Home / THINKDROPS / ΜΟΥΣΙΚΗ / LIVE REVIEWS / MUSE, Unkle, Temples, Ilia Darlin live @ Πλατεία Νερού

MUSE, Unkle, Temples, Ilia Darlin live @ Πλατεία Νερού

Βρεθήκαμε στο πιο πολυαναμενόμενο ίσως live της χρονιάς!

Muse live @ Πλατεία Νερού

Δημήτρης Αραμπατζίδης

Δημήτρης Αραμπατζίδης

Σάββατο απόγευμα, φτάνουμε με την Αγγελική στην Πλατεία Νερού όχι πολύ νωρίς, αλλά ούτε και αργά – όσο χρειάζεται για να προλάβουμε να ακούσουμε την Ilia Darlin σε 2 τραγούδια. Αν δεν ήταν τόσο ψηλά ο υδράργυρος, ίσως να το σκεφτόμασταν να στηθούμε από πιο νωρίς μπροστά στη μεγάλη σκηνή της Πλατείας Νερού, αλλά έτσι κι αλλιώς η μουσική της κατά τα άλλα συμπαθέστατης Ilia δεν “μας κόλλησε στον τοίχο”, που λέμε. Εντυπωσιακή (σχεδόν σέξι) σκηνική παρουσία, πολύ ωραία φωνή, αλλά το είδος αυτό που θυμίζει αρκετά Lana Del Rey δεν είναι από αυτά που μας συγκινούν.

Εν πάση περιπτώσει, ίσως και να είναι πραγματικά πολύ καλή σε αυτό που κάνει, απλά η αίσθηση που μας αφήνει είναι ότι δεν ταιριάζει ακριβώς στη 2η μέρα του Ejekt Festival.

Temples live @ Πλατεία Νερού

TEMPLES

Colours to Life
A Question Isn’t Answered
New Song
Sun Structures
The Golden Throne
Ankh
New Song
Keep in the Dark
Mesmerise
Shelter Song

Λίγο πριν από τις 19:00, και με τον ήλιο να μην έχει ακόμα πέσει αρκετά, οι Βρετανοί Temples παίρνουν τη θέση τους πίσω από τα όργανα και μας ψυχαγωγούν εξαιρετικά με το νεο-ψυχεδελικό ροκ τους, που μοιάζει να έρχεται κατευθείαν από τα τέλη της δεκαετίας των ’60s. Αναρωτιόμαστε πώς δεν σκάνε με τόσα μαλλιά πάνω στο κεφάλι τους – κι αυτό είναι κάτι που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μας γεννιόταν σαν απορία, αν δεν μας βαρούσε ο ήλιος κατακέφαλα. Ευτυχώς, τα καπελάκια που προμηθευτήκαμε από χορηγό του event κάνουν καλή δουλειά! Λοιπόν, ο ήχος δεν είναι και ο καλύτερος δυνατός, αφού οι εντάσεις δεν είναι όσο δυνατές θα έπρεπε και υπάρχει μια γενικότερη ηχητική αναμπουμπούλα σε αρκετά σημεία που δεν κάνει πολύ ευδιάκριτες τις μελωδίες, αλλά από όσο μπορούμε να κρίνουμε αυτοί οι μάγκες παίζουν αξιοπρεπέστατα. Τελικά καταφέρνουν να μας φέρουν σε γνωριμία με τα τραγούδια τους (όσους δεν τα ξέραμε, δηλαδή) με συνεπή και επαγγελματικό τρόπο, παρά τις κάποιες αδυναμίες του ήχου.

Διάλειμμα και πάλι, ευκαιρία να δροσιστούμε με τα νερά μας (η μπίρα 4,5€; πάμε καλά;) και γύρω μας μαζεύεται όλο και περισσότερος κόσμος. Είναι προφανές ότι η μεγάλη μάζα θα έρθει για το μεγάλο όνομα, τους Muse, ωστόσο πολλοί έρχονται να δουν και τους Unkle, που είναι αναμφίβολα μια επίσης μεγάλη μπάντα με κοινό που την ακολουθεί εδώ και χρόνια. Και η ώρα της εμφάνισής τους δεν αργεί πολύ να φτάσει!

Unkle live @ Πλατεία Νερού

UNKLE

Eye for an Eye
Hold My Hand
Restless
Burn My Shadow
Lonely Soul
Morning Rage
Be There
Touch Me
Reign
Heaven
In a State
The Answer

Περίπου 20 λεπτά μετά τις 20:00, τα μέλη των Unkle βγαίνουν επί σκηνής και η μουσική αρχίζει να βαράει δυνατά με το Eye for an Eye. Η ανταπόκριση του κοινού είναι δυναμική! Ο James Lavelle κάνει την εμφάνισή του με λευκό κοστούμι και γυαλιά ηλίου, η Liela Moss δίνει ρέστα ερμηνεύοντας ξυπόλητη, τα χειροκροτήματα είναι ενθουσιώδη και αν δεν είχαμε τα αχαλίνωτα μπάσα των synths να σκοτώνουν ανελέητα κάθε άλλη συχνότητα που προσπαθεί να φτάσει στα αφτιά μας, θα κάναμε λόγο για ένα εξαιρετικό performance. Ναι, ο ήχος είχε κάποια θέματα, αλλά αυτό δε μας αποτρέπει από το να ευχαριστηθούμε μια πραγματικά πάρα πολύ καλή εμφάνιση, όπου άπαντες έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και μας άφησαν με πολύ θετικές εντυπώσεις. Και μπράβο τους!

Unkle live @ Πλατεία Νερού

Muse live @ Πλατεία Νερού

MUSE

[Drill Sergeant]
Psycho
Plug In Baby
Interlude
Hysteria
Butterflies & Hurricanes
Bliss
The 2nd Law: Isolated System
The Handler
Supermassive Black Hole
Munich Jam
Madness
Dead Inside
Starlight
Time Is Running Out
The Globalist
Drones

Encore:
Uprising
Mercy
Knights of Cydonia

Και πάμε (τυμπανοκρουσίες) στους Muse! Η αναμονή είναι αρκετά μεγάλη, καθώς έχουμε και τεχνικά προβλήματα με κάτι προβολείς αν καταλαβαίνουμε σωστά, οπότε η ανυπομονησία γίνεται ακόμα μεγαλύτερη – και η αναζήτηση οξυγόνου επιτακτική, καθώς έχουμε παστωθεί ανάμεσα σε κόσμο που θέλει κι αυτός το μερίδιό του στην καλή απόσταση από τη σκηνή. Ο ιδρώτας είναι κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις σε αυτές τις περιπτώσεις, ιδίως αν είσαι στριμωγμένος, οπότε απλά προσπαθείς να χαλαρώσεις και να το απολαύσεις.

Σε αυτό το σημείο να πω πως, αν έχεις σακίδιο πλάτης φουσκωμένο στην πλάτη σου, κάνε έναν κόπο βρε αδερφέ και κατέβασέ το στα πόδια σου ή έστω φόρα το ανάποδα ώστε να μπορείς να ελέγχεις την απόστασή του από τα γύρω σου ανυποψίαστα θύματα. Ευχαριστώ (Αγγελική, είσαι ήρωας).

Είναι περίπου 22:20 όταν τα φώτα σβήνουν και το εναρκτήριο video του “Drill Sergeant” αρχίζει να παίζει στα video walls, προκαλώντας ντελίριο. Ο κόσμος ουρλιάζει με όλη του τη δύναμη “a fucking psychοοo”, το (ελαφρύ) ξύλο είναι αναμενόμενο και το party mood που δονεί την ατμόσφαιρα μας κάνει να ξεχάσουμε ιδρώτα, δίψα και κούραση. Ο Matt Bellamy, ο (κάθιδρος) Chris Wolstenholme και ο όσο-πάει-και-καλύτερος Dominic Howard συνεχίζουν δυναμικά με τον ύμνο που ίσως αποτελεί και το Νο 1 σε δημοφιλία τραγούδι τους, “Plug in Baby”.

Muse live @ Πλατεία Νερού

Σε γενικές γραμμές, η αλληλεπίδραση με το κοινό δεν είναι και πολύ θερμή: ένα-δυο τυπικά λόγια και τελειώσαμε. Οι Βρετανοί συγκεντρώνονται μάλλον στο να παίξουν όσο γίνεται καλύτερα τα κομμάτια τους και το καταφέρνουν πολύ καλά, με τη συνοδεία ενός καλοστημένου σκηνικού που συμβάλλει στην ατμόσφαιρα κάθε τραγουδιού. Σίγουρα, εδώ δεν έχουμε τα μεγαλοπρεπή shows που στήνουν στα μεγάλα στάδια ανά τον κόσμο, οπότε βολευόμαστε με τις γιγαντοθόνες, με τη φανταστική έκρηξη με κορδέλες και κομφετί που ολοκληρώνει την εκτέλεση του “Mercy” και με τα τεράστια μπαλόνια που χοροπηδάνε επάνω στο κοινό, στο “Time is Running Out”. Α, και με τους εντυπωσιακούς “τοίχους” που κινούνται επί σκηνής!

Muse live @ Πλατεία Νερού

Και… πάμε στον ήχο. Έχοντας διαβάσει ανταποκρίσεις τις τελευταίες δύο ημέρες, απορώ σε ποια συναυλία βρέθηκαν όσοι κάνουν λόγο για “άρτιο ήχο”. Είτε διακατέχονται από μια μαγική ικανότητα που μπόρεσε να ξεθάψει τα χαμένα φωνητικά του Bellamy είτε απλά λένε καλά λόγια επειδή οι Muse είναι η αγαπημένη τους μπάντα και δε θέλουν να τη στεναχωρήσουν. Όταν έχεις πληρώσει 50€ για να δεις 4 καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους μια από τις μεγαλύτερες live μπάντες στον πλανήτη, περιμένεις και ο ήχος να είναι ανάλογος – όχι κρυστάλλινος, αλλά έστω αρκετά καλός ώστε να ακούς τι λέει ο τραγουδιστής και να είναι ευδιάκριτες οι μπασογραμμές, χωρίς να επαναφέρεις το κομμάτι στο μυαλό σου για να ξέρεις τι παίζει το μπάσο. Είναι πολύ ωραίο και ρομαντικό να τραγουδάμε εμείς τους στίχους, αλλά καλό θα ήταν να ακούγαμε τον Matt σε όλα τα δυνατά κομμάτια, και όχι μόνο στα ήσυχα σημεία.

Muse live @ Πλατεία Νερού

Έστω! Η σούπερ τριάδα έπαιξε για περίπου 1 ώρα και 40 λεπτά, κλείνοντας με τα “Uprising”, “Mercy” και “Knights Of Cydonia” ως encore, και έφυγε με την υπόσχεση να μας ξανάρθει. Πολλά τραγούδια έμειναν εκτός setlist, αφήνοντας κάποια παράπονα, αλλά όταν έχεις τόσο σπουδαία δισκογραφία και τόσα πολλά και αξιόλογα τραγούδια, δεν μπορείς να τα χωρέσεις όλα σε ένα live.

Εις το επανιδείν, λοιπόν! Μέχρι τότε… No One’s Gonna Take Us Alive!


Ελένη Σουλιώτη

Ελένη Σουλιώτη

Και ναι, επιτέλους έφτασε η στιγμή να εκτυπώσω το πολυπόθητο εισιτήριο που είχε ξεροσταλιάσει με το αστεράκι στο inbox μου τόσες βδομάδες. Χωρίς πολλές καθυστερήσεις, με σκάναραν στην είσοδο και βρέθηκα ξανά στην Πλατεία Νερού περιμένοντας να βραδιάσει (και να δροσίσει), σκοντάφτοντας σε γνωστούς, φίλους, γείτονες, παλιούς συναδέλφους που ούτε καν θα φανταζόμουν ότι θα έβρισκα εκεί.

Μεγάλη υπόθεση ο φετινός ερχομός των Muse στην Ελλάδα έπειτα από τόσα χρόνια και μάλιστα στο απόγειο της καριέρας τους. Μπράβο στη διοργάνωση που τους κατάφερε! Κι ευτυχώς που δεν ακύρωσαν την εμφάνισή τους κι εδώ, όπως και στη γειτονική Τουρκία… Η προσέλευση του κόσμου έσπασε τα ρεκόρ της Πλατείας Νερού και άγγιξε επίπεδα… “Μαλακάσας”, με 25.000, ίσως και 30.000 άτομα, που στριμώχτηκαν στα τετραγωνικά εκατοστά που τους αναλογούσαν με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

Μπορεί οι πρωταγωνιστές του καλοκαιριού να ήταν οι Muse, όμως οι μεγάλοι ήρωες ήταν όλοι όσοι περίμεναν στωικά μέσα στο λιοπύρι για ώρες μέχρι να τους δουν. Εννοείται πως ούτε για αστείο δεν άφηνες τη θέση σου για να πας μέχρι το μπαρ, διότι πολύ απλά δεν θα υπήρχε επιστροφή για σένα, ήθελες δεν ήθελες, ειδικά όσο πλησίαζε η ώρα των Headliners. Όποιος συναντήθηκε, συναντήθηκε μέχρι τους Unkle. Το πώς κατάφεραν τόσες χιλιάδες κόσμου να χοροπηδάνε ασταμάτητα για 1,5 ώρα χωρίς τραυματισμούς, θα το αποδώσω στο Μεγαλοδύναμο. Η Πλατεία Νερού πήρε φωτιά, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή της, κάτι που ήταν αναμενόμενο αν αναλογιστούμε το “sold out” σε ανοιχτό (;) χώρο.

Muse_Ejektphoto: Ελένη Σουλιώτη

Πριν αρχίσω τη γκρίνια, να δηλώσω τον έρωτά μου με τους Muse. Ήμουν από εκείνους που παραφύλαγαν τη στιγμή που θ’ αρχίσει η προπώληση και πρόλαβαν να δουν τα VIP εισιτήρια διαθέσιμα στην αρχική τους τιμή. Πολύ χάρηκα που τελικά διάλεξα την arena, αν κρίνω από τη θέση των VIP θέσεων. Η μεγάλη μου απογοήτευση ήταν ο ήχος. Μπορεί κάποιοι να λένε πως “έστρωσε” σε κάποια κομμάτια, αλλά με συγχωρείτε, η φωνή του Bellamy δεν ακούστηκε σχεδόν πουθενά όπως θα έπρεπε να είναι. Όσοι έχετε ακούσει τη δισκογραφία των Muse τόσες φορές ώστε να έχει αποτυπωθεί στο μυαλό σας, μ’ εκείνα τα κρεσέντο του Bellamy που σε ανατριχιάζουν, πείτε μου μια στιγμή που το νιώσατε! Ειδικά το “The Globalist”, που ουσιαστικά στηρίζεται σ’ αυτό, πήγε άκλαφτο.

Επιτρέπεται σε μια τόσο μεγάλη συναυλία, με ένα τόσο μεγάλο όνομα και τόσο ακριβό εισιτήριο, να είναι τόσο φτωχός ο ήχος; Μοιραία γίνεται η σύγκριση με τη συναυλία των Scorpions 3 ημέρες νωρίτερα, όπου πραγματικά ευχαριστηθήκαμε μουσική. Σίγουρα, εμείς που είμαστε αρρωστάκια με τους Muse δε θα πούμε ποτέ πως περάσαμε χάλια αν πάμε σε συναυλία τους, αλλά ας είμαστε αντικειμενικοί, δεν επιτρέπεται να μη χάνει το συγκρότημα ούτε νότα πάνω στη σκηνή και να τη χάνουμε εμείς από κάτω. Α! Τώρα που είπα “σκηνή”, δε λέω, πολύ καλός ο φωτισμός και η βροχή των κομφετί κι όλα τα όμορφα που είδαμε, αλλά έμεινα με την ελπίδα της νησίδας (που είδαμε και στους Scorpions) ή των 360 μοιρών που είδαμε σε άλλες χώρες του Drones Tour. Τουλάχιστον ένα drone το χαιρετίσαμε από χαμηλά όσοι το ψάξαμε στον ουρανό.

Κι επειδή μιλάμε για μεγέθη και συγκρίνουμε, μου κακοφαίνεται όταν κάποιος πληρώνει 50-120 ευρώ εισιτήριο, και ταλαιπωρείται 8-9 ώρες στη ζέστη να μην μπορεί τουλάχιστον να δροσιστεί με 2-3 μπύρες σε ανθρώπινη τιμή. Μα 4,5 ευρώ η μια μπύρα και μάλιστα η μικρή; Όταν αφαιρείς την ελευθερία σε κάποιον να φέρει τις μπύρες απ’ το σπίτι του (κατανοητοί οι λόγοι ασφαλείας), τουλάχιστον να του δίνεις λογικές επιλογές.

Muse_Ejekt_2photo: Ελένη Σουλιώτη

Τις περισσότερες αδυναμίες τις βρήκα στη διοργάνωση, όπως καταλάβατε. Όσοι απογοητεύτηκαν με τη διάρκεια εμφάνισης (1,5 ώρα) ας μη ξεχνούν πως τα παιδιά είναι Άγγλοι και πως τον ίδιο αριθμό κομματιών (18) έπαιξαν και στις υπόλοιπες χώρες, με κάποιες αλλαγές στις επιλογές και τη σειρά. Κι εγώ είχα πιαστεί πάνω στο κάγκελο περιμένοντας το Resistance, αλλά… δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα! Σίγουρα 5-6 κομμάτια επιπλέον δε θα πείραζαν κανέναν.

Και φτάνουμε στο δύσκολο σημείο… την έξοδο! Οι μόνοι που δεν ταλαιπωρήθηκαν ήταν οι πεζοί και τα μηχανάκια, υποθέτω. Ο καθένας έχει τη δική του ιστορία Οδύσσειας κι εδώ μπορώ άνετα να φανταστώ τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να χαρακτηρίζει τις συνθήκες αυτές “επαχθείς, επονείδιστες, μη βιώσιμες κτλ”. Εκεί, στην ακινησία της 1,5 ώρας (για κάποιους και παραπάνω), η συναυλία συνεχίστηκε στα κασετόφωνα. Ο κόσμος δε χόρτασε Muse και φάνηκε. Μακάρι η επόμενη φορά να είναι σύντομα κι όχι πάλι σε 6-7 χρόνια κι ας στριμωχτούμε, δεν πειράζει!

 

Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

chester memorial

Οι Linkin Park ανακοινώνουν event στη μνήμη του Chester Bennington

Οι Linkin Park μοιράστηκαν μέσω του Twitter ένα μήνυμα, όπου ευχαριστούν όλους τους θαυμαστές τους που με την αγάπη που έδειξαν, τους ...