Home / THINKDROPS / ΒΙΒΛΙΟ / ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ / Η συγγραφέας Πολύμνια Κοσσόρα μιλάει στο Thinkdrops

Η συγγραφέας Πολύμνια Κοσσόρα μιλάει στο Thinkdrops

Πολύμνια Κοσσόρα: «Από μικρό παιδί ήμουν φανατική, διψασμένη αναγνώστρια»

Η Πολύμνια Κοσσόρα μιλάει στο Thinkdrops

Για την ανάγκη της να πλάσει κάτι καινούριο, την επιμονή της που μοιάζει με αυτή του εξερευνητή κάθε φορά που ψάχνει εκείνα τα στοιχεία που θα δώσουν μορφή στην ιστορία της, για όλα όσα την εμπνέουν, την κάνουν να χαμογελά αλλά και την θλίβουν… Για όλα αυτά και για άλλα πολλά μας μιλά η συγγραφέας Πολύμνια Κοσσόρα με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του καινούριου της μυθιστορήματος «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;» (εκδ. Ωκεανός).

Η πλοκή της ιστορίας σας εκτυλίσσεται στην Αθήνα και το Όσλο. Δύο πόλεις στις οποίες έχετε ζήσει και η ίδια. Χρειάστηκε να κάνετε περαιτέρω έρευνα για να γράψετε το βιβλίο σας ή στηριχθήκατε αποκλειστικά στις δικές σας μνήμες;

Ανάμεσα από όλες τις φάσεις της συγγραφής βρίσκω ιδιαίτερα ερεθιστικό το στάδιο της έρευνας, στην οποία δίνω μεγάλη σημασία. Επιδίδομαι σ’ αυτήν πάντα με ενθουσιασμό και επιμονή «εξερευνητή». Θεωρώ ότι η έρευνα αποτελεί απαραίτητο στοιχείο σεβασμού προς τον μύθο, αλλά και προς τον αναγνώστη. Σχετικά με αυτό το βιβλίο μου, η επιτόπια έρευνα στο Όσλο, μια πόλη που γνώριζα ήδη αρκετά καλά, το να περπατήσω στα δρομάκια και τις πλατείες, να πάρω το μετρό, να επιβεβαιώσω διευθύνσεις, να πιώ μια μπίρα στην προκυμαία, όλα αυτά με ενθουσίασαν, έδωσαν σάρκα και οστά στην ιστορία και τους ήρωές μου. Αλλά και το υπομονετικό σκάλισμα αρχείων και δημοσιεύσεων, παρότι με βύθισε σε έναν σκοτεινό κόσμο, το βρήκα άκρως ερεθιστικό.

Η πρώτη επαφή του Ορέστη με την κόρη του Λίβι φαίνεται πως με κάποιον ανεξήγητο τρόπο έχει προηγηθεί της φυσικής τους συνάντησης. Από τι θεωρείτε πως πυροδοτείται το ένστικτο; Είναι ένα «χάρισμα» κυρίως των παιδιών που το «σαμποτάρουμε» οι ίδιοι μεγαλώνοντας;

Λέω σε κάποιο σημείο της ιστορίας: «Υπάρχουν τόσα πράγματα που το παιδί ξεδιαλέγει μέσα από χιλιάδες άλλα για να φτιάξει σκέψεις. Ξεκάθαρες, σχηματισμένες. Και να τις βάλει σε λέξεις. Το παιδί τα ξέρει όλα…. Ξέρει τι του χρειάζεται. Ξέρει καλά τι θα πει κλαίω, φοβάμαι, θέλω, δεν θέλω. Ξέρει μια χαρά να λέει από πολύ μικρό “θέλω τον μπαμπά μου τώρα” και να τονίζει την τελευταία λέξη. Μπορεί να διαλέγει τι θα πει και τι θα κρατήσει κλεισμένο μέσα του. Κι όχι έτσι, σαν ένα παιχνίδι. Όχι, το παιδί έχει τους λόγους του. Κάποιους μπορείς να τους μαντέψεις, αλλά και πάλι δεν θέλεις να το πιστέψεις. Πώς γίνεται ένα παιδί, ένα κορίτσι πέντε χρονών να κάνει τόσο σύνθετες σκέψεις». Και βέβαια στην περίπτωση της Λίβι, αυτό σημαίνει ότι η βαθύτερη, αρχέγονη ανάγκη του παιδιού να γνωρίσει τον πατέρα, η επιθυμία να κατανοήσει από πού έρχεται, να «πιστοποιηθεί», το οπλίζει με μια διορατικότητα και φαντασία απίστευτη. Οι δυο φορές που συναντήθηκαν οι ματιές πατέρα και κόρης, τότε που η Λίβι δεν γνώριζε φυσικά ποιος είναι αυτός ο Άγνωστος, ήταν αρκετές για να κινητοποιήσουν αυτήν τη μαγική δύναμη που ονομάζουμε «ένστικτο». Η δύναμη αυτή μπαίνει σταδιακά σε καλούπια που εμείς οι μεγάλοι, ίσως άθελά μας, μεταμοσχεύουμε στο παιδί και χάνει με τα χρόνια την ένταση και τη δημιουργικότητά της.

Υπάρχει κάποια φράση στο βιβλίο σας που «συμπυκνώνει» τη στάση σας απέναντι στη ζωή;

Θα αναφερθώ σε μια φράση που αφορά τον Ορέστη, αλλά έχει έμμεση αντανάκλαση και σε μένα: «Κι εκείνος να είναι αληθινός, ούτε γίγαντας, ούτε νάνος. Εκείνος που ονειρευόταν τις μεγάλες επαναστάσεις, να κάνει τη μικρή, τη δύστροπη επανάσταση της αποδοχής.» Αλλά και μια κρίσιμη σκέψη της Άννελι: «Η αλήθεια είναι αυτό που είναι. Δεν έχει εκδοχές. Δεν την αφορούν τα κίνητρα της αποκάλυψης. Η αλήθεια καθαρίζει, εξιλεώνει.»

Η Πολύμνια Κοσσόρα μιλάει στο Thinkdrops

Ποια ανάγκη σας οδήγησε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή; Υπήρξε κάτι που πυροδότησε αυτή την επιθυμία σας;

Από μικρό παιδί ήμουν πάντα φανατική, διψασμένη αναγνώστρια. Από τη Β’ Δημοτικού το βιβλίο είναι ο φίλος και σύντροφος μου. Αυτό μου άνοιξε δρόμους στη σκέψη και τη φαντασία. Ο κόσμος μεγάλωνε εμπρός μου με έναν τρόπο μαγικό. Με μαγνήτιζαν οι λέξεις πάνω στο χαρτί και πολύ νωρίς συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να τις χρησιμοποιώ ως εργαλεία για να πλάθω ιστορίες με υλικά τις εμπειρίες και τα ακούσματα μου. Πάντα κάτι έγραφα. Από ποίηση στην εφηβεία, μέχρι μικρά δοκίμια και επαγγελματικές παρουσιάσεις στην ωριμότητα. Ωστόσο με την πεζογραφία καταπιάστηκα στα σοβαρά σε προχωρημένη ηλικία, όταν έκλεισα τον μεγάλο κύκλο της επαγγελματικής μου ζωής και με ενθουσιασμό ρίχτηκα στην περιπέτεια της λογοτεχνικής γραφής, ελεύθερη πλέον από τις αναγκαίες συμβάσεις και υποχρεώσεις.

Τι αποτελεί πηγή έμπνευσης για εσάς;

Κάθε ιστορία ξεκινάει να χτίζεται, μικρός κόκκος μέσα σου, από εσωτερική ανάγκη να πλάσεις κάτι καινούργιο, συνθέτοντας ακούσματα, προσωπικές εμπειρίες και συγκινήσεις ζωής, αλλά και σπαράγματα από τις ζωές των άλλων. Υπάρχουν κάποιες φαινομενικά μικρές αφορμές, σχεδόν ασήμαντες, που με αγγίζουν βαθιά, εγγράφονται μέσα μου και είτε ασυνείδητα, είτε συνειδητά μεταπλάθονται και αποτελούν στοιχεία έμπνευσης για μια νέα ιστορία. Το άκουσμα ενός περιστατικού από το στόμα ενός γέρου στο μικρό καφενείο του ξεχασμένου χωριού, μια φράση που διάβασα, η τυχαία ανακάλυψη μιας παλιάς φωτογραφίας, ένα τοπίο, μια άγνωστη φυσιογνωμία στο μετρό, ένα τυχαίο λήμμα στο διαδίκτυο. Τόσο απλά. Και έτσι αρχίζει ένα υπέροχο ταξίδι στον κόσμο, στα συναισθήματα, στις ιδέες.

Τι σας κάνει να χαμογελάτε και τι σας προκαλεί θλίψη;

Το χαμόγελο έρχεται φυσικό, αβίαστο, στο άγγιγμα ενός μωρού, στη θέα του ήλιου που δύει πάνω στη θάλασσα, στο άκουσμα της αστείας πολυλογίας ενός μικρού παιδιού. Χαμογελώ με μια τρυφερή ιστορία ή όταν συμβαίνει κάτι γενναιόδωρο και μεγαλόψυχο. Αντίθετα με θλίβει η μιζέρια, η κακοψυχιά και η στενομυαλιά. Με θλίβει ο φανατισμός, η μεροληψία, η αδικία και η αχαριστία. Καθόλου πρωτότυπο, αλλά έτσι είναι.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το άμεσο μέλλον;

Το τρίτο μου μυθιστόρημα είναι ήδη στα σκαριά, στο στάδιο του σχεδιασμού και της έρευνας. Πρόκειται και πάλι για μια πολύ διαφορετική ιστορία που θα απλώνεται σε τέσσερεις γενιές, αγγίζοντας θέματα όπως η μαζική μετανάστευση στην Αμερική, η εσωτερική μετανάστευση προς την Αθήνα, η ελληνική επαρχία, και αυτά μέσα σε ένα κλίμα νουάρ. Πέρα όμως από τη συγγραφή, ελπίζω να συνεχίσω τα ταξίδια μου στον κόσμο, κάτι που μου δίνει χαρά και έμπνευση.

 

Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*