Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ / “Την Πρώτη Νιότη Μετρώ” του Μάνου Τσεμπερλή
"Την Πρώτη Νιότη Μετρώ" του Μάνου Τσεμπερλή

“Την Πρώτη Νιότη Μετρώ” του Μάνου Τσεμπερλή

Τα λείψανά μου μετρώ
και είμαι της πρώτης νιότης μου Οδυσσέας
γυρνώ, γυρνώ
στους ορίζοντες του κόσμου
στην πελώρια θάλασσα περπατώ
η κρωξιά του άλμπατρος στον ουρανό
του ωκεανού το φύκι και ο κυματισμός
φουντώνει ο κοχλασμός πολύς
μια ανείπωτης τρεμάμενης ιδέας

τούτη η ραχοκκοκαλιά είναι μικρή
πέτρινη η κρίνη που βλάστησες, ανθέ,
εδώ το μύρο νωπό, μυρωδάτο, γυμνό το χώμα
μυσταγωγικά εντρυφώ
κάθε σπόνδυλος κρυφό σχολειό που πατώ
λόφοι, λοφίσκοι πολλοί
αρωματοποιούν την ελλιπή εικόνα

ώρες, ώρες
τα τυφλά που μου χαρίστηκαν μάτια
αντικρύζουν μία μονάχα ηλιαχτίδα φωτός
ο βόστρυχος από χρυσό καλέμι πλεκτός, πελεκητός
στη μιαν άκρη κόμπο έχει την ψυχή
στην άλλη δε θωρώ∙
τον κότσο τον πελεκητό γραπώνω να αναρριχηθώ
εκεί που δε θρασύνθηκε θνητού ποδάρι
και είναι η φλόγα ιριδίζουσα
και αποσπερίτης φίλος μακρινός

τα ήσυχα μοναχικά βράδια
κουρνιάζουν οι ποιητές σε μια φτωχική γωνία
απελεύθεροι της ύλης σκλάβοι
και κάποιοι μοναχοί στέκουν κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι
καρτερικά στο εκάστοτε από το θεό ευλογημένο εκκλησάκι
περιμένοντας
μια καλιακούδα να φανεί
μια κουκουβάγια να κρώξει
ένα βάτραχο να λακτίσει
κάτω από μιας κιτριάς τη σκέπη

το γιασεμί, η μαργαρίτα και ο ήλιος
τα ασθενικά τους πέταλα
αφήνουν να ανεμίζουν στου χορού τη χάρη
ξερόφυλλα και ανεμοσκορπίσματα
χάνονται μες στη λιλά αυτήν απόχρωση
καιροφυλαχτώντας πάντα
για ένα, ένα τούτο το αγνό σημάδι

Τα λείψανά μου μετρώ
και είμαι της πρώτης νιότης μου Οδυσσέας
γυρνώ, γυρνώ
στους ορίζοντες του κόσμου
στη πελώρια θάλασσα περπατώ
η κρωξιά του άλμπατρος στον ουρανό
του ωκεανού το φύκι και ο κυματισμός
φουντώνει ο κοχλασμός πολύς
μιας ανείπωτης τρεμάμενης ιδέας

άγριοι λειμώνες
που σκιάζουν τα όρη τους πανύψηλα δέντρα
το τσοπανόσκυλο άμαθο που είναι
από του ανθρώπου τα δεινά, τα κοσμικά
γυρεύει ένα άγουρο σημάδι

απομένει λοιπόν
τούτο το πικρό που διατρέχει τα χείλη σημάδι
τη γάγγραινα που τον βαραίνει κάθε θνητός να αποδιώξει
τα τυφλά που του χαρίστηκαν μάτια με φως να περιζώσει
και ας χαθούν τα λείψανα που έτυχε κάποτε να μετρώ
σαν να ήμουν της πρώτης νιότης μου Οδυσσέας.

Μάνος Τσεμπερλής

Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

"Πνεύματα" του Μάνου Τσεμπερλή

“Πνεύματα” του Μάνου Τσεμπερλή

Το κορίτσι έτρεχε μόνο του μέσα στο δάσος, όπου επικρατούσαν τα πιο σκληρά σκοτάδια του κόσμου. Έτρεχε να γλιτώσει από ...