Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ / “Little Gidding” (απόσπασμα) (Τ. Σ. Έλιοτ)
"Little Gidding" (απόσπασμα) (Τ. Σ. Έλιοτ)

“Little Gidding” (απόσπασμα) (Τ. Σ. Έλιοτ)

Το «Little Gidding» είναι το τέταρτο από τα «Τέσσερα Κουαρτέτα» του Τ. Σ. Έλιοτ – μια σειρά ποιημάτων που αναφέρονται στο χρόνο, στην ανθρωπότητα και τη σωτηρία. Πρωτοεκδόθηκε το 1942 και αναφέρεται σε μια μικρή αγγλικανική κοινότητα που διαλύθηκε κατά τον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο (1642–1651). Το Little Gidding επικεντρώνεται στην ενότητα παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, η κατανόησης της οποίας είναι απαραίτητη για να λυτρωθούμε από τον κύκλο των διαρκών πολέμων και εχθροπραξιών.

[V]

Ό,τι ονομάζουμε αρχή συχνά είναι το τέλος
και το να δίνεις ένα τέλος είναι να κάνεις μια αρχή.
Από το τέλος ξεκινάμε. Και κάθε φράση
και πρόταση που είναι σωστή
(όπου κάθε λέξη είναι εκεί που αρμόζει,
παίρνοντας τη θέση της για να στηρίξει τις άλλες,
η λέξη ούτε διστακτική ούτε επιδεικτική,
μια εύκολη συναλλαγή ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο,
η κοινή ορθή χωρίς να ‘ναι χυδαία,
η συμβατική λέξη ακριβής αλλά όχι σχολαστική,
το τέλειο ταίρι χορεύοντας μαζί)
κάθε φράση και κάθε πρόταση είναι ένα τέλος και μια αρχή,
κάθε ποίημα ένας επιτάφιος. Και οποιαδήποτε πράξη
είναι ένα βήμα προς το ικρίωμα, τη φωτιά,
βαθιά στο λαρύγγι της θάλασσας
ή προς μια πέτρα δυσανάγνωστη:
κι από κει είναι που ξεκινάμε.
Πεθαίνουμε μ΄εκείνους που πεθαίνουν:
δες, αναχωρούν, κι εμείς πηγαίνουμε μαζί τους.
Γεννιόμαστε με τους νεκρούς:
δες, επιστρέφουν, και μας φέρνουν μαζί τους.
Η στιγμή του τριαντάφυλλου κι η στιγμή του κυπαρισσιού
έχουν την ίδια διάρκεια. Ένας λαός χωρίς ιστορία
δεν λυτρώνεται από τον χρόνο,γιατί η ιστορία είναι διάταξη
άχρονων στιγμών. Έτσι, καθώς το φως λιγοστεύει
κάποιο χειμωνιάτικο απομεσήμερο, σε παρεκκλήσι απόμερο
ιστορία είναι το τώρα και η Αγγλία.

Με την έλξη αυτής της Αγάπης
και την φωνή αυτού του Καλέσματος

Δεν θα πάψουμε να εξερευνούμε
και όλης μας της εξερεύνησης το τέλος
θα είναι να φτάσουμε εκεί άπ’ όπου ξεκινήσαμε
και να γνωρίσουμε το μέρος για πρώτη φορά.
Μέσα από την άγνωστη, στη μνήμη χαραγμένη πύλη
όταν το τελευταίο κομμάτι της γης που απομένει ν΄ανακαλυφθεί
είναι εκείνο που ήταν η αρχή·
στην πηγή του μακρύτερου ποταμού
η φωνή του κρυμμένου καταρράκτη
και τα παιδιά στη μηλιά
άγνωστα, αφού δεν τ΄αναζητήσαμε
όμως τ΄ακούσαμε, τα μισακούσαμε, μέσα στην ησυχία
ανάμεσα σε δύο παφλασμούς της θάλασσας.
Γρήγορα λοιπόν, εδώ, τώρα, πάντα –
μια συνθήκη απόλυτης απλότητας
(που δεν στοιχίζει λιγότερο από το καθετί)
κι όλα θα πάνε καλά και
το καθετί θα πάει καλά
όταν της φλόγας οι φλόγες διπλωθούν
μέσα στον στεφανωμένο κόμπο της φωτιάς
και φωτιά και τριαντάφυλλο γίνουν ένα.

Μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

«Φυλλοβόλο δέντρο» (Θοδωρής Βοριάς)

«Φυλλοβόλο δέντρο» (Θοδωρής Βοριάς)

Ο Θοδωρής Βοριάς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα πολωνικά και στα ισπανικά. Το Ποίημα της ...