Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ / “Μια φορά και έναν καιρό” του Μάνου Τσεμπερλή
"Μια φορά και έναν καιρό" του Μάνου Τσεμπερλή

“Μια φορά και έναν καιρό” του Μάνου Τσεμπερλή

Ήταν κάποτε ένα μικρό αγόρι που ήξερε τα πάντα για τον κόσμο και δεν είχε γνωρίσει κανένα φόβο. Ήταν πάντα, όμως, ανήσυχος. Δεν ήταν ο θάνατος που τον απασχολούσε, μήτε η δόξα, μήτε το χρήμα. Το μόνο που τον πλήγωνε και τον έκανε να μη μιλάει ήταν η άγνοιά του. Γιατί μέσα σε όλες τις γνώσεις και τα χαρίσματα που του είχε δώσει η ζωή, παρέλειψε να του δώσει τη γνώση της αγάπης. “Αυτή θα πρέπει να τη μάθεις μόνος σου” του είπε.

Από εκείνη τη μέρα τριγυρνούσε στον κόσμο αναζητώντας τη μόνη γνώση που του έλειπε. Τριγυρνούσε χρόνια πολλά, χωρίς να καταφέρει να μάθει τι είναι η αγάπη, ώσπου μια μέρα γνώρισε μια κοπέλα· μια κοπέλα που για ένα χρόνο έγινε η ίδια του η ζωή. Όλον εκείνο το χρόνο ήταν ευτυχισμένος όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή του. Ακόμη, όμως, δεν είχε μάθει τι είναι αγάπη.

Μόλις πέρασε ο χρόνος, η κοπέλα έφυγε μακριά. Πήγε να βρει έναν πρίγκιπα που είχε ένα κάστρο και ένα θρόνο να μοιραστεί μαζί της και όχι τις γνώσεις που είχε το αγόρι. Καθώς το αγόρι έβλεπε το κορίτσι να φεύγει με τη δύση του ήλιου, αισθάνθηκε για πρώτη του φορά ένα δάκρυ να κυλά στο μάγουλό του.

Εκείνη τη μέρα κατάλαβε τι είναι η αγάπη και φοβήθηκε όσο ποτέ άλλοτε, ότι δεν θα ένιωθε ξανά αυτό το συναίσθημα. Έτσι άρχισε να τριγυρνά ξανά πάλι μέσα στον κόσμο – όχι όμως για να μάθει τι είναι η αγάπη, αλλά για να γλιτώσει από το φόβο και τον τρόμο που του προκαλούσε. Πέρασαν τα χρόνια, έγινε κοτζάμ άντρας και ακόμη φοβόταν. Πλέον δεν φοβόταν την αγάπη, αλλά τον ίδιο του τον εαυτό. Είχε γνωρίσει πολλές γυναίκες, αλλά δεν ένιωσε για καμιά τους αγάπη. Μόνο οι μνήμες από το κορίτσι, βαθιά χαραγμένες στη καρδιά, του τριβέλιζαν το μυαλό.

Τρελαινόταν και δεν άντεχε άλλο. Μια μέρα που στάθηκε πάνω από ένα πηγάδι να πιει νερό, συνειδητοποίησε πως δεν ήθελε να ταξιδεύει άλλο, πως ότι και να έκανε δεν μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα. Έτσι, μπήκε μέσα στο πηγάδι για να μην ξαναδεί τίποτα από αυτόν τον κόσμο.

Τα χρόνια πέρασαν και τα γένια του μάκρυναν τόσο πολύ, που έφταναν τα πόδια του. Μόνη του συντροφιά όλα εκείνα τα χρόνια ήταν το ασημένιο φεγγάρι. Είχε ξεχάσει πια να σκέφτεται και να αγαπάει. Τα συναισθήματά του είχαν στερεύσει και η καρδιά του είχε γίνει πέτρα, όπως φοβόταν όταν ήταν νέος.

Και όμως, μια μέρα πήγε μια κυρά πεντάμορφη πάνω από το πηγάδι, κλαίγοντας και τραγουδώντας έναν καημό της καρδιάς. Στο μέτωπό του αισθάνθηκε τα δάκρυά της, φωτιά, να κυλούν στο πρόσωπό του και να φτάνουν στις άκρες των γενιών του. Θέρμη κατέλαβε την ψυχή του και ένιωσε την πέτρα της καρδιάς του να σπάει σε χίλια κομμάτια. Τότε γύρισε το πρόσωπό του και αντίκρισε την απέραντη ομορφιά της. Και το τραγούδι της, σαν το θρήνο της ψυχής του, μιλούσε για έναν άντρα που την εγκατέλειψε για να γυρίσει τον κόσμο και να αποκτήσει γνώσεις.

Δε μπορούσε να φανταστεί ότι θα ερχόταν η στιγμή να θελήσει να βγει από το πηγάδι, η στιγμή όμως είχε έρθει. Σκαρφάλωσε και βγήκε από το πηγάδι.

Αγκάλιασε την κυρά και τη φίλησε στο στόμα λέγοντάς της πως ο άντρας εκείνος ήταν ανόητος, γιατί κι αυτός ο ίδιος είχε όλες τις γνώσεις, αλλά χωρίς την αγάπη δεν είχε δύναμη να κάνει τίποτα παρά μόνο να μένει στο πηγάδι…

…και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Δίδαγμα: η αγάπη είναι τα καύσιμο της ζωής.

Μάνος Τσεμπερλής

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Η αλλιώτικη Ιαπωνία του Καζούο Ισιγκούρο

Μυθιστορηματικές Εκτροπές: Η αλλιώτικη Ιαπωνία του Καζούο Ισιγκούρο

Το Ένας καλλιτέχνης του ρέοντος κόσμου του Καζούο Ισιγκούρο είναι ένα μυθιστόρημα για τη γενέτειρα ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς ...