Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ... / “Πιο νύχτα δεν γίνεται” του Σταύρου Σταυρόπουλου

“Πιο νύχτα δεν γίνεται” του Σταύρου Σταυρόπουλου

"Πιο νύχτα δεν γίνεται" του Σταύρου Σταυρόπουλου

Έχει αρκετό καιρό που διάβασα αυτό το βιβλίο και δεν ήξερα τι μπορώ να γράψω γι’ αυτό – όμως ήξερα σίγουρα ότι θέλω να σας το παρουσιάσω.

Λοιπόν, το Πιο νύχτα δεν γίνεται είναι μια σειρά από ποιητικά κείμενα. Το είδος είναι λίγο αμφιλεγόμενο, καθώς δεν είναι ποιήματα, αλλά ούτε και πεζογραφήματα. Εγώ, πάντως, πάντα αγαπούσα την ποιητική διάθεση σε κάθε κείμενο.

Το εισαγωγικό του βιβλίου από τον Σταύρο Σταυρόπουλο είναι το εξής:

Τα κείμενα αυτά δεν προσχωρούν σε κανένα κίνημα· έχουν όλα τα κινήματα μέσα τους, μπερδεμένα. Άλλωστε, δεν έχουν αποφασίσει καλά καλά αν είναι δημιουργημένα από τον συγγραφέα τους ή αν ο συγγραφέας τους είναι το δημιούργημά τους. Εκείνο που αναδεικνύεται και υπερασπίζεται σ’ αυτή την ομάδα κειμένων είναι η ιδέα του φωτός στην πιο απόλυτα σκοτεινή εκδοχή του. Εκεί που τα πράγματα συνεχίζονται με άπειρες δυνατότητες, μέσα στο πέπλο της νύχτας που είναι μνήμη. Αβάσταχτη. Εκεί περιμένουν αβοήθητα σπάνια ευρήματα. Σαν ανυπόφοροι κρύσταλλοι, θαμμένοι.
Και οι λέξεις. Μοναδικό ρεύμα στο κέντρο μιας εποχής που φεύγει, που τελεί σε διάσταση, που αντιγράφει σκηνές. Οι λέξεις, πλήρεις αδιεξόδων. Για όσα δεν ήρθαν. Όσα ακόμη δεν βρέθηκαν. Οι λέξεις που γίνονται άθυρμα, νέμεση, ηλικία. Ούτε ζωντανές, ούτε νεκρές. Μόνο θάνατος που περιγράφει ζωή.
Όταν ο κόσμος φύγει από την εικόνα που έγινε, και οι απουσίες μετρηθούν ξανά, ο ανθρώπινος μύθος θα συναντήσει πάλι την εξ αίματος προϊστορία του.
Μέχρι τότε, απώλεια φωτισμού.
Πιο νύχτα δεν γίνεται.

"Πιο νύχτα δεν γίνεται" του Σταύρου Σταυρόπουλου

Ο ίδιος στα κείμενά του φαίνεται να ακροβατεί ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, το φως και το σκοτάδι. Ορισμένα από αυτά διαδραματίζονται σε συγκεκριμένα μέρη, με αρκετές λεπτομέρειες, και εκεί φτιάχνει την ιστορία του. Μικρές προτάσεις, λέξεις που προσπαθούν να συνδυαστούν μεταξύ τους με μία περίεργη συνέχεια και με μια έντονη απογοήτευση του συγγραφέα από τον κόσμο.

Πριν από ένα μήνα ήταν η μικρότερη νύχτα του χρόνου. Πέρασε. Αρχίζουμε πάλι να βαθαίνουμε στα σκοτάδια μας, ψάχνοντας για το καλοκαίρι. Να μετεωρίζουμε τη θλίψη στα μεταχειρισμένα αυτού του κόσμου. Συνεχίζουμε να αντικρίζουμε ιμιτασιόν θαύματα. Συνεχίζουμε τις φωτοτυπίες.

Γιατί το πρωτότυπο έχει χαθεί.

Σε πολλά κείμενα αναφέρεται η θάλασσα και το μπλε. “Τι όμορφο” θα πεις. Όμως, διαγράφεται χαρακτηριστικά η φθορά αυτών. Κοιτάζω τη θάλασσα. Από ένα καφέ. Ποτέ δεν ήταν τόσο μπλε. Τόσο μεταχειρισμένη. Χιλιάδες σώματα πέρασαν από πάνω της και δεν ερωτεύτηκε κανέναν. Είναι λυπημένη. Πολύ μπλε. Όλες οι θάλασσες είναι μπλε. Πολύ. Σαν τα τραγούδια του Ρόμπερτ Τζόνσον. 

Εδώ, θέλω να αναφερθώ στη μουσική. Ο Σταύρος Σταυρόπουλος αναφέρει πολύ συχνά ονόματα καλλιτεχνών, όπως τον Bon Dylan, τον Nick Cave, τους Lynyrd Skynyrd ή τον David Bowie. Έτσι, τα κείμενα αποκτούν το δικό τους soundrack και σίγουρα περνάς σε ένα πιο οικείο κλίμα.

Δεν θέλω να σας κουράσω με άλλα αποσπάσματα, ούτε βεβαίως να σας μελαγχολήσω και θα το κλείσω εδώ. Είναι ένα βιβλίο που με άγγιξε, καθώς περιγράφει την καθημερινότητα των ανθρώπων με έναν μοναδικό τρόπο, με λέξεις που σου δημιουργούν μια ποιητική διάθεση.

Αν το επιλέξετε, καλή ανάγνωση.

Όταν φοβάσαι, η κλεψύδρα αδειάζει απότομα
Rate this post

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Στην ποιήτρια Louise Glück το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2020

Στην ποιήτρια Louise Glück το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2020

Το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2020 απονεμήθηκε στην αμερικανίδα ποιήτρια Louise Glück Η Σουηδική Ακαδημία ανακοίνωσε σήμερα τη νικήτρια του ...