Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ / “Η δύση του αιώνα” του Μάνου Τσεμπερλή

“Η δύση του αιώνα” του Μάνου Τσεμπερλή

"Η δύση του αιώνα" του Μάνου Τσεμπερλή

Ο Γκαμπριέλ είχε γεννηθεί στο ξημέρωμα του αιώνα και από τότε δεν έλεγε να πεθάνει. Είχε φτάσει σχεδόν τα εκατό και περιφρονούσε ακόμη τον θάνατο. Όταν τον ρωτούσαν ποιο είναι το μυστικό της μακροζωίας, του εκείνος απαντούσε «περιμένω να πάρω τα όνειρά μου πίσω» και χαμογελούσε σαν μικρό παιδάκι.

Κανείς δεν ήξερε ποια ήταν τα όνειρά του και πότε θα τα έπαιρνε πίσω, αλλά τα χρόνια περνούσαν και ο αιώνας έπεφτε πιο βαρύς στις πλάτες του. Κάτι λουλούδια ανέμιζαν έξω και από κάπου ακουγόταν μια ροκ μπαλάντα. Ο Γκαμπριέλ περιποιόταν τον κήπο του και οι γείτονες τον θαύμαζαν για την ενεργητικότητά του, παρά το πέρας της ηλικίας του. Παρέμενε, όμως, μυστικό ποια ήταν τα όνειρα που περίμενε να πάρει πίσω.

Μόνο ο Γκαμπριέλ ήξερε, αλλά δεν το έλεγε σε κανέναν. Καθόταν μόνος σε μια γωνιά στο σπίτι του, άνοιγε το ξεφτισμένο του πορτοφόλι και έβλεπε τη φωτογραφία της Μερσέντες και τότε θυμόταν. Θυμόταν πως κάποτε είχαν αγαπηθεί παράφορα, όπως ο ήλιος αγαπάει την πρωινή δροσιά και η νύχτα το φεγγάρι. Κοιτούσε τα μάτια της στη φωτογραφία και θυμόταν πως τα όνειρά του είχαν εγκλωβιστεί μέσα τους.

Μα πώς ήταν δυνατόν να εγκλωβιστούν τα όνειρά του μέσα σε δυο μάτια; Το ‘χε πάντα απορία, αλλά κοιτάζωντας τη φωτογραφία στα μάτια αυτής της γυναίκας έβλεπε τα όνειρά του και ο φουκαράς δεν ήθελε να φύγει από τη ζωή δίχως να τα πάρει πίσω, γιατί χωρίς αυτά θα εγκατέλειπε τον κόσμο σαν να ήταν μισός άνθρωπος.

Όμως η Μερσέντες είχε φύγει και αυτός είχε υποσχεθεί στον εαυτό του να περιμένει όσο χρειαστεί για να ξαναδεί τα όνειρά του να καθρεπτίζονται στα μάτια της, αλλά δεν τολμούσε πουθενά να εξομολογηθεί τον έρωτά του γιατί ντρεπόταν σαν μικρό παιδάκι που περίμενε με τόση αφέλεια τη Μερσέντες να γυρίσει πίσω.

Κοίταξε για λίγο τον αιώνα που είχε αρχίσει να δύει, ζύγιασε τα χρόνια πάνω στις πλάτες του και με παιδική αφέλεια είπε «θα περιμένω κι άλλο», λες και μπορούσε να περιμένει για πάντα, λες και ο αιώνας θα τον ρωτούσε αν ήθελε να ακολουθήσει. Ούτε ο αιώνας θα τον ρωτούσε, ούτε μπορούσε να περιμένει για πάντα, αλλά στα βαθιά του γεράματα ήξερε πως η πραγματική αγάπη διαρκεί για πάντα και έτσι αποφάσισε να προσπεράσει τη δύση του αιώνα…

Μάνος Τσεμπερλής

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Η αλλιώτικη Ιαπωνία του Καζούο Ισιγκούρο

Μυθιστορηματικές Εκτροπές: Η αλλιώτικη Ιαπωνία του Καζούο Ισιγκούρο

Το Ένας καλλιτέχνης του ρέοντος κόσμου του Καζούο Ισιγκούρο είναι ένα μυθιστόρημα για τη γενέτειρα ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς ...