Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ / Η συγγραφέας Σοφία Δημοπούλου μιλά στο Thinkdrops

Η συγγραφέας Σοφία Δημοπούλου μιλά στο Thinkdrops

Η συγγραφέας μάς μίλησε για τους ήρωες του βιβλίου της, την επιτακτική ανάγκη για σκληρή συλλογική δουλειά, την αγάπη της για την ποίηση που για την ίδια λειτουργεί ως δικλείδα ασφαλείας και αποφόρτισης των συναισθημάτων της, αλλά και για τα μελλοντικά της σχέδια.

Η συγγραφέας Σοφία Δημοπούλου μιλά στο Thinkdrops

Στο τελευταίο της μυθιστόρημα «Η Ζωή Απέναντι» (εκδ. Μεταίχμιο) –το τέταρτο κατά σειρά–, η Σοφία Δημοπούλου παίζει με τη λέξη «Ζωή». Υπάρχει η ομώνυμη ηρωίδα της που επεμβαίνει αθόρυβα στην εξέλιξη της ιστορίας, αλλά και η ζωή ως βίωμα. Οι χαρακτήρες της, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ζουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα καχυποψίας και φόβου, στην Ελλάδα της Δικτατορίας. Κάποιοι προσπαθούν ν’ αντιδράσουν, άλλοι συμβιβάζονται και περιμένουν.

H Δάφνη και η Άννα, οι κεντρικές ηρωίδες σας αντιμετωπίζουν τελείως διαφορετικά τη ζωή. Η πρώτη προέρχεται από μια συντηρητική οικογένεια, ενώ η άλλη από πιο «ελεύθερη». Πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος της οικογένειας στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε και βιώνουμε τη ζωή;

Η οικογένεια είναι το πρωταρχικό κύτταρο της κοινωνίας όπου ο άνθρωπος μπορεί να κοινωνικοποιηθεί και να αποκτήσει συνείδηση της ύπαρξής του σε σχέση με τους άλλους. Η αγωγή που καθένας παίρνει μέσα στην οικογένειά του αποβλέπει στην δημιουργία ελεύθερης, δημοκρατικής και υπεύθυνης προσωπικότητας. Μέσα στην οικογένεια αναπτύσσει κανείς όλες τις κοινωνικές συνήθειες, την αίσθηση ευθύνης και καθήκοντος, την εσωτερική ελευθερία και την αγάπη για τους άλλους, την αισιόδοξη ή την απαισιόδοξη στάση ζωής, ακολουθώντας το παράδειγμα των γονέων. Το παράδειγμα και η συνήθεια που χαρακτηρίζουν την οικογένεια είναι πολύ ισχυρά.

Και πόσο μας βαραίνουν –ιδιαίτερα από μια ηλικία και έπειτα– οι δικές μας επιλογές, έναντι των βιωμάτων;

Τα βιώματά μας καθορίζουν την αυθόρμητη αντίδρασή μας στις καταστάσεις της ζωής. Η επίδρασή τους είναι τόσο ισχυρή, που πρέπει να αγωνιστούμε πολύ για να τα παρακάμψουμε και να αποφασίσουμε με βάση τη γνώση ή τη λογική μας. Παρ’ όλ’ αυτά, η εκπαίδευση και η μετέπειτα εμπειρία μας μπορούν να κυριαρχήσουν στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα της ζωής. Είμαστε ένα κράμα από τις εμπειρίες και τις επιλογές μας μ’ άλλα λόγια.

Τα βιώματά μας καθορίζουν την αυθόρμητη αντίδρασή μας στις καταστάσεις της ζωής. Η επίδρασή τους είναι τόσο ισχυρή, που πρέπει να αγωνιστούμε πολύ για να τα παρακάμψουμε.

Τα κεφάλαια από το βιβλίο σας ξεκινούν με επιγράμματα από το «Μικρό Ναυτίλο» του Ελύτη. Μιλήστε μας λίγο γι’ αυτή σας την επιλογή.

Αγαπώ το ποίημα αυτό, διότι θεωρώ πως κλείνει μέσα του όλη την Ιστορία του τόπου μας και όλη την ενέργεια που αυτός αναδίδει. Κάθε φράση είναι ένα κλειδί που ξεκλειδώνει τα συναισθήματά μου κι ελπίζω και του αναγνώστη και που θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν επικεφαλίδα του κάθε κεφαλαίου. Εμπεριέχει και τη δική μου αντίληψη για τη ζωή, που την οραματίζομαι σαν ένα μεγάλο, βουερό ποτάμι κι εμάς μικρούς ναυτίλους που έχουμε χρέος να κρατάμε γερά το τιμόνι.

«Κάθε λέξη γίνεται βάρκα για να πλεύσουμε ίσως μαζί με τον ποιητή ως ναυτίλοι προς τις δυσεύρετες κόχες μιας οδύνης που αξιώνει συμμετοχή, ενέργεια και αισιοδοξία…», αναφέρετε στο προσωπικό σας σημείωμα στο δελτίο Τύπου. Σήμερα, στην Ελλάδα της κρίσης φαίνεται πως έχουμε χάσει την αισιοδοξία και την μαχητικότητά μας. Τι θεωρείτε πως πήγε στραβά;

Την ξέρετε φαντάζομαι την παραβολή με το θάνατο του βατράχου. Το νερό ζεσταίνεται σιγά-σιγά και μέχρι εκείνος να το καταλάβει, πεθαίνει. Η οικονομία και η ζωή μας συνεχώς υποβιβάζονται σταδιακά σε χαμηλότερο επίπεδο. Η απογοήτευση καθώς διαπιστώνουμε πως κάθε μορφή αγώνα πέφτει στο κενό δημιουργούν κατάθλιψη και αδράνεια. Η διαρκής διάψευση όσων ελπίζαμε ως έθνος οδήγησε στην παθητικότητα. Έχουμε πολλές αρετές ως λαός, είμαστε έξυπνοι και δημιουργικοί, έχουμε όμως και ένα μεγάλο ελάττωμα, κατά την άποψή μου. Δεν αγαπάμε τη συλλογική δουλειά και είμαστε λίγο δυσκίνητοι απέναντι στις αλλαγές. Επιπλέον βλέπουμε παντού εχθρούς που μας επιβουλεύονται. Αν καταλάβουμε πως μόνο μέσα από τη σκληρή συλλογική δουλειά θα προκύψει η αλλαγή, τότε θα έρθει η ανάκαμψη.

"Η ζωή απέναντι" της Σοφίας Δημοπούλου«Η Ζωή Απέναντι» είναι το τέταρτο βιβλίο σας. Γράφατε όμως και ποίηση. Τι έκανε το μυθιστόρημα να υπερτερήσει έναντι των στίχων;

Ποίηση γράφω γιατί με αποφορτίζει. Η συγγραφή ενός μυθιστορήματος είναι μια εντελώς εγκεφαλική δουλειά, ενώ η γραφή ενός ποιήματος λειτουργεί για μένα ως δικλείδα ασφαλείας και αποφόρτισης των συναισθημάτων μου. Ποίηση κατά βάση γράφω μόνο για μένα, είναι ένα παιχνίδι με τις λέξεις περισσότερο παρά συγγραφή. Μ’ αρέσει να διαβάζω μυθιστορήματα γι’ αυτό μ’ αρέσει και να τα γράφω. Ευχαριστιέμαι τη διαδικασία το ίδιο. Η μόνη διαφορά είναι πως στα δικά μου μυθιστορήματα, ξέρω πάντα το τέλος!

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας; Να περιμένουμε σύντομα το νέο σας βιβλίο;

Το επόμενο βιβλίο ήδη γράφεται, πιστεύω πως θα τελειώσει μέσα στο καλοκαίρι. Είναι μια ιστορία που ξετυλίγεται στην Αθήνα του τέλους του 19ου αιώνα. Το αν θα κυκλοφορήσει σύντομα, εξαρτάται από το πρόγραμμα του εκδοτικού μου οίκου. Έπειτα θέλω να μαζέψω τα ποιήματά μου και ίσως κάνω μια συλλογή μ’ αυτά. Μα πάνω απ’ όλα θέλω να ξεκουραστώ μετά από μια περίοδο πολύ έντονη συγγραφικά.

→ Διαβάστε περισσότερα για το βιβλίο “Η ζωή απέναντι

 

Η συγγραφέας Σοφία Δημοπούλου μιλά στο Thinkdrops
5 (100%) 2 votes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*