Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ / «Ξυπόλητη» (Ανν Σέξτον)
«Ξυπόλητη» (Άνν Σέξτον) (απόσπασμα)

«Ξυπόλητη» (Ανν Σέξτον)

Η Αμερικανίδα ποιήτρια και συγγραφέας Ανν Σέξτον γεννήθηκε το 1928. Το 1945, η Σέξτον ξεκίνησε να παρακολουθεί ένα οικοτροφείο, από όπου δραπέτευσε τρία χρόνια αργότερα με τον Άλφρεντ Μούλλερ Σέξτον, γνωστό ως ‘Kayo’. Πριν πάρουν διαζύγιο στις αρχές της δεκαετίας του ’70 είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.

Η Σέξτον υπέφερε από κατάθλιψη το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Ο γιατρός της την ενθάρρυνε να ξεκινήσει τη συγγραφή ποίησης, ως πιθανό φάρμακο που θα οδηγούσε στην θεραπεία της κατάστασής της. Έτσι, η Σέξτον εγγράφηκε στο πρώτο της εργαστήρι ποίησης με δάσκαλο τον Τζον Χολμς, ενώ αργότερα παρακολούθησε ένα ποιητικό εργαστήρι μαζί με τη Σύλβια Πλαθ, στο οποίο δίδασκε ο Ρόμπερτ Λόουελλ. Αργότερα, η ίδια η Σέξτον δίδασκε σε εργαστήρια στο Κολέγιο της Βοστώνης, στο Κολέγιο Ομπερλίν και στο Πανεπιστήμιο Κολγκέιτ.

Χρόνια αργότερα, ένας Ρωμαίος Καθολικός ιερέας της είπε: «Ο Θεός είναι στη γραφομηχανή σου», φράση που της έδωσε δύναμη θέλησης να συνεχίσει να ζει και να γράφει για περισσότερο καιρό.

Το 1967 κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ για τη συλλογή της Live or Die.

Η Ανν Σέξτον αυτοκτόνησε το 1974, αφού είχε κερδίσει τον θαυμασμό του Ρόμπερτ Λόουελλ, της στενής φίλης Μαξίν Κούμιν, του Τζέιμς Ντίκεϋ, της Τζόυς Κάρολ Όουτς και της Σύλβια Πλαθ μεταξύ άλλων.

Το να μ’ αγαπάς χωρίς παπούτσια
σημαίνει πως αγαπάς τις μακριές καφέ μου γάμπες,
γλυκές αγαπημένες, ελκυστικές σαν κουτάλια·
και τα πόδια μου· αυτά τα δυο παιδιά
αμολύθηκαν έξω να παίξουν γυμνά. Μπερδεμένοι κόμποι,
τα δάχτυλα των ποδιών μου. Τώρα πια λυμένα.
Κι ακόμη περισσότερο, δες νύχια ποδιών και
συλληπτήριες κλειδώσεις κλειδώσεων και
όλα τα δέκα στάδια, απ’ τη ­ρίζα.
Όλα πνευματώδη κι άγρια, αυτό το μικρό
γουρουνάκι πήγε στην αγορά κι αυτό το μικρό γουρουνάκι
έμεινε. Μακριές καφέ γάμπες και μακριά καφέ δάχτυλα ποδιών.
Πιο πάνω, λατρεία μου, η γυναίκα
φωνάζει τα μυστικά της, μικρά σπίτια,
μικρές γλώσσες που σου μιλάνε.

Δεν υπάρχει άλλος κανείς από μας
σ’ αυτό το σπίτι στην αμμώδη ξηρά επάνω.
Η θάλασσα φοράει ένα κουδούνι στον αφαλό της.
Και είμαι η ξυπόλυτη κοπέλα σου για μια
ολόκληρη βδομάδα. Σε ενδιαφέρει το σαλάμι;
Όχι. Δεν θα προτιμούσες το σκωτσέζικο ουΐσκι;
Όχι. Δεν πολυπίνεις. Πίνεις όμως
εμένα. Οι γλάροι σκοτώνουν ψάρια,
κλαψουρίζοντας σαν τρίχρονα.
Οι ήχοι του κύματος είναι ναρκωτικό, φωνάζοντας
υπάρχω, υπάρχω, υπάρχω όλη νύχτα. Ξυπόλυτη,
παίζω ταμπούρλο πάνω-κάτω στην πλάτη σου.
Το πρωί τρέχω από πόρτα σε πόρτα
στην καμπίνα παίζοντας κυνήγησέ με.
Τώρα μ’ αρπάζεις απ’ τους αστράγαλους.
Τώρα κατεργάζεσαι το δρόμο σου προς τις γάμπες μου
κι έρχεσαι να με τρυπήσεις στο σημείο όπου πεινώ.

 

Μτφρ: Ευτυχία Παναγιώτου

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

«Φυλλοβόλο δέντρο» (Θοδωρής Βοριάς)

«Φυλλοβόλο δέντρο» (Θοδωρής Βοριάς)

Ο Θοδωρής Βοριάς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα πολωνικά και στα ισπανικά. Το Ποίημα της ...