμο μπροστά στη σκηνή. Το συγκρότημα ξεκινάει την εμφάνισή του με μια διασκευή του I want you των Beatles. Τρία βιολιά κι ένα κοντραμπάσο δένουν το σύνολο υπέροχα και συνεισφέρουν σε μια επαγγελματικότατη εκτέλεση όλων των κομματιών.

Ακούμε το υπέροχο The Age Of The Understatement, τα Used to Be My Girl, Calm Like You, Dracula Teeth. Ο Alex βγάζει μια χτένα από την τσέπη του και στρώνει το μαλλί του, ποζάρει με το γνωστό ψιλο-τουπέ ύφος του, κινείται σαν ροκ σταρ. Ακολουθούν τα Aviation και The Element of Surprise, για να φτάσουμε στο Bad Habits. Νομίζω πως αυτό που μένει στους περισσότερους είναι το σημείο όπου Turner και Kane τραγουδούν ταυτόχρονα και κοντά στο μικρόφωνο και μεταξύ τους… Πολύ κοντά… Πάρα πολύ κοντά… Φιλιούνται; Χμ, δεν ξέρω. Πάντως κάτι κοριτσάκια εκεί μπροστά τσιρίζουν εκστασιασμένα.

Σε γενικές γραμμές, η ανταπόκριση από το κοινό δεν είναι ιδιαίτερα θερμή, αλλά δεν είναι λογικό; Φεύγεις από μια σκηνή όπου γίνεται πανζουρλισμός και πηγαίνεις σε μια άλλη, όπου μπορεί να είναι εξαιρετικοί οι TLSP, αλλά όπως και να το κάνουμε αυτό το mid-tempo setlist δε σου αφήνει και πολλά περιθώρια για κάτι άλλο.

Κατά τα άλλα, οι Puppets είναι άψογοι επί σκηνής και δε μας αφήνουν παραπονεμένους, αφού παίζουν τόσο το αγαπημένο Standing next to me όσο και το ακόμα πιο αγαπημένο 505 (Arctic Monkeys)!

Και για να μη λέτε πως τα λέω μόνο εγώ, δείτε τι λέει και η Ελένη.

Ελένη Σουλιώτη

Ελένη Σουλιώτη

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα σκοπό να γράψω για το Φεστιβάλ φέτος, απλά να απολαύσω την εμπειρία σαν θεατής. Είναι όμως μικρόβιο… το κατάλαβα όταν φεύγοντας απ’ το σπίτι ένιωθα τα χέρια μου άδεια χωρίς φωτογραφική μηχανή και κατα τη διάρκεια ανέβαζα video στο Facebook (κι ας ήταν χάλια η ανάλυση του κινητού).

Η Μαλακάσα ήταν στη θέση της, σχεδόν όπως την αφήσαμε πέρυσι το καλοκαίρι (και δεν εννοώ τις εικόνες τσουνάμι στο τέλος του Manu Chao), με μικρές ανακατατάξεις στο χώρο. Ευπρόσδεκτη αλλαγή φέτος η αντικατάσταση των WC με λυόμενα σπιτάκια 5 θέσεων, σαφώς πιο προσεγμένα και καθαρά. Όχι ότι γλιτώσαμε τις ουρές, αλλά θα δώσω σίγουρα +1 γι’ αυτό. Επίσης άλλο ένα +1 για τα σαφώς καλύτερα πλάνα στα videowall του Terra Stage που ήταν απολαυστικά (μα γιατί δε βάζουν και στη Vibe;). Το πρόγραμμα τηρήθηκε με ευλάβεια (+1) και οι εμφανίσεις ήταν πολύ καλές, αν και ο ήχος θα μπορούσε να είναι πιο καθαρός (-1). Σε λεπτομέρειες δεν θα μπω, έχει φροντίσει ο Δημήτρης, θα περιοριστώ σε μερικές σκέψεις.

Την πρώτη ημέρα του φετινού RW, ζυγίζοντας με το μάτι τις άδειες πλαγιές του Terravibe, δεν ξεπεράσαμε τα 9-10.000 άτομα. Θα μου πείτε, δεν είχαμε τρανταχτά ονόματα, Robbie Williams ή Manu Chao (που πέρυσι έφτασαν και ξεπέρασαν τις 30.000), αλλά και πάλι, είχαμε νέες αφίξεις στην Ελλάδα και δημοφιλή σχήματα. Τότε τι έγινε;

“Άλλοι για Puppets τράβηξαν κι άλλοι για Murphys πήγαν…”
…και φάνηκε!

Φέτος μου έλειψε η συνοχή στο line up. Το μεγάλο μέρος του κοινού ακολουθούσε τις εναλλασσόμενες Terra (Stage) – Vibe (Stage) ροές (μαζί τους κι εμείς που στήναμε και ξεστήναμε το νοικοκυριό μας), αλλά αρκετοί από το απόγευμα και μετά στρατοπέδευσαν μπροστά στη σκηνή της αρεσκείας τους.

Η γκρίνια είχε αρχίσει από την ανακοίνωση του line up και ναι, ας το παραδεχτούμε, όλοι ακούσαμε κάποιον που αμφισβήτησε την επιλογή των TLSP ως headliners (και που αργότερα είπε πως επιβεβαιώθηκαν οι προβλέψεις του) και άλλους που είπαν πως ο μόνος λόγος που πλήρωσαν το εισιτήριο ήταν οι Dropkick Murphys και οι Turbonegro (και γι’ αυτό ήταν υπερτιμημένο). Φυσικά υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος, το πιστό κοινό που πήγε να απολαύσει τους TLSP και Suede. Κι έτσι, όσοι δεν ήρθατε, είστε καταδικασμένοι να διαβάζετε και ν’ ακούτε διαφορετικές οπτικές, τόσο ετερόκλητες όσο το κοινό της Κυριακής. Ναι, κάθε συγκρότημα είχε το πιστό κοινό του, το πακέτο όμως δεν ήταν δελεαστικό. Πέρυσι το RW έγινε σπονδυλωτό, ήτοι χωρίστηκε σε 4 ξεχωριστές ημέρες, η κάθε μια με το δικό της χαρακτήρα και στυλ. Και το ευχαριστηθήκαμε και τις 4 φορές από την αρχή ως το τέλος.

Αν θα μπορούσα να δώσω τίτλο στην πρώτη ημέρα του RW 2016 θα ήταν “το RW της Φωτιάς και του Πάγου” (επηρεασμένη από GoT). Εκεί που ανάβαμε με Turbonegro, χαλαρώναμε με Suede, παίρναμε φωτιά με Dropkick Murphys και τελικά… σβήσαμε με Last Shadow Puppets. Πού ήταν η αναμενόμενη κλιμάκωση της φεστιβαλικής ημέρας; Γιατί αποχωρούσαν τόσα άτομα πριν τη λήξη της βραδιάς; Και με ποιο σκεπτικό γίνεται headliner ένα group με 2 albums και 8 χρόνια διαζύγιο ενδιάμεσα έναντι ενός ενεργού σχήματος τα τελευταία 20 χρόνια; Μην παρεξηγηθώ, ήταν όλοι τους υπέροχοι αλλά… καλά τα λέει ο Λουμίδης, ο καθένας στο είδος του κι ο τραγουδιστής στο κοινό του.

 

Rockwave Festival, μέρα 1η: Εκεί όπου οι Dropkick Murphys έκαναν χαμό!
5 (100%) 1 vote

One comment

  1. εμπεριστατομενο αρθρο. Με μεγαλες αληθειες που δεν τις διαβασα ξεκαθαρα σε αλλα sites.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

chester memorial

Οι Linkin Park ανακοινώνουν event στη μνήμη του Chester Bennington

Οι Linkin Park μοιράστηκαν μέσω του Twitter ένα μήνυμα, όπου ευχαριστούν όλους τους θαυμαστές τους που με την αγάπη που έδειξαν, τους ...