Home / THINKDROPS / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ / «Λόγια ορφανά» του Μάνου Τσεμπερλή

«Λόγια ορφανά» του Μάνου Τσεμπερλή

«Λόγια ορφανά» του Μάνου Τσεμπερλή

Τα λόγια που έγραφε είχαν ορφανέψει πριν από χρόνια, αλλά αυτός συνέχιζε να γράφει. Κάθε μέρα από την αρχή, ομολογούσε τον έρωτά του πάνω στο χαρτί. Ήταν δύσκολο, γιατί δεν ήξερε ποιες λέξεις ήταν οι κατάλληλες – ναι, οι κατάλληλες, οι δέουσες για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Τα λόγια του έκαιγαν ακόμη από τη φλόγα του πάθους του, που τόσα χρόνια ήταν άσβηστη.

Είχε αρχίσει να πίνει, όχι πολύ. Ένα μπουκάλι μπύρα την ημέρα. Το άδειαζε, το άφηνε να στεγνώσει και μετά έβαζε μέσα ένα από τα γράμματα που έγραφε. Είχε υποσχεθεί στον εαυτό του ότι θα συνεχίσει να γράφει, ό,τι και να γίνει. Αυτός ο έρωτας τον πίκραινε, τον πονούσε και έκανε την καρδιά του να ξεθωριάζει κάτω από τις ηλιαχτίδες ενός βωβού ήλιου. Αλλά ήταν πεισματάρης και συνέχιζε να γράφει. Μια μέρα θα τα έστελνε όλα εκεί που έπρεπε – ή τουλάχιστον θα προσπαθούσε.

«Πώς περνάν οι μέρες σαν τα ταξιδιάρικα πουλιά, όταν οι λέξεις οπλίζουν το χέρι σου για να μιλήσεις για τα βαθύτερα συναισθημάτά σου, πώς περνάν οι μέρες έτσι γρήγορα….» αναρωτιόταν. Αυτή η ρημάδα η θάλασσα με το φλοίσβο του κύματος να σκάει πάνω στον άγριο βράχο τού είχε γίνει μόνιμη συντροφιά. Γιατί, από τότε που ξεκίνησε να γράφει, είχε εγκατασταθεί σε αυτό το απόμερο νησί και παραφύλαγε τις ημέρες να δει τα ηλιοβασιλέματα να καλύπτουν τον ορίζοντα μιας θανατηφόρας θάλασσας.

Άραγε τι θα έλεγε εκείνη; Πώς θα της φαινόντουσαν τα λόγια του έρωτά του, της αγάπης του; Πού ήταν τώρα η μιλιά της, η γλυκιά μειλίχια φωνή της που έκανε και τα πιο αγριεμένα ένστικτα της ψυχής του να καταλαγιάζουν σαν ένα μικρό παιδί πριν το χάδι του νυχτερινού ύπνου; Είχε από χρόνια εξαφανιστεί, τον είχε αφήσει μόνο του. Ο θυμός του ήταν μεγάλος, όχι για εκείνη, αλλά για τα ανυπόφορα χνώτα της μοναξιάς που είχε απλώσει ξαφνικά μια θανατηφόρα θάλασσα στη ζωή του. Γιατί εκείνη δεν είχε φύγει, αλλά είχε πνιγεί, έτσι ξαφνικά, μια μέρα που κανείς δεν το περίμενε· και τότε τα λόγια αγάπης που έγραφε καταδικάστηκαν στην ορφάνια, δίχως έναν παραλήπτη.

Κάποια μέρα θα άφηνε όλα αυτά τα μπουκάλια να τα παρασύρει η θάλασσα, μήπως και έβρισκαν τον παραλήπτη, μήπως, μήπως… αλλά ήταν μάταιο, ο θάνατος είχε στιγματίσει ετούτο το πέλαγο.

Μάνος Τσεμπερλής

Βαθμολόγησέ το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

"Το μυστικό" του Μάνου Τσεμπερλή

“Το μυστικό” του Μάνου Τσεμπερλή

Η Μαρία όταν γνώρισε τον Γιώργο φορούσε μόνο το μαγιό της και ένα παρεό. Ήταν ένα αυγουστιάτικο καλοκαίρι και ο ...