Home / THINKDROPS / ΜΟΥΣΙΚΗ / LIVE REVIEWS / Αγγελάκας, V.I.C., Παυλίδης, Sleepin Pillow και Μαρκαντώνης @Fix Factory of Sound

Αγγελάκας, V.I.C., Παυλίδης, Sleepin Pillow και Μαρκαντώνης @Fix Factory of Sound

Μια από τις μεγαλύτερες συναυλίες έλαβε χώρα την Τρίτη 14 Ιουνίου στο χώρο του Fix Factory of Sound! Γιάννης Αγγελάκας, Villagers of Ioannina City, Παύλος Παυλίδης, Sleepin Pillow και Βαγγέλης Μαρκαντώνης έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και έφτιαξαν μια μεγάλη γιορτή με το κοινό.

13407252_562456103936912_6177444069241847679_n

Η συναυλία ξεκίνησε με πρώτο τον Βαγγέλη Μαρκαντώνη, τον οποίο δυστυχώς εγώ έχασα, καθώς έφτασα λίγο πριν τους Sleepin Pillow. Ήταν ακόμα σχετικά νωρίς (γύρω στις 18:30), όμως ο κόσμος ήταν αρκετός – και σαφώς δεν ήταν καθόλου νωρίς για τις πρώτες μπίρες. Η αλήθεια είναι ότι το κοινό περίμενε αρκετή ώρα κάθε φορά μέχρι να εμφανιστεί το επόμενο συγκρότημα και αυτό ήταν ένα μειονέκτημα της συναυλίας: τα μεγάλα κενά μεταξύ των καλλιτεχνών. Ωστόσο, ο χώρος ήταν ευχάριστος και σε συνδυασμό με καλή παρέα και μπίρες το ξεπερνούσες εύκολα. Ήρθε η ώρα για τους Sleepin Pillow!

sleepin pillow2

Το κοινό μπήκε αμέσως στο κλίμα, αρκετοί ξεσηκώθηκαν μπροστά στη σκηνή και συμμετείχαν ενεργά. Το συνονθύλευμα ανατολίτικων ήχων και ψυχεδελικού ροκ με αγγλικούς στίχους ήταν αρκετό για να ζεστάνει τον κόσμο για τα καλά και να τον προετοιμάσει για τον Παύλο Παυλίδη.

paulidis3

Ο αγαπημένος τραγουδοποιός εκτέλεσε τόσο καινούρια του κομμάτια όσο και παλιά αγαπημένα από την αξέχαστη εποχή των Ξύλινων Σπαθιών, όχι όμως αυτά που περιμέναμε. Έλειπε το «Ατλαντίς» και σίγουρα το «Φωτιά στο λιμάνι». Παρ’ όλα αυτά, όλοι χορέψαμε με το «Πάρε με μαζί σου» και το «Ό,τι θες εσύ» και απολαύσαμε νέα τραγούδια από το δίσκο «Μια πυρκαγιά σ’ ένα σπιρτόκουτο». Ήδη στον Παυλίδη η προσέλευση ήταν αρκετά μεγάλη και ο κόσμος συμμετείχε όλο και πιο ενεργά. Ωστόσο, μπροστά στη σκηνή τα πράγματα ήταν ακόμα «χαλαρά». Είχες αρκετό χώρο στη διάθεσή σου και δεν υπέφερες από σπρωξίματα.

Όταν ο Παυλίδης με τους B-Movies αποχώρησαν από τη σκηνή, είχε ήδη αρχίσει σιγά-σιγά να σκοτεινιάζει. Ο κόσμος έπινε μπίρες, κρασιά και ρετσίνες όσο ετοιμαζόταν για τους V.I.C. Η σκηνή μπροστά γέμισε. Χωρίς να το αντιληφθώ καν, βρεθήκαμε με την παρέα μου τρεις σειρές πιο πίσω. Ο ήλιος είχε ήδη δύσει όταν βγήκαν στη σκηνή οι V.I.C., ήτοι Villagers of Ioannina City.

vicvic1

Ηπειρωτική μουσική με ψυχεδελικό stoner rock. Κλαρίνο, γκάιντα, κιθάρες. Μεγάλες εισαγωγές στις οποίες ο κόσμος δε φάνηκε να βαρέθηκε, καθώς δε σταμάτησε λεπτό να κουνιέται: headbanging, mosh pit, σπρωξίματα, χοροί – όλα έμοιαζαν τέλεια κι έγιναν ακόμα πιο τέλεια όταν η μπίρα μου αντικαταστάθηκε με τσίπουρο. Έπαιξαν το «Τι κακό», μια διασκευή τους σε τραγούδι των Rotting Christ, το «Lex Talionis», και μας άφησαν με το «Τούτοι οι μπάτσοι που ‘ρθαν τώρα».

Όταν οι V.I.C. έφυγαν από τη σκηνή η αλήθεια είναι πως αισθάνθηκα κάπως άδεια, αλλά γεμάτη ενέργεια. Πάντως, ήξερα πως θα αρχίσω να τσιρίζω μόλις βγει ο Αγγελάκας.

aggelakas

Μόλις βγήκε στη σκηνή, μας χαιρέτησε με ένα «γεια» και αμέσως μετά είπε «Είμαι ο Σταμάτης Γαρδέλης και η μπάντα μου». Αμέσως ξεκίνησε με το τραγούδι “Δικαιοσύνη” και με τους στίχους «Είμαι φτηνός, πολύ φτηνός… είμαι φριχτός, πολύ φριχτός». Είναι εξαιρετικό να βλέπεις πώς ο κόσμος συμμετέχει στα τραγούδια με τόσο πάθος και τόση φωνή. Το κοινό τραγουδούσε με όλη του τη δύναμη στείλε μου αν θέλεις λίγη μόνο λίγη τόση δα δικαιοσύνη και για μένα… ενώ στη συνέχεια το άκουγες να φωνάζει “Ω είναι ωραία στον παράδεισο”· και αυτό γινόταν σε σχεδόν κάθε κενό μεταξύ των τραγουδιών. Ακούσαμε «Το τρένο», το «Σαράβαλο», το «Σιγά μην κλάψω», το «Ακούω την αγάπη» με το κοινό να φωνάζει ρυθμικά «οο οοοο οοο οοοοο» (ναι, αυτό!) ενώ όλοι μαζί τραγουδήσαμε «Ο χαμένος τα παίρνει όλα» και «Ταξιδιάρα ψυχή».

Όση ένταση είχε απομείνει από τους V.I.C. τη βγάλαμε στον Αγγελάκα – και ίσως περισσότερη απ’ όση είχαμε. Η νέα μπάντα του Αγγελάκα εμφανίστηκε σαφώς βελτιωμένη από τις προηγούμενες φορές. Από τον Σεπτέμβρη που τους είδα στην Αθήνα πάντως σίγουρα! Ακούσαμε επίσης και ένα νέο τραγούδι, το «Νεάντερταλ», ενώ στο τέλος μας άφησε να τραγουδάμε πως είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή και αποχώρησε.

Εν τέλει, μπορώ να πω ότι ήταν μια εξαιρετική εμπειρία. Πολλοί καλλιτέχνες σε μία σκηνή, κάτι σαν μικρό φεστιβάλ, είναι αυτό που δεν πρέπει να λείπει από το καλοκαίρι. Ακόμα και τον ιδρώτα… τον ευχαριστιέσαι! Αναμένουμε για παρόμοιες διοργανώσεις.

 

Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

chester memorial

Οι Linkin Park ανακοινώνουν event στη μνήμη του Chester Bennington

Οι Linkin Park μοιράστηκαν μέσω του Twitter ένα μήνυμα, όπου ευχαριστούν όλους τους θαυμαστές τους που με την αγάπη που έδειξαν, τους ...