Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ / “Μεταπολεμικά φαινόμενα” του Μάνου Τσεμπερλή

“Μεταπολεμικά φαινόμενα” του Μάνου Τσεμπερλή

"Μεταπολεμικά φαινόμενα" του Μάνου Τσεμπερλή

Μερικές βόμβες σφυρίζουν στον ουρανό πριν καρφώσουν τις εκρήξεις τους πάνω στη γη. Όλοι τρέχουν έντρομοι να κλειστούν στα σπίτια τους. Τα τζάμια ραγίζουν και σπάνε και τα ουρλιαχτά φτάνουν στις κόγχες των αυτιών μας. Οι άμοιρες ψυχές μας προσπαθούν να ξεφύγουν από το θάνατο, αλλά ο πόλεμος στέκει μπάστακας μπροστά στα συντετριμένα όνειρα των παιδιών μας. Το παιδί μου συνήθιζε να ανεβαίνει στην αχλαδιά για να αγγίξει τον ουρανό – και τώρα πού βρίσκεται, σάμπως δεν το φυλάει ο ουρανός; Φοβάμαι, οι σφαίρες σφυρίζουν και για να ζήσω πρέπει να σκοτώσω. Ανάθεμά με και αν ξέρω να σκοτώνω, ξέρω όμως να κλείνω πληγές. Δε με τρομάζει το αίμα, με τρομάζουν τα κενά πρόσωπα. Οι δρόμοι είναι σμπαραλιασμένοι σαν τις ελπίδες μας, ένα ταξίδι δίχως γυρισμό. Τι κάναμε λάθος, ποιες αμαρτίες προδώσαμε και ποιες κατάρες ελευθερώσαμε; Και στον πόλεμο μαθαίνεις πως οι κατάρες είναι ατελείωτες και τα βάσανα του ανθρώπου απύθμενα. Προσεύχομαι για λίγη τόση δα ειρήνη και το σώμα μου τρεμουλιάζει, συσπάται. Ένα ρίγος που δεν μπορώ να το αναγνωρίσω με κυριεύει. Και ιδρώτας λούζει άγρια το μέτωπό μου.

Θέλω να ακούσω λίγο ράδιο μα δεν μπορώ, κοιμάμαι και οι εφιάλτες κατακλύζουν τα όνειρά μου. Σήμερα έχουμε ειρηνή, πάνε δέκα ολόκληρα χρόνια που γλιτώσαμε από τη λαίλαπα του πολέμου, μα οι εφιάλτες είναι μόνιμος επισκέπτης. Κοιμάμαι και βλέπω το λιγοστό πράσινο ενός δέντρου να πιάνει φωτιά μες στο γκρίζο φόντο της πόλης. Φοβάμαι ότι θα ξυπνήσω και θα είμαι νεκρός. Πού πήγαν οι άλλοι, τους έχασα όλους. Θυμάμαι που έβγαλα μια σφαίρα μέσα από τα σωθικά μου με το μαχαίρι μου και στο όνειρό μου γίνεται το φίδι που με δαγκώνει. Ξυπνώ, σήμερα έχουμε ειρήνη, τι να έγιναν οι ψυχές μας; Σήμερα έχουμε ειρήνη, αλλά οι εφιάλτες με κάνουν και το ξεχνώ. Σήμερα έχουμε ειρήνη, αλλά η πόλη που ζήσαμε δε μοιάζει με τίποτα σε αυτό που έχουμε σήμερα. Πού είναι οι γυναίκες μας, πού είναι τα παιδιά μας, πού είναι οι άντρες μας να χρωματίσουν με το χαμόγελό τους το ατελείωτο φόντο των ονείρων μας; Σήμερα έχει ειρήνη και το ραδιόφωνο της ψυχής μας τερμάτισε, δε δουλεύει πια. Αντίο.

Μάνος Τσεμπερλής

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

Η αλλιώτικη Ιαπωνία του Καζούο Ισιγκούρο

Μυθιστορηματικές Εκτροπές: Η αλλιώτικη Ιαπωνία του Καζούο Ισιγκούρο

Το Ένας καλλιτέχνης του ρέοντος κόσμου του Καζούο Ισιγκούρο είναι ένα μυθιστόρημα για τη γενέτειρα ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς ...