Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ / “Τα μάτια” του Μάνου Τσεμπερλή

“Τα μάτια” του Μάνου Τσεμπερλή

"Τα μάτια" Μάνος Τσεμπερλής

Όλα ήταν βυθισμένα στο σκοτάδι και τα ομορφότερα όνειρα είχαν γραπωθεί στους ίσκιους μιας αλλιώτικης ζωής. Οι ήχοι των αυτοκινήτων βυθίζονταν βαθιά μέσα στην ψυχή του, δημιουργώντας ήχους και αναμνήσεις που τρόμαζε να αντικρίσει. Μια χειρουργική παρέμβαση στα θέλω του ήταν ο μόνος λόγος που ακόμα ζούσε. Φοβόταν το τώρα και το αύριο και το μόνο που του είχε απομείνει ήταν το χτες.

Ήταν επιλογή του που είχε μείνει ολομόναχος, κανένας δεν του το ζήτησε. Ναι, ήταν αλήθεια, ήταν δικιά του επιδίωξη να μείνει μόνος του. Ποιος ξέρει το γιατί, ίσως γιατί τον τρόμαζε η πόλη, ίσως πάλι γιατί ήταν μυστήριος, παράξενος και αλλόκοτος. Οι φίλοι του όλοι σκορπισμένοι στα σπίτια τους και αυτός είχε μόνο το φως από μια αχνή λάμπα να φεγγίζει το δωμάτιό του. Δεν περίμενε κανέναν και ήταν ευτυχισμένος γι’ αυτό.

Το χαμόγελό του είχε φύγει πριν από χρόνια, είχε πετάξει για τόπους μακρινούς και επικίνδυνους, κάπου εκεί που συνέβησαν όλα, αλλά προτιμούσε να μη θυμάται, προτιμούσε μόνο να κοιτάζει, γιατί αυτό έκανε τον ελεύθερο χρόνο του· κοιτούσε, κοιτούσε μέσα σε αυτό το μικρό δωμάτιο ό,τι του είχε απομείνει ζωντανό στα χέρια του.

Και είναι ο φόβος που γραπώνει τις ψυχές και δεν μπορεί να τις ελευθερώσει, μα κανένας φίλος εκεί κοντά να διώξει αυτό τον φόβο. Εκείνες τις ώρες ήταν ο ευτυχέστερος άνθρωπος του κόσμου. Δεν τον πείραζε που δε θα έρθει κανείς, άλλωστε το είχε επιλέξει να μένει μόνος του. Τον καλούσαν συχνά οι φίλοι του να βγει μαζί τους, αλλά εκείνος προτιμούσε το μίζερο δωμάτιό του. Εγωιστής από τα γεννοφάσκια του, είχε πάρει την απόφασή του. Τον ελεύθερό του χρόνο θα τον περνούσε μέσα σε αυτό το δωμάτιο.

Τι σου είναι άλλωστε ένα δωμάτιο, μπορεί να γίνει φυλακή, να σε γεμίσει φόβο, μπορεί όμως και να είναι το καταφύγιο, η λύτρωση, το σκότος όπου θα αναβληθεί το φως. Γι’ αυτό είχε συνηθίσει από καιρό να κάθεται εκεί μόνος του και να κοιτάει, γιατί εκεί ήταν η λύτρωσή του. Εκεί που οι άλλοι θα τρέμανε με τους τέσσερις τοίχους να αφαιρούν τον αέρα από τα σωθικά τους, αυτός έβρισκε τη λύτρωση.

Πήρε τη φωτογραφία από το παρελθόν έτοιμος να τη σκίσει, μα δίστασε. Τα δυο μάτια που τον εγκλώβιζαν μέσα στο δωμάτιο τού θύμιζαν ότι δεν είχε μάθει να χάνει. Και δίστασε και ξαναδίστασε να τη σκίσει όπου ένα αχνό χαμόγελο φύτρωσε και μίσησε τον εαυτό του που δεν είχε μάθει να χάνει.

 

Rate this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Η αλλιώτικη Ιαπωνία του Καζούο Ισιγκούρο

Μυθιστορηματικές Εκτροπές: Η αλλιώτικη Ιαπωνία του Καζούο Ισιγκούρο

Το Ένας καλλιτέχνης του ρέοντος κόσμου του Καζούο Ισιγκούρο είναι ένα μυθιστόρημα για τη γενέτειρα ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς ...