Home / THINKDROPS / ΜΟΥΣΙΚΗ / ΚΡΙΤΙΚΕΣ / Anathema – The Optimist (review)

Anathema – The Optimist (review)

Το τρίτο album των Anathema μέσα σε πέντε χρόνια φέρνει κάτι διαφορετικό… ή μήπως όχι;

Anathema - The Optimist (review)

Έχω ακούσει το The Optimist περισσότερες από 10 φορές. Άλλοτε κλείνοντας τα μάτια και αφήνοντας τον εαυτό μου να παρασυρθεί από τη μουσική και άλλοτε με μεγάλη προσοχή, προσπαθώντας να αφουγκραστώ κάθε λεπτομέρεια και κρατώντας σημειώσεις. Με αυτό τον τρόπο, θέλησα να προετοιμάσω ένα πραγματικά αντικειμενικό review, παρόλο που είμαι fan του συγκροτήματος εδώ και αρκετά χρόνια.

Στην πρώτη ακρόαση, δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Μου άρεσαν ιδιαίτερα, βέβαια, αρκετά σημεία, που φέρουν τη σφραγίδα των Anathema. Στη δεύτερη και στην τρίτη ακρόαση συνειδητοποίησα πόσο προσεγμένες είναι οι ενορχηστρώσεις. Στις υπόλοιπες που ακολούθησαν, όλος ο δίσκος ανέβηκε αρκετά στην εκτίμησή μου, χωρίς να μπορεί να συγκριθεί με το αριστουργηματικό, μεταβατικό A Fine Day to Exit (2001) ή το εξαιρετικό Weather Systems (2012).

Συνήθως εκτιμώ πολύ τους καλλιτέχνες που δεν αναμασάνε –τα παλιά– και δεν μασάνε – να εξελίξουν τη μουσική τους. Έτσι, θεωρώ ευτυχές το γεγονός ότι, παρόλο που συνεχίζουν την “αφήγηση” του AFDtE, δεν διστάζουν να την οδηγήσουν προς μια νέα κατεύθυνση. Αρκεί, όμως, αυτό;

Σίγουρα, αν ακούσεις προσεκτικά, θα διαπιστώσεις ότι οι Anathema έχουν εξελιχθεί μουσικά. Δοκιμάζουν καινούργιες φόρμες, πατώντας επάνω στην κληρονομιά του A Fine Day to Exit, αλλά δημιουργώντας κάτι καινούργιο. Ναι, θα συναντήσεις τις γνωστές μπαλάντες στο στιλ του συγκροτήματος, αλλά σε αυτόν το δίσκο θα πάρεις ακόμα και γεύση από jazz (στο Close Your Eyes).

Σίγουρα, επίσης, ο ήχος είναι πάρα πολύ καλός. Μπόλικο delay και echo, χαμός από έγχορδα, πολύ πιάνο, που όλα τους δένονται αριστοτεχνικά, είτε σε γρήγορα κομμάτια (όπως το Leaving it Behind) είτε σε μπαλάντες που οδηγούν στα γνωστά συναισθηματικά κρεσέντο της μπάντας με τη φωνή της Lee Douglas να παίρνει τα ηνία, όπως στο Endless Ways με το ωραίο φινάλε. Όπως και ο προκάτοχός του, έτσι και το The Optimist χρησιμοποιεί πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία (π.χ. San Francisco), τα οποία εντάσσει σε μια ιδιαίτερη “ορχηστρική” ατμόσφαιρα. Το πάντρεμα αυτών των δύο, εξάλλου, χαρακτηρίζει τους Anathema των τελευταίων χρόνων.

Πού είναι το πρόβλημα, λοιπόν; Καταρχάς, τα περισσότερα τραγούδια, δεν “ήρθαν για να μείνουν”. Προσωπικά εντοπίζω το τελευταίο πραγματικά πολύ καλό album στο Weather Systems. Το Distant Satellites (2014) είχε 2-3 κομμάτια που, ΟΚ, θα σου μείνουν στο μυαλό. Σήμερα, όμως, ακούγοντας για πολλοστή φορά το The Optimist δεν μπορώ να φανταστώ κάποιο κομμάτι να το πετυχαίνει.

Τι θα ήθελα προσωπικά; Καταρχάς, περισσότερες δυνατές κιθάρες. Πού είναι χωμένες; Πού κρύφτηκαν τα distortions; Πιστεύω ότι θα εκτόξευαν κάποια σημεία με μοναδικό τρόπο. Επίσης, θα προτιμούσα ίσως λιγότερα εφέ, λιγότερο reverb (που λέμε εμείς οι… μουσικοί) και περισσότερη καθαρότητα στα δυνατά σημεία. Τα φωνητικά φαίνονται να χάνονται στο βάθος, κάτι που σε ορισμένα τραγούδια είναι ταιριαστό και ατμοσφαιρικό – όχι, όμως, και σε όλα. Καταλυτικό ρόλο έπαιξε η συνεργασία με τον παραγωγό Tony Doogan (Mogwai, Belle & Sebastian), ο οποίος πρότεινε να ηχογραφήσουν σαν μπάντα που παίζει live, κάτι που συνετέλεσε στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα.

Τέλος, αυτό που μου έλειψε είναι το στοιχείο της έκπληξης – ένα απρόσμενο γύρισμα, ένα πραγματικά δυνατό ξέσπασμα ή μια μελωδία που θα σε κάνει να θες να βάλεις τα κλάματα (λέμε τώρα). Γιατί ναι μεν το συγκρότημα δοκίμασε νέα πράγματα, αλλά στα περισσότερα τραγούδια η αλήθεια είναι πως μπορείς εύκολα να φανταστείς τι ακολουθεί στο αμέσως επόμενο λεπτό, μετριάζοντας τη συνολική εμπειρία.

Εν ολίγοις, το The Optimist δεν είναι ο καλύτερος δίσκος της μπάντας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι κακός. Δώσε του τις ακροάσεις που του αξίζουν και σίγουρα θα σε ανταμείψει. Αν δεν ήξερα ποιοι είναι οι Anathema και άκουγα το δίσκο, ίσως να έλεγα “ουάου, φοβερή μπάντα, εξαιρετικό album”. Όταν, όμως, έχεις αφήσει τόσα διαμάντια στον κόσμο, δημιουργούνται απαιτήσεις – ίσως και άδικες προς τον καλλιτέχνη.

Όπως και να έχει, πιστεύω πως ο δίσκος αξίζει να έχει τη θέση του στη συλλογή σου. Ξεκάθαρα.

 

Anathema – The Optimist (review)
5 (100%) 3 votes
Το τρίτο album των Anathema μέσα σε πέντε χρόνια φέρνει κάτι διαφορετικό... ή μήπως όχι; Έχω ακούσει το The Optimist περισσότερες από 10 φορές. Άλλοτε κλείνοντας τα μάτια και αφήνοντας τον εαυτό μου να παρασυρθεί από τη μουσική και άλλοτε με μεγάλη προσοχή, προσπαθώντας να αφουγκραστώ κάθε λεπτομέρεια και κρατώντας σημειώσεις. Με αυτό τον τρόπο, θέλησα να προετοιμάσω ένα πραγματικά αντικειμενικό review, παρόλο που είμαι fan του συγκροτήματος εδώ και αρκετά χρόνια. Στην πρώτη ακρόαση, δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Μου άρεσαν ιδιαίτερα, βέβαια, αρκετά σημεία, που φέρουν τη σφραγίδα των Anathema. Στη δεύτερη και στην τρίτη ακρόαση συνειδητοποίησα πόσο προσεγμένες είναι…

Review Overview

Βαθμολογία - 7.5

7.5

Summary : Δεν είναι ο καλύτερος δίσκος των Anathema, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι κακός. Ενορχηστρωτικά είναι εξαιρετικός, ωστόσο λείπει το κάτι ξεχωριστό.

User Rating: Be the first one !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

editors-in-dream

Editors – “In Dream”

Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, για να πω και πάλι τη γνώμη μου για άλμπουμ των Editors. Έχοντας μείνει με καλές εντυπώσεις από την προηγούμενη ...